หลังจากงานรับปริญญาผ่านไป...เหล่าบัณฑิตจบใหม่ก็พากันไปฉลองการเรียนจบมากมาย ร้านเหล้าใกล้ๆมหาวิทยาลัยเนืองแน่นไปด้วยเหล่าบัณฑิตทั้งหลาย ต่างคนก็ต่างเมามายกับความสำเร็จของตัวเองจนหัวราน้ำอย่างหมดสภาพ...
“พอร์ช…ไหวหรือเปล่าคะ”
“อึก…ไหวครับ....ผมไหว”
“แต่สภาพพอร์ชไม่ได้แล้วนะ”
แบมแบม...บัณฑิตสาวจบใหม่บอกกับแฟนหนุ่มของเธอ...ในขณะที่ทุกคนต่างะโเต้นในร้านเหล้า แบมแบมก็ต้องมานั่งคุมแฟนหนุ่มจากคณะแพทย์ของเธอด้วยความเป็ห่วง ซึ่งตอนนี้พอร์ชยังไม่ได้เป็บัณฑิตเหมือนกับแฟนสาวของเขา เพราะคณะแพทย์ที่เขาเรียนใช้เวลานานกว่าคณะอื่นๆ
“เดี๋ยว อึก....พอร์ชกลับเข้าไปฉลองกับเพื่อนก่อนนะ”
“พอร์ช เดี๋ยวสิ”
แบมแบมถอนหายใจ...เมื่อแฟนหนุ่มลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในร้าน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะทั้งคู่คุยกันแล้วว่าจะมาปลดปล่อยความเครียดและฉลองอย่างสุดเหวี่ยง แต่บังเอิญว่าฝ่ายชายดันสนุกออกหน้าออกตาเกินไปหน่อย...
“มาคนเดียวหรอครับ”
“คะ?”
“คุณน่ะครับ มาคนเดียวหรือเปล่า”
“อ๋อ…มากับเพื่อนน่ะค่ะ”
แบมแบมตอบชายหนุ่มร่างสูงออกไป...ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะชวนหญิงสาวคุยนั่นคุยนี่ไปเรื่อย ซึ่งปกติชีวิตประจำวันของเธอก็เป็เช่นนี้อยู่แล้ว แบมแบมเป็อดีตดาวมหาลัย แถมยังเป็หัวหน้าผู้นำเชียร์ พร้อมด้วยตำแหน่งอีกมากมายหลายอย่าง...รูปร่างและหน้าตาของเธอก็สวยสพรั่งเหมือนกับสาวๆทั่วไป...แต่รอยยิ้มและความเป็มิตรของเธอต่างหากที่เรียกเสน่ห์จากหนุ่มๆได้ดีกว่าใครไหนๆ...
“ผมขอเบอร์แบมได้มั้ยครับ”
“พอดี….แบมมีแฟนแล้วน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”
“ไม่เป็ไรครับ ผมไม่ถือ”
เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวก็ได้แต่ยิ้มจางๆ ดูจากการดึงข้อมือของเธอไว้หญิงสาวก็รู้แล้วว่าถ้าไม่ให้เบอร์ไปคงไม่ได้ออกไปจากมุมห้องน้ำตรงนี้แน่ๆ
“ก็ได้ค่ะ”
หญิงสาวรับโทรศัพท์มา ก่อนจะกดเบอร์ให้ ทุกครั้งที่มาร้านเหล้าที่ไรมันต้องเป็อย่างนี้ทุกที ชายแต่ละคนที่เข้ามาต่างก็หล่อเหลาอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่ได้ชำเลืองเท่าที่ควร เนื่องจากแฟนหนุ่มของเธอแสนดียิ่งกว่าใคร แต่ความจริงเกี่ยวกับเรือนร่างระหงผมยาวสลวยนั้น...มันยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ใครต่อใครยังไม่รู้...
“เดี๋ยวผมจะโทรหานะครับ”
“…ค่ะ”
หญิงสาวเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพบว่าแฟนหนุ่มของเธอตอนนี้ได้เมาฟุบกับโต๊ะไปแล้ว
“เดี๋ยวเราเอามันกลับไปที่ห้องเอง แบมไม่ต้องเป็ห่วงนะ” เพื่อนของฝ่ายชายบอกพร้อมกับแบกปีกของพอร์ชขึ้น
“จะดีหรอ เราไม่อยากรบกวน”
“รบกวนอะไร นี่มันวันรับปริญญาของแบมนะ จะมาสนใจไอ้หมอนี่ทำไม”
“ถ้าอย่างนั้น....รบกวนด้วยนะคะ”
“ไม่ต้องห่วง”
ร่างที่เมามายของแฟนหนุ่มถูกอุ้มหายออกไปจากร้านเหล้า เมื่อไม่มีชายหนุ่มเคียงคู่กาย มือเรียวจึงได้หยิบแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมาดื่มจิบ ต่อหน้าแฟนหนุ่มของเธอ แบบแบมนั้นเป็ผู้หญิงที่แสนดีและอ่อนหวาน แต่เมื่อไหร่ที่เธออยู่กับเพื่อนสาว...ลักษณะอะไรหลายๆอย่างก็เปลี่ยนไป...
“ผัวมึงไปแล้วค่าอีแบม เลิกจิบเนาะ”
“ยัยบ้า”
หญิงสาวหัวเราะ ก่อนจะนั่งไขว่ห้าง เพื่อนสาวแต่ละคนนั้นก็ดุเดือดไม่ต่างกันเท่าไหร่ เสื้อผ้าที่ใส่ก็สั้นจนเรียกสายตาจากทุกโต๊ะได้เป็อย่างดี โดยเฉพาะเวลาที่มีเพลงให้เต้น บางคนก็ถึงกับเหยียบโต๊ะอวดทรวดทรงเลื่อนไปมาราวกับสาวในร้านบาร์โฮสต์
“ไม่มีใครจะห้ามเพื่อนหน่อยหรือไง” แบมแบมพูดขึ้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเพื่อนที่เต้นอยู่บนโต๊ะ
“ห้ามอะไรของมึง เรียนจบทั้งทีมันก็ต้องแบบนี้แหละ มึงก็ด้วย แดกๆเข้าไป”
“พอแล้ว เดี๋ยวเมาก่อน”
“เดี๋ยวกูตบเลย ผัวแสนดีของมึงหนีไปแล้วค่ะ”
“ใช่ จะจบทั้งนี้ไม่รู้เลยว่าจะเจอกันอีกทีเมื่อไหร่ เอ้าชน!”
เพื่อนสาวประมาณ 7 คนยกแก้วขึ้นชน จากนั้นเสียงเพลงก็เริ่มทำให้แต่ละคนโยกไหล่...
“เออ ยัยแบม ได้ข่าวว่าไปสัมภาษณ์งานมาแล้วนิ เป็ไงบ้าง”
“ก็โอเคนะ เขาบอกว่าจะโทรกลับมา”
“นี่ อย่างหล่อนมันได้อยู่แล้ว กูแนะนำตอนไปสัมภาษณ์ใส่ชุดโชว์นมเหมือนอีส้มสิ ตอนนี้มันได้งานไปแล้ว”
“จ้าาา จะลองกลับเอาไปคิดดูอีกทีนะ” หญิงสาวหัวเราะ...จากนั้นเสียงเพลงและฤทธิ์เหล้าก็ทำให้เธอเริ่มโยกย้ายไปมาในร้าน...
651
![[จบแล้ว]ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699576584_5850449.webp)