ตอนที่9
องครักษ์: ฝ่าามีรายงานจากนอกวังประชาชนเกิดโรคระบาดพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: หา เกิดเื่แบบนี้ขึ้นได้อย่างไรกัน
องครักษ์: กระหม่อมและสายลับหลวงกำลังสืบหาว่าโรคนี้เกิดจากอะไรพ่ะย่ะค่ะประชาชนต่างอาเจียนและท้องร่วงเป็จำนวนมาก
ฮ่องเต้: เกิดเื่ใหญ่หลวงขนาดนี้เ้าทำไมพึ่ง มาบอกข้า
องครักษ์: ฝ่าากระหม่อมพึ่งทราบข่าวจากสายลับหลวงพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ไม่ได้การแล้วเราจะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้เ้าเรียกหมอหลวงและขุนนางทุกคนมาพบข้า
องครักษ์: พ่ะย่ะค่ะ
"ประชุม"
ฮ่องเต้: ประชุมวันนี้ข้าจะให้หมอหลวงออกนอกวังไปรักษาราษฎรของข้าตอนนี้กำลังเกิดโรคระบาดอย่างหนักราษฎรของข้าต้องมาก่อน
ขุนนาง: ฝ่าายาของเราก็มีอย่างจำกัดพระองค์ยังจะช่วยพวกเขาอีกรึพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: เ้าเอาความคิดเห็นแก่ตัวแบบนี้มาพูดได้เช่นไรกันราษฎรของข้าเ้าจะไม่ให้ข้าเหลียวแลเลยรึไม่มีทางตราบใดที่ราษฎรของข้ายังประสบภัยอยู่แบบนี้และพวกเ้าอยู่ดีกินดีอยู่อย่างสุขสบายแต่ประชาชนของข้ายาจะรักษายังไม่มีใครที่มีความคิดเห็นแก่ตัวเช่นนี้ข้าจะปลดมันผู้นั้นออกจากราชการ เ้าใช่ไหมที่พูดจาเช่นนี้พูดเห็นแก่ตัวไม่เคยนึกถึงข้าวทุกเม็ดที่พวกท่านได้กินก็มาจากราษฎรของข้าช่างกล้านักทหาร จับมันลากออกไป
ขุนนาง: ฝ่าา ฝ่าากระหม่อมผิดไปแล้วฝ่าา
ฮ่องเต้: ใครหน้าไหนคิดจะขัดคำสั่งของข้า อีก
"เงียบ เงียบไว้พวกเราอย่าได้มีปากเสียงกับฝ่าานิ่งไว้ทุกคนนิ่งไว้"
ฮ่องเต้: เอาล่ะ หมอหลวงมีจำนวนคนเท่าไรยาสามารถรักษาคนได้มากแค่ไหน ไม่เพียงพอพวกเ้าบอกข้า
หมอหลวง: พ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ข้าจะออกนอกวังไปเยี่ยมราษฎรของข้าและอีกอย่างใครก็ตามที่คิดจะฏ่ที่ข้าออกนอกวังเพื่อจะชิงบัลลังก์ของข้า มันผู้นั้นคือศัตรูข้า ข้าจะจับมันไปปะาสะ
ขุนนาง: ฮ่องเต้เปลี่ยนไป
ฮ่องเต้: หุบปาก
"ในขณะนั้นทุกคนก็เงียบฟังที่ฮ่องเต้กล่าว หลังจากเลิกประชุม ฮ่องเต้และองครักษ์กำลังจะออกไปจากวังเพื่อหวังว่าจะได้ช่วยประชาชนของพระองค์ไม่มากก็น้อย
ขันทีหลวง: ฝ่าาฮองเฮาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ
"ฮองเฮาเสด็จ ..."
ฮองเฮา: ฝ่าาหม่อมฉันได้ยินมาว่าเกิดโรคระบาดพระองค์จะออกนอกวังหม่อมฉันขอไปด้วยเพฮ่า
ฮ่องเต้: จะไปทำไมกันน้องหญิง
ฮองเฮา: ข้าอยากไปด้วยไม่ได้หรือไง
ฮ่องเต้: เอาเถอะเ้าจะไปก็ตามข้ามา
ฮองเฮา: อย่างนี้สิโดนใจ ว่านอนสอนง่าย ฮ่า ฮ่า
พระสนมรูอี้: ฝ่าาหม่อมฉันไปด้วยคนนะเพฮ่า
ฮ่องเต้: รูอี้เ้าฟังข้ามันอัตราย
พระสนมรูอี้: ฝ่าาหม่อมฉันอยากช่วยแบ่งเบาภาระพระองค์
ฮ่องเต้: รูอี้เ้าฟังข้า ข้าต้องรีบไปช่วยราษฎรของข้า ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเ้า
พระสนมรูอี้: ก็ได้เพฮ่าฝ่าาทำไมพระองค์ถึงยอมให้ฮองเฮาไปด้วยไม่ให้หม่อมฉันไปด้วย ฮือใจร้าย
ฮ่องเต้: รูอี้เ้าอย่าดื้อ
"ฮองเฮาแบะปากเดินเชิดหน้าหัวเราะพระสนม ฮ่าฮ่า..."
พระสนมรูอี้: น้อยแนอย่าให้ถึงทีฉันบ้างนะทีใครทีมัน
"หลังจากนั้นฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จออกนอกวังถึงที่พักและจุดหมายฮองเฮาและนางกำนัลหลวงต้มข้าวแจกจ่ายให้ประชาชนและฝ่าาทรงไปดูด้านการดูแลรักษา..."
องครักษ์: ฝ่าาอยู่ท้ายหมู่บ้านมีบ่อน้ำที่ประชาชนต่างก็ใช้น้ำจากที่แห่งนั้นดังนั้นกระหม่อมคิดว่าโรคที่เกิดขึ้นนี้หน้าจะมาจากน้ำที่เน่าเสียท้ายหมู่บ้าน
ฮ่องเต้: พาข้าไปดู
"ไม่มีใครรู้ว่าศัตรูมีทุกรอบด้านที่จะทำให้เมืองหลวงประสบภัย แคว้นต่างๆพากันรวมหัวกับแคว้นฉีเพื่อให้เมืองหลวงพ่ายแพ้ในศึกครั้งนี้ต่างวางแผนใช้ความคิดอันต่ำช้ามาทำร้ายประชาชน...."
องครักษ์: ฝ่าาเราจะทำยังไงต่อไปดี
ฮ่องเต้: ข้าว่าเราต้องแก้ปัญหาที่บ่อน้ำก่อนไม่อย่างนั้นประชาชนจะไม่มีน้ำกินน้ำใช้ ทหารพวกเ้าตักน้ำในบ่อทิ้งให้หมดและผลัดเปลี่ยนกันเฝ้ายาม ดูสิพวกมันจะทำอะไรต่อไปอีก
"แคว้นฉีมีกษัตริย์ชื่อฉีหลงเป็แคว้นเล็ก เล็กอยู่นอกเมืองเป็แคว้นที่เมืองหลวงจับทหารของแคว้นฉีไปปะาทำให้เกิดความขัดแย้งและรามือไม่ได้ซึ่งเื่นี้เกิดขึ้นั้แ่กษัตริย์องค์ก่อนเพื่อเป็ตัวอย่างใครก็ตามที่ไม่เป็มิตรกับเมืองหลวงก็เท่ากับเป็ศัตรู"
ทหารแคว้นฉี: ฝ่าาแผนเราจะเป็ยังไงต่อไป
กษัตริย์ฉีหลง: รอดูไปก่อนเราแค่วางยา พวกมันอาจจะยังไม่สงสัย
ทหารแคว้นฉี: รายงาน ฝ่าาตอนนี้เมืองหลวงเกิดความวุ่นวายตามแผนที่เราวางไว้แล้วขอรับ
กษัตริย์ฉีหลง: ฮ่า ฮ่า ดี ดี ฮ่าฮ่ามันน้อยไปสำหรับพวกมัน
"กองทัพทหารนอกเมือง..."
องครักษ์: ฝ่าากระหม่อมได้ยินมาว่ามีไส้ศึกในกองทหารเราและแอบส่งข่าวให้ศัตรูกระหม่อมได้ยินทหารคุยกันถึงบ่อน้ำท้ายหมู่บ้าน
ฮ่องเต้: แคว้นนี้เป็แคว้นเล็กๆนอกเมืองไม่ทราบว่ามีความแค้นอะไรกับข้าถึงได้วางยาประชาชนของข้าให้เจ็บป่วยล้มตายขนาดนี้
ฮองเฮา: ข้าจะสืบหาความจริง
ฮ่องเต้: ฮองเฮามันอัตรายเกินไป
ฮองเฮา: ข้าทนดูไม่ได้ยิ่งต่อไปผู้คนล้มตายมากเท่าไรข้ายิ่งทนไม่ได้
องครักษ์: ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมว่ามันอัตรายเกินไป
ฮองเฮา: พวกเ้าไม่ต้องห่วงข้า ข้าไม่ใช่สตรีธรรมดาทั่วไปพวกเ้าก็รู้
"ฮองเฮาคิดภายในใจ ข้าเป็ผู้ชายถึงภายนอกข้าจะเป็ผู้หญิงก็ตามแต่ฮองเฮาไม่ได้พูดออกมา.."
ฮองเฮา: เอาล่ะข้ามีแผนของข้า
ฮ่องเต้: เฮ้ย!! ข้าเหนื่อยใจกับน้องหญิง ดื้อจริง จริง
ทหาร: รายงานฝ่าา มีกลุ่มโจรลักลอบเข้ามาในหมู่บ้านสามคนพ่ะย่ะค่ะใส่ชุดสีดำผ้าปิดหน้า ตอนนี้กระหม่อมและทหารกำลังตามจับ
ฮ่องเต้: เรียกสายลับหลวงมาพบข้า
องครักษ์: พ่ะย่ะค่ะ
สายลับหลวง: ฝ่าา
ฮ่องเต้: เ้ามาแล้ว
สายลับหลวง: พ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ข้ามีงานให้เ้าทำเ้าไปจัดการคนที่เป็ไส้ศึกเข้ามาในค่ายทหารจับมันมาให้ได้
สายลับหลวง: พ่ะย่ะค่ะ
"ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม..."
สายลับหลวง: ฝ่าาทั้งสามคนกระหม่อมจับและนำตัวขังไว้ที่คุก ทั้งสามคนกระหม่อมได้สอบปากคำพวกมันแล้ว พวกเขาเ่าั้ทำตามคำสั่งท่านเ้าเมือง เพื่ออยากจะแก้แค้นให้น้องชายและทหารของพวกเขาพระองค์จำได้ไหมพ่ะย่ะค่ะที่กษัตริย์องค์ก่อนจับกลุ่มทหารที่คิดจะก่อากับกษัตริย์องค์ก่อนจึงมีเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นทรงตัดสินปะาชีวิตน้องชายของกษัตริย์แคว้นฉีและทหารเ่าั้
ฮ่องเต้: ข้าจำได้ตอนนั้นข้ายังเป็แค่องค์รัชทายาท
สายลับหลวง: กระหม่อมคิดว่าเขาอยากแก้แค้นให้น้องชายและทหารของแคว้นตนเองเลยคิดจะก่อากับเรา
ฮ่องเต้: ข้าต้องรับมือกับเหตุการณ์ครั้งนี้ แต่ตอนนี้ประชาชนต้องมาก่อนข้าจะหารือกับฮองเฮาอีกที
สายลับหลวง: พ่ะย่ะค่ะ
"ฮ่องเต้เสด็จ.."
ฮ่องเต้: น้องหญิง
ฮองเฮา: มีไรว่ามา
ฮ่องเต้: ข้าอยากปรึกษาหารือกับเ้า
ฮองเฮา: ว่ามา
ฮ่องเต้: วันข้างหน้าข้าคิดว่าต้องเกิดาสู้รบกันอย่างแน่นอนแต่เราต้องเตรียมการรับมือ
ฮองเฮา: เื่นั้นข้ามีวิธีแต่ตอนนี้ประชาชนต้องหายจากโรคระบาดก่อนให้นางกำนัลหลวงนำน้ำที่ตักมาจากบ่อและต้องต้มให้ร้อนนำน้ำเกลือลงไปต้มในน้ำเดือด เดือดจะช่วยให้อาการอาเจียนและท้องร่วงบรรเทาลงได้
ฮ่องเต้: เ้ารู้วิธีนี้ได้ไง
ฮองเฮา: ฝ่าาข้ามาจากโลกอนาคตใคร ใครเขาก็รู้กันทั้งนั้นแหละเสียดายไม่มีกูเกิลจะเซิร์ชหาข้อมูลให้ดู
ฮ่องเต้: โลกอนาคตที่เ้าพูดถึงเป็เช่นไร
ฮองเฮา: ฝ่าาเอาไว้ก่อนเดี๋ยวข้าเล่าให้ฝ่าาฟังทีหลังนะเพฮ่าตอนนี้ช่วยเหลือประชาชนก่อนนะเพฮ่า
ฮ่องเต้: เออ!! ข้าลืม ข้ามัวแต่อยากรู้เื่โลกอนาคตของเ้า
"โปรดติดตามตอนต่อไป....
3K
