The World : ฝ่าวิกฤต พิชิตโลก

"ถ้ากูจะยุ่งละ มึงจะทำไม"
"มรึงคิดว่ากูกลัวมึงหรอ หาา"
"อยากตายมากใช่มั้ยถึงยุ่งเรื่องของกู"แม็กแสดงท่าทีหยาบกระด้างออกมา มันชี้หน้าด่าเขาฉอดๆ ไม่หมดแค่นั้นมันยังข่มขู่เขาสารพัดวิธี ซึ่งการกระทำของมันนั้นช่างขัดกับท่าทีสุภาพก่อนหน้าลิบลับ
"แม็ก ใจเย็นๆก่อนหลาน"
"ไม่ใจเย็นแล้วลุง มันกล้าแย่งผู้หญิงของฉัน มันหยามกันชัดๆ"ไกรที่เห็นเหตุการณ์เริ่มวิกฤตพลันรีบเข้ามาหักห้ามใจแม็กทันที หลังจากที่เกรทหลุดออกจากมือของมันไปได้ ด้วยการช่วยเหลือของผู้ชายคนนี้ ไม่เพียงแค่นั้น ด้วยแรงบีบที่หนักหน่วงทำให้ข้อมือของมันเกิดรอยแดงขึ้นมาอย่างชัดเจน
ฮาฮา"แย่ง มึงนี้ไม่ดูสิ่งที่ตัวเองทำเลยนะ ว่าผู้หญิงเขายอมรับมึงหรือป่าว โง่ชิบหาย"
เขาไม่หยุดแค่นั้น ยังสาดน้ำมันใส่ใบหน้าของแม็กเข้าจังๆ ทำให้มันที่ได้ยินรู้สึกเหมือนเส้นบางๆขาดออกจากกันทันที เกรทที่เห็นเหตุการณ์แม้ใจหนึ่งอยากจะห้ามปราม ทว่าเธอกลับทำได้เพียงแค่หลบออกมายืนเบื้องหลังของเขาแทน
"ไอ้สัส คิดว่าเก่งหรือไงวะ"
"อยากตายมากใช่มั้ย"
"เห้ยฆ่ามันซะ""ครับ"
พวกของแม็กที่ได้ยินคำสั่ง ต่างพากันตอบรับและเดินเข้าหาเขาทันที แม้สนจะเก่งแต่ด้วยจำนวนคนที่มันพามามากถึง 50 กว่าคนแถมแต่ละคนยังเป็นพวกวิวัฒนาการ ซึ่งมีระดับไม่น้อยกว่า 7 ทำให้พวกมันที่มีจำนวนมากกว่าไม่ได้หวาดกลัวอะไรมากมายนัก
ทีแรกที่แม็กเลือกยอมอ่อนข้อให้นั้น เพราะมันเห็นว่าหากเกิดการต่อสู้ขึ้นมาเกรงว่าจะเป็นการเสียเวลาและไม่คุ้มค่า
ทว่าไกรที่รู้ดีถึงความสามารถของเขา ย่อมกริ่งเกรงไม่น้อย แม้มันอยากจะเข้ามาห้ามปราม ทว่ามันกลับเลือกที่จะคอยดูเพื่อเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทีหลังแทนมากกว่า
นั่นก็เพราะหากมันคิดจะหยุดการทะเลาะครั้งนี้จริงๆ ตัวมันย่อมต้องบอกกล่าวแกแม็กไปแล้วว่าเขานั้นคือใคร
"ทั้งสองคนฝากดูแลเกรทและนิดด้วยละ""เดี๋ยวผมจัดการเอง""ครับ/ค่ะ"
กรอบๆ"กำลังอยากออกแรงพอดี"
เขาบอกให้สนและนานะคอยปกป้องเกรทและนิดแทน ส่วนที่เหลือเขาจะจัดการเอง โดยนิดคือหญิงสาวที่เขารับเข้ามาเป็นไกด์
หลังจากพวกของแม็กรับคำสั่งมาแล้ว พวกมันก็เริ่มกระจายตัวกันเดินออกมาเพื่อปิดล้อมพวกเขาเอาไว้ นิดที่พอจะคาดการณ์ได้บ้างว่าอะไรจะเกิดขึ้น จึงตัดสินใจหลบออกมายืนข้างๆเกรทและนานะแทน
เธอมองจำนวนคนของทั้งสองฝ่ายและอดที่จะคิดในใจไม่ได้ว่า
บ้าไปแล้ว 1 ต่อ 50 จะชนะได้อย่างไรกัน!!
"ฆ่ามันนนน""ย๊ากกกกก"
คน 50 กว่าคนเมื่อเข้ามาถึงระยะโจมตีพวกมันต่างพร้อมใจกันพุ่งเข้ามาหาเขาตามคำสั่งของแม็กผู้เป็นนายน้อยของพวกมัน ส่วนคนอื่นๆที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพยายามหลบหนีออกมาให้ห่างจากบริเวณเกิดเหตุ เพราะเกรงว่าตัวเองอาจจะโดนลูกหลงตามไปด้วย
"หิหิ""ตาย!" ฟ้าวด้านหน้าของเขาปรากฏคมมีดถูกวาดฟันเข้าใส่ แรงลมที่หอบมากับดาบส่งเสียงดังอย่างน่าใจหาย เสียงหวีดหวิวของลมทำให้ผู้เฝ้ามองต่างหวั่นวิตก ทว่าสำหรับเขาแล้วมันไม่ต่างจากของเด็กเล่น
หมับตูมมือแกร่งพุ่งเข้าจับใบหน้าของชายคนนั้น พร้อมเหวี่ยงร่างของมันฟาดลงพื้นเต็มแรง ส่งผลให้พื้นใต้เท้าของเขาแตกละเอียดทันที
ไม่เพียงแค่นั้น เมื่อเป้าหมายแรกถูกกำจัด เขาตัดสินใจใช้วิชาก้าวย่างเมฆนภาออกตัวทะยานเข้าใส่พวกมันอีก 2-3 คนที่อยู่ในระยะของสายตาทันที
ฟุบหิหิผัวะตูม
หมับ กรอบอ๊ากกเพียงเสี้ยวพริบตา คนอีก 2 คนที่พุ่งตามเข้ามาต่างถูกเขาจัดการลงได้อย่างง่ายดาย คนหนึ่งถูกต่อยเข้าใบหน้าเต็มๆ ส่งผลให้มันสะบัดตัวตามแรงต่อย ฟันหลุดล่วงเกือบหมดปากและกระแทกลงพื้น พร้อมด้วยเลือดสดที่สาดกระเซ็นออกมาจากปากหมาๆของมัน
ส่วนอีกคนเมื่อเห็นช่องว่างและตัดสินใจลอบโจมตีเข้ามาด้วยการแทงหอกอย่างรวดเร็วกลับถูกการสวนกลับที่รวดเร็วยิ่งกว่าย้อนคืน ไม่เพียงแค่นั้นแรงโจมตีอันหนักหน่วงจากหน้าแข้งของเขา กลับทำให้กระดูกแขนของมันหักสะบั้น จนส่งผลให้มันต้องส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยความทุกข์ทรมานซึ่งไม่ต่างจากสุกรถูกเชือดแม้แต่น้อย
ตุบ
ฉากที่เกิดขึ้นนั้นมันทั้งรวดเร็วและเด็ดขาดเป็นอย่างมาก การลงมือของเขานั้นไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ซึ่งมันเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่คุกรุ่นเข้ามาแทน
ส่งผลให้คนที่เหลือต่างพากันหยุดชะงัก มองมาทางเขาด้วยสายตาหวาดวิตก พวกมันต่างเริ่มรู้สึกได้ถึงอันตรายที่ร้ายแรง ที่อาจจะพากชีวิตน้อยๆของพวกมันไปได้อย่างง่ายดาย เพราะมันทุกคนล้วนคิดไม่ถึงว่า
เขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้!!
"อ่าวๆ เข้ามาอีกสิ"เมื่อเห็นพวกมันหยุดชะงักไม่ยอมเข้ามาอีก เขาจึงเอ่ยวาจากวนๆออกไป พร้อมด้วยโชว์สัญลักษณ์นิ้วกลางไปให้พวกมันมองเล่นๆแทน

"ไอ้ห่า เอ้ย""ฆ่ามัน"เฮ!!!!!พวกมันบางคนที่ได้ยินคำพูดและการกระทำของเขา ต่างพากันของขึ้นและปลุกระดมให้กำลังใจกันเอง พร้อมพุ่งเข้ามาจัดการเขาต่อทันที โดยสลัดความกลัวที่เกิดขึ้นให้หายไป แม้ว่าผลที่ทำนั้นจะไม่ได้ลดน้อยลงเลยก็ตาม
“เดี๋ยวจะแสดงให้ดูว่าของจริงมันเป็นยังไง”ฟุบ
กรอบอ๊ากกผัวะตุบอักโครมการต่อสู้เริ่มขึ้นเมื่อคนกว่า 50 คนพุ่งเข้ามารุมคนเพียงคนเดียว ทั้งอาวุธมีคม หมัด เท้า สารพัดวิธีต่างถูกนำออกมาใช้พิชิตศัตรู
ทุกท่วงท่าโจมตีของเขาล้วนเต็มไปด้วยจิตสังหารและความดุดัน ทำให้พวกมันแต่ละคนที่โดนเขาเล่นงาน ไม่พิการก็ปางตายกันหมด
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นไม่ว่าจะเป็นผู้รอดชีวิต เหล่าทหารตำรวจหรือกระทั่งคนของเขาต่างมองด้วยความตกตะลึง
เพราะทุกๆการเคลื่อนไหวที่ไม่ต่างจากการหายตัวไปมาของเขานั้นมักจะทำให้พวกของแม็กแต่ละคนล้มลงกันอย่างใบไม้ร่วง และตามด้วยเสียงร้องโหยหวนดังรอดออกมาอย่างไม่ขาดสายแทน
รวดเร็วและเด็ดขาด!!
นั่นคือนิยามที่ทุกคนในที่นั้นตั้งให้เขา
อ๊ากๆๆผัวะ
แม้การต่อสู้กันครั้งนี้เขาจะใช้เพียงแค่หมัดและเท้าก็ตาม แต่ทุกครั้งที่ลงมือก็เรียกเลือดจากปากพวกมันได้ไม่น้อยเลยทีเดียว แถมเขายังรู้สึกได้ถึงความสะใจมากกว่าการสังหารอย่างรวดเร็วเสียอีก
พวกของแม็กแต่ละคนแม้ว่าจะไม่ตาย แต่ส่วนใหญ่ก็มีสภาพกึ่งพิการ และมีบางคนถึงขั้นต้องนอนพักฟื้นเป็นปีถึงจะกลับมาเป็นปกติดังเดิมได้
ด้วยเวลาการต่อสู้ที่ดูจะยืดเยื้อไปหน่อย ซึ่งมันกินเวลาไปมากถึง 20 นาทีเต็ม ช่างผิดกับหลักความเป็นจริงที่หากเขาคิดจะลงมือ เพียงนาทีเดียวเท่านั้นพวกมันทุกคนต้องลงไปนอนหมอบกับพื้นกันหมดแล้ว
ทว่าด้วยความสามารถที่ลดระดับลงมาจากความจงใจ ทำให้การลงมือของเขานั้นแทบไม่ต่างจากการหยอกล้อแม้แต่น้อย ส่งผลให้พวกมันแต่ละคนที่โดนหมัดและเท้าของเขาเข้าไป จึงยังฝืนยืนหยัดต่อสู้ได้นานยิ่งขึ้น
แต่สำหรับสนและนานะที่เห็นการลงมือของเขา ทั้งสองต่างคิดไปในทางเดียวกันว่า "สาดิส" เพราะเขานั้นเอาแต่ทรมานคนด้วยแววตาสนุกสนาน ทำให้พวกของแม็กเต็มไปด้วยความรู้สึกหวาดกลัว
อนึ่งเจอทั้งหมัดเท้า และพวกมันยังเจอแรงกดดันที่เขาจงใจปล่อยออกมา ส่่งผลให้พวกของแม็กแต่ละคนต้องรู้สึกหลอนไปอีกนาน โดยเฉพาะเวลาที่พวกมันเจอหน้าเขาแล้วต้องหลบทันทีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ตุบอั๊ก"เฮ้ออ เหงื่อยังไม่ออกเลยแหะ"มือแกร่งยกขึ้นปัดผมไปมา ไม่เพียงแค่นั้นเจ้าของร่างยังยืนด้วยท่าทีเบื่อหน่าย เสมือนการต่อสู้เป็นตายที่ผ่านมา ไปต่างจากการวอร์มอัพร่างกาย แม้ว่าการวอร์มอัพครั้งนี้จะไร้ปะสิทธิภาพต่อการเรียกเหงื่อของเขาก็ตาม
"ยะ อย่าขยับนะเว้ย"แม็กยกปืนสั้นชี้ปลายกระบอกมายังเขา ท่าทางของมันในตอนนี้ นับว่าหมดราศีของนายน้อยที่ดูสง่าและมั่นใจตนเองก่อนหน้าไปเสียหมด ด้วยสิ่งที่มันเห็นนั้นคือความแข็งแกร่งที่แม้แต่มันเองก็ยังไม่อาจเอื้อมมือถึง
ความหวาดกลัวที่ไม่เคยได้ริมรส เวลานี้ตัวมันนั้นรู้สึกสั่นเทาและคิดไม่ถึงว่ามันจะไปเหยียบกับระเบิดเข้าให้แล้ว
ฮาฮา"ปืน? ขู่?""ถ้าขยับ!! กูยิงมึงไส้แตกแน่ไอ้ห่า"ด้วยปืนที่มันถืออยู่ ความหวาดกลัวที่มีจึงค่อยๆลดลง ยิ่งเห็นเขาไม่กล้าขยับเขยื้อนยิ่งทำให้มันมั่นใจยิ่งขึ้น เพราะไม่ว่าจะเก่งกาจแค่ไหน เหล่าวิวัฒนาการทั้งหลายก็ต่างต้องตายภายใต้อาวุธสงครามเช่นปืนที่มันถืออยู่อย่างแน่นอน
หากไม่เป็นเช่นนั้น เกรงว่าเหล่าผู้นำกลุ่มต่างๆคงยึดครองศูนย์บัญชาการนี้แทนกองกำลังทหารตำรวจที่มีอาวุธครบมือไปแล้ว

ฮาฮา"ปัญญาอ่อนจริงๆ"ฟุบ"สัสเอ้ย"ปังอุตสายืนมองว่ามันจะทำอะไร ที่ไหนได้ก็พึ่งพาปืนมาข่มขู่เขา ช่างน่าขันสิ้นดี!! หลังพูดจบเขาจึงตัดสินใจพุ่งเข้าใส่แม็กทันที ซึ่งการตอบสนองของเขาครั้งนี้จึงทำให้แม็กลั่นไกปืนสวนกลับมาอย่างลืมตัว
เสียงปืนที่ดังลั่น ทำให้ทุกอย่างพลันเงียบลง กระสุนที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วไม่อาจมองตามทัน ทุกคนต่างแสดงสีหน้าหวั่นวิตก แม้ปัจจุบันด้วยสถานการณ์ที่อันตรายมักเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ทำให้ประชาชนธรรมดาพกพาอาวุธปืนกันเป็นเรื่องปกติแทน
ทว่าการใช้ปืนอย่างอุกอาจต่อหน้าต่อตาทหารตำรวจมากมายนั้นช่างเป็นเรื่องที่กล้าบ้าบิ่นเกินไป ยิ่งภายในศูนย์บัญชาการแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยกฏเกณฑ์ที่เข้มงวด ทำให้การพกพาอาวุธปืนจึงถืงเป็นเรื่องผิดกฏและเป็นข้อห้ามที่จำต้องลงโทษกันอย่างเคร่งครัด
ทว่าทุกคนกลับไม่ได้คิดเพียงแค่นั้น ด้วยตำแหน่งของแม็ก การพกพาปืนเช่นนี้เกรงว่าต่อให้เป็นไกรเองก็ยังไม่กล้าที่จะเอาผิดอะไร
หิวูบวาบกระสุนที่พุ่งเข้ามาถึงเบื้องหน้าเขา สำหรับคนอื่นมันอาจจะรวดเร็วจนมองตามไม่ทันและดูอันตรายเป็นอย่างมาก แต่สำหรับเขาทุกระยะการเคลื่อนที่ของกระสุนนั้นช่างเชื่องช้าจนเขาแทบหมดความสนใจ
และด้วยระยะที่กระชั้นชิด จึงทำให้เขาตัดสินใจใช้ตัดระยะขั้น 3 ออกมาแทน แม้ว่ามันจะไม่จำเป็นก็ตาม
ปุกกระสุนที่ยิงออกมาพุ่งทะลุผ่านร่างของเขาออกไป ทำให้ทุกคนต่างแสดงสีหน้าหวาดกลัวเมื่อเวลานี้พวกเขากำลังเห็นคนตายต่อหน้าต่อตา
ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมาร่างกายที่ถูกยิงของเขากลับพร่าเลือนและหายไป ส่วนกระสุนที่พุ่งทะลุออกไปนั้นกลับพุ่งต่อไปจนเจาะเข้าพื้นดินด้านหลังภาพพร่าเลือนนั้นแทน
ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยวพริบตาเท่านั้น และสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ ผลักดันให้ผู้คนต่างเหม่อมองด้วยความตกตะลึง การเคลื่อนไหวอะไรกันที่กระทั่งทิ้งไว้ให้เหลือเพียงแค่ภาพติดตาได้ชัดเจนขนาดนี้
และไม่ต้องให้ใครคิดมากความอีก เมื่อเจ้าของร่างภาพติดตานั้น กลับมาปรากฏตัวเบื้องหน้าของแม็ก พร้อมที่มือแข็งแกร่งบีบเข้าที่ลำคอและค่อยๆยกร่างของมันขึ้นมาอย่างกับไร้แรงโน้มถ่วง
อั๊คเคร้งๆแม็กดิ้นรน ปัดปายแขนของเขาให้หลุดออกจากการบีบรัดคอของมัน ซึ่งนั่นคงเป็นเรื่องยากเกินกว่าที่มันจะคาดคิดได้ คิลที่เห็นสภาพของแม็ก ทำให้มันอดที่จะตัวสั่นและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อนึกย้อนไปถึงคราวที่มันพบเจอชะตากรรมเช่นเดียวกัน
"ยะ อย่าทำอะไรบ้าๆนะ""ปะ ปล่อยแม็กมันก่อน ค่อยพูดค่อยจากันดีๆ วิน"ไกรที่เห็นสถานการณ์ล่อแหลมเกินคาดคิด จึงรีบออกตัวเข้ามาห้ามปรามเขาทันที ถึงแม้มันจะรู้ดีว่าเขานั้นแข็งแกร่ง แต่เมื่อมาเห็นกลับตาตัวเองอีกครั้งตัวมันแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา
คนเพียงคนเดียวกลับล้มคนมากถึง 50 คนได้แถมยังสามารถหลบกระสุนปืนที่ยิงตรงเข้ามาได้อย่างหน้าตาเฉย เสมือนเป็นการตบหน้าของมันชาดใหญ่ได้เป็นอย่างดีว่ามันไม่ควรหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ
ปีศาจชัดๆ
"ถ้าไม่แล้วจะทำไม"เขาพูดออกมาและหันสายตาเย็นชาไปมองทางไกร เสมือนบ่งบอกกลายๆว่า มึงเป็นใครคิดจะห้ามกู อะไรทำนองนั้น ส่วนไกรที่เห็นท่าทีของเขา ตัวมันกลับยืนเกร็งและอดไม่ได้ที่จะตะโกนร้องหวาดกลัวอยู่ในใจ
"พะ พี่วิน กะเกรทว่าปล่อยมันไปเถอะ""หือ? ทำไมพี่ต้องทำยังงั้นด้วยละ"
"อะ เออ"เกรทมีท่าทีอึกอัก กับคำถามสวนกลับของเขา
"เฮ้อ""จริงๆ มันก็สมควรโดนแล้ว แต่ว่าเกรทไม่อยากให้เรื่องมันยิ่งบานปลายมากขึ้น เพราะเกรงว่าพี่อาจจะมีอันตราย"เกรทตัดสินใจเอ่ยออกมาตรงๆ แม้คำพูดและท่าทางของเธอจะดูจริงจัง ทว่าหน้าที่ขึ้นสีแดงของเธอกลับทำให้เขาอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้จริงๆ
"แล้วถ้าพี่ปล่อยมัน เกรทจะให้อะไรพี่""เอ๋!!"เออ ถ้าพี่ปล่อยแม็ก""กะ เกรท จะยอมติดตามพี่ไปที่ฐานด้วยคะ"ด้วยสถานการณ์ต่างๆที่บีบคั้น แถมการพบเจอกันอีกครั้งของเกรท หยกและหลิน ทำให้เธอนั้นรู้ดีถึงการดูแลเอาใจใส่ของเขาต่อผู้รอดชีวิต
ยิ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธอครั้งนี้เสมือนผลักดันให้เธอนั้นต้องตกอยู่ในความหวาดกลัว และนั่นเองจึงทำให้เธอตัดสินใจได้ทันที่ว่า เธอและไอซ์จะพากันออกไปอยู่กับหยกและหลินที่ฐานหลบภัยของเขาแทน
ส่วนพ่อและแม่ของเธอ สำหรับเกรทแล้วการที่พวกเขาเลือกจะอยู่ที่นี้ถือเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดของพวกเขา ที่สำคัญเธอจะไม่ยอมตกเป็นเครื่องมือให้ถูกหยิบมาใช้อีก ดั่งเช่นการหมั่นหมายเพื่อกระชับสัมพันธ์ ซึ่งเธอล้วนไม่เต็มใจเลยแม้แต่น้อย
เพราะฉะนั้นหากต้องโดนบังคับและทนทุกข์ทรมานกับสิ่งที่เธอไม่อยากทำ สู้ตัดสินใจเด็ดขาดและหนีออกมายังจะดีเสียกว่า อย่างน้อยๆ ก็ยังพอให้เธอได้หลงเหลือหนทางมีชีวิตต่อไปได้อีก
"เอาสิ"ตุบอั๊กๆค่อกๆเขาปล่อยมือที่บีบรัดคอของแม็กออก ทำให้ร่างของมันร่วงลงกระแทกพื้นทันที วินาทีที่มือของเขาคลายออกจากลำคอของมัน สติและลมหายใจที่ใกล้จะหมดลง ผลักดันให้มันรีบสูดอากาศเฮือกใหญ่เข้าปอดทันทีอย่างหวาดกลัวความตาย
สายตาของมันจ้องมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ส่วนลึกกลับมีเจตนาอาฆาตแอบแฝง ยิ่งมันได้ยินสิ่งที่เกรทเอ่ยสัญญากับเขาออกมา ยิ่งทำให้มันรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดและเคียดแค้นต่อเกรทและเขาเป็นอย่างมาก
"จะไปกันต่อได้ยัง คุณไกร"เขาหันมาสนทนากับไกรแทน โดยปล่อยแม็กให้คลุกอยู่กับพื้นต่อไปอย่างไร้ความสนใจใดๆ ตอนนี้คนอื่นๆที่อยู่ในบริเวณรอบๆต่างหันมาจ้องมองเขาด้วยความยำเกรง
เขาให้สนรอกองกำลังสนับสนุนที่กำลังมายังศูนย์บัญชาการเพื่อพาผู้รอดชีวิตที่ยอมเข้าร่วมไปยังฐานหลบภัยของเขาแทน อ่อเขาไม่ลืมฝากเจ้าเลวี่ไว้ด้วย เพื่อความปลอดภัย
คนอื่นๆอาจคิดว่าการที่เขาทำเช่นนี้ไม่ต่างจากการประมาท และเผลอๆคนของเขาอาจถูกลอบโจมตีที่หลังก็ได้ ทว่าสนกลับไม่คิดแบบนั้น เมื่อมันรับเลวี่มาจากเขา เพราะขนาดมันเองยังหวาดกลัวเจ้าตัวน้อยตัวนี้จับขั้วหัวใจเลยทีเดียว และการที่เขาให้เจ้านี้มาช่วยเฝ้าและดูแลแทนนั่นแสดงให้เห็นว่าเขาไม่คิดประมาทเลยแม้แต่น้อย
"อะ โอเค ตะ ตามลุงมาเลย"ไกรพลันเปลี่ยนท่าทีเป็นสุภาพกับเขาแทน เขาสังเกตเห็นความหวาดกลัวในแววตาของมัน ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่มันควรทำตั้งแต่แรกเมื่อเจอเขา
End

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 70 สั่งสอน

คล้ายกับเรื่องThe World : ฝ่าวิกฤต พิชิตโลก ที่คุณอ่าน

The World : ฝ่าวิกฤต พิชิตโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 70 สั่งสอน

คล้ายกับเรื่องThe World : ฝ่าวิกฤต พิชิตโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้