ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ในโลกแห่งความเป็นจริง
ซอว์ได้ลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเวฟข้าวกินทันที เวลานี้ก็ท้องฟ้าเริ่มมีสีส้มเหลืองราวกับพระอาทิตย์ตก เป็นเวลาของตอนเย็น ชายหนุ่มรอข้าวเวฟจนเสร็จก่อนจะนำมันไปวางบนโต๊ะเปิดโทรทัศน์ดูอย่างสบายใจเฉิบ
“ตกดึกฉันจะเล่นเกมดีไหมนะ? ” ซอว์คิดไปคิดมาก็ส่ายหน้าทันที
“หนักเกินไป…” เกมนี้มันทำให้เขาใช้สมองมากเกินไป อย่าลืมนะว่าสมองของเขาคงไม่ได้รับการพักผ่อนจากการทำงานที่เกินตัว ชายหนุ่มกินข้าวจนเสร็จก็เช็คการเคลื่อนไหวภายในเกมด้วยการอ่านกระทู้ ชายหนุ่มกวาดสายตามองก็เล็งเห็นว่าเวลานี้เริ่มมีคนพูดถึงซอมบี้ที่เก่งจนน่าแปลกใจ
“ถ้าถึงตอนหกโมงเย็นวันนี้ พวกเจ้าสำนักทั้งสาม กับเทพอสูรสายฟ้าคงเกิดพอดี” แน่นอนว่ารวมไปถึงผู้เล่นเป็นพันของสำนักต่าง ๆ ที่ร่วมไปกับภารกิจ ‘เส้นทางแห่งฝันร้าย’ เขาคาดเดาว่าอีกเดี๋ยวคงเกิดแรงกระเพื่อมครั้งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรหั่วซาน
อาจเป็นไปได้ว่าเรื่องราวของการล่มสลายอาณาจักรต้นกำเนิด อาจได้มากล่าวขึ้นจากคนในสำนักที่ตายในเส้นทางแห่งฝันร้าย ทำให้ผู้เล่นทั้งหมดในอาณาจักรหั่วซานรับรู้เรื่องราวนี้จากปากคนที่น่าเชื่อถือ ไม่ใช่กระทู้โง่ ๆ จากโนเนมโง่ ๆ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าชื่อเสียงของซอมบี้แห่งความว่างเปล่า ซอมบี้เทพยักษ์ ซอมบี้เทพสายฟ้า และซอมบี้อสูรกลืนวิญญาณที่สามารถกลายร่างเป็นผู้เล่นคนอื่นได้ คงทำให้ทั่วอาณาจักรลุกเป็นไฟ รวมไปถึงการตรวจสอบว่าผู้เล่นไหนเป็นคนหรือเป็นซอมบี้
“เรื่องคงซาสำหรับซอมบี้เทพยักษ์ และเทพสายฟ้า” แต่พลอยอาจขุดคุ้ยซอมบี้แห่งความว่างเปล่าออกมา และซอมบี้กลืนวิญญาณก็ซอมบี้ง่าย ๆ ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่ดินแดน กับบลูเกิดใหม่คงกลายเป็นข่าวลือวงในเรื่องของ ‘ซอมบี้ฝ่ามือราชาปีศาจ’ ที่มีความสามารถในการใช้ไพ่ กันการกัดกร่อนของสายธารแห่งหมอก และควบคุมซอมบี้
“ดูเหมือนว่าครั้งนี้สี่มหาอำนาจ สี่ผู้ทำลายล้าง และหนึ่งธิดาศักดิ์สิทธิ์คงกระตือรือร้นเพิ่มระดับลมปราณกันแล้ว” เขาฉีกยิ้มในใจไม่แคร์ เพราะด้วยความสามารถของซอมบี้ข้าทาสบริวาร เอิ่ม! ที่ตอนนี้ตายห่าไปหมดแล้ว เขามั่นใจว่าหากฆ่าพวกเลเวลระดับสูงได้ การอัพระดับก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถของเขา เพียงแต่เควสปลดล็อกเท่านั้นที่เป็นปัญหาสำหรับชายหนุ่ม
“ภารกิจห่าไรก็ไม่รู้…” ชายหนุ่มมั่นใจว่าด้วยความฉลาดของลุงฉัตรแล้ว คงเปลี่ยนเนื้อหาไปทางอื่น เพราะตอนนี้ได้เร่งการเติบโตของมนุษย์แล้ว เพื่อให้รู้ว่ามีซอมบี้ที่โคตรฉลาดอย่างเขาอยู่ ดังนั้นจะทำตัวเหมือนกับก่อนหน้านี้ไม่ได้ ซอว์รีบกินข้าวก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวเตรียมนอน พลางหาชุดที่จะไปบ้านลุงฉัตรในวันพรุ่งนี้ตอนเย็น
“ใส่เต็มสูบเลยไหม? หรือแค่ทางการพอ…” เขาเป็นคนที่ไม่ชอบออกไปข้างนอกด้วยสิ เว้นแต่มีงานพาร์ทไทม์จากลุงฉัตร หรือไม่ก็ออกวิ่งช่วงเช้าจวบจนไปถึงการซื้อของมากักตุนราวกับโลกใบนี้เต็มไปด้วยโรคระบาด ชายหนุ่มใช้เวลาคิดอยู่กว่าครึ่งชั่วโมงก็ได้ข้อสรุป
“ใส่ง่าย ๆ เลยล่ะกัน” เสื้อยืดสีดำ กับกางเกงยืดโทนเดียวกันมีแถบขาวตรงต้นขา สวมทับด้วยเสื้อกันหนาวสวมหัวสีดำลายขาว แน่นอนที่สุดคือแม็สสีดำปิดหน้า ไม่ใช่ว่าเขาเป็นดาราหรอกนะ…แต่การที่ใช้แม็สปิดหน้ามันทำให้เขาอายน้อยลงตอนสนทนากับคนอื่น
จริง ๆ ก็แค่อายตอนเจอคนเยอะ ๆ อะนะ
ไม่ได้อายตอนสนทนาหรอก เอ้า! และจะพูดวกวนทำไมเนี่ย??
‘ใครจะบ้าใส่แม็สคุยกัน’ พูดไม่รู้เรื่องหรอก ยกเว้นเป็นไข้หวัดหรือเกิดโรคระบาดถึงจะทำแบบนั้น ซอว์เหลือบตามองก็พบว่าตอนนี้เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว เขากระโดดลงบนเตียงจนยุบราวกับเด็ก รีบเก็บหมวกเกมออนไลน์ทักแชทไปหาพลอย
สีซอว์ให้พลอยฟัง: พี่เลิกเล่นแล้วนะคะคนดี
ชายหนุ่มเค้นยิ้มราวกับเด็กคลั่งรัก ไม่นานก็มีเสียงแจ้งเตือนขึ้น
หนู๊! พลอยจะกู๊วโลก ฮ่า ๆ: ไม่เล่นเกมนี้แล้วหรอต้าวพี่~
หนู๊! พลอยจะกู๊วโลก ฮ่า ๆ: เจ้าสำนักลวงตาจะพาไป ‘หุบเหวกระจกแห่งโศก’ งะ
หนู๊! พลอยจะกู๊วโลก ฮ่า ๆ: ถ้าพี่ไม่มาหนูจะโป้งพี่น๊า⁓ โป้งไอ้ชื่อที่พี่ตั้งด๊วย⁓ (งอน)
“หึ! พักเล่นเกมตอนนี้ ไม่ใช่เลิกเล่นเกมนี้” ซอว์ส่ายหัว ดูเหมือนว่าพลอยจะเข้าใจผิดอะไรไปซะแล้ว ชายหนุ่มขมวดคิ้วครุ่นคิดเล็กน้อย การที่อีกฝ่ายชวนเขานั้นย่อมมีเจตนาอื่นอยู่ แม้เขาจะเดาได้ก็เถอะหากมองในมุมมองอีกฝ่าย แน่นอนว่าเกมนี้ไม่ได้เหมือนเกมออนไลน์ทั่วไป มันไม่มีเพิ่มเพื่อนเพื่อดูว่ามีคนออนรึเปล่า? หรือยังไง ดังนั้นหากเขาแอบเข้าไปก็สามารถทำได้ง่าย ๆ
“จะทดสอบความสามารถฉันหรอ? ” ชายหนุ่มแอบยิ้ม แต่เรื่องนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจมากเท่าไหร่ เขาไม่มีความจำเป็นที่จะเข้าเล่นเกมตอนนี้ สมองของเขาจำเป็นต้องได้รับการพักผ่อน ซอว์พิมพ์แชทตอบกลับไปมาว่าเขาจะเล่นวันพรุ่งนี้พร้อมนัดเวลากับสถานที่ และแน่นอนว่าเราทั้งสองคนไม่ได้คุยกันนานเนื่องจากเจ้าพลอยก็อยากเล่นเกมไปเก็บระดับด้วย
ทำให้ทั้งสองคนไม่เหมือนคู่อื่น ๆ ที่พิมพ์ลาแล้ว แต่ก็ยังเสล่อมาคุยกันอีก
“รีบ ๆ นอนดีกว่า” ซอว์เหมือนกับคนเก่าคนแก่ หรือพ่อค้าแม่ค้าสมัยก่อนที่นอนก่อนสองทุ่มเพื่อมาเปิดร้านตอนตีสี่ เขาปิดไฟล้มตัวลงนอนทันที พริบตาที่หัวสัมผัสหมอนก็ราวกับโดนอัดยาสลบ หมอนนั้นคล้ายยานอนหลับขั้นรุนแรงชนิดถึงแก่ความตายทำให้ชายหนุ่มตายคาที่ในทันที
ซอว์หลับไปแล้ว…
สนิทด้วย

ในโลกแห่งเกมออนไลน์
ในเวลานี้ผู้เล่นจำนวนมากของสำนักลวงตาได้ออกเดินทางไปยัง ‘หุบเหวกระจกแห่งโศก’ ซึ่งพวงมาพร้อมผู้เล่นคลาสเรียนเทพสงครามทั้งหมด บวกกับท่านเจ้าสำนักลวงตาและธิดาศักดิ์สิทธิ์ซึ่งทุกคนนั้นมีของสองดาวติดตัวอย่างน้อยหนึ่งชิ้น ไม่รวมคัมภีร์ทักษะระดับสองดาวที่บางอันสามารถเรียนรู้ได้ 50 คน
ส่งผลให้กองกำลังของสำนักลวงตาแข็งแกร่งขึ้นราวมังกรทะยานฟ้า ซึ่งเครดิตทั้งหมดที่ต้องยกคงไม่ใช่นอกจากธิดาศักดิ์สิทธิ์และความสามารถของท่านเจ้าสำนัก ที่ทำให้ได้รับความเอ็นดูหรือผลตอบแทนจากพี่ชายอย่างซอว์
ผู้เล่นคลาสเทพสงครามชั้น A อย่างพวกเขาแน่นอนย่อมได้ยินชื่อเสียงของซอว์ แต่ก็ไม่คิดว่าซอว์นั้นจะเหมือนกับซอว์ของธิดาศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากผู้ชายคนนี้ให้กลิ่นอายที่ดูลึกลับสุขุม และบางทีก็บอกใบ้ด้วยวาจาหาเรื่องแต่จริง ๆ แล้วก็พูดไปตามความจริง
ผู้เล่นคลาสเรียนเทพสงครามรู้สึกดีมากและคิดว่ากิ่งแก้วหรือกระบี่หยก กับอสูรเยือกแข็งที่ปลีกตัวออกไป เพื่อวัดกับพวกเขาคงไม่มีของดีแบบนี้นั่นทำให้เพื่อนร่วมชั้นที่เกลียดขี้หน้าทั้งสองพลางรู้สึกดี แต่ก็ไม่ได้ดีมากขนาดนั้น เนื่องจากอสูรเยือกแข็งและกระบี่หยกก็เป็นผู้ที่เข้าใจความเป็นไปต่าง ๆ แตะสู่ประตูห้วงกำเนิดขั้นต่ำแล้ว เดาว่าสิ้นสัปดาห์นี้คงได้รับยาราฉัตรไปหลายอันเพื่อกระตุ้นพรสวรรค์ความสามารถขึ้นไปขั้นกลางได้ไม่ยากเพียงแค่รอเวลา
อสูรลวงตาที่เดินคู่กับธิดาศักดิ์สิทธิ์พลางเหลือบตามองเสี่ยวเสียที่อยู่ในอ้อมกอดของพลอย
“เจ้าหนูนี่ยังไม่ตื่นอีกหรอ? หรือว่างอนจนไม่อยากตื่นมาดูโลกแล้ว” พลอยที่ได้ยินก็ยิ้ม
“ปกติค่ะ เสี่ยวเสียชอบนอนแบบนี้เป็นประจำ ถ้าไม่ใช่เพราะรับรู้ขุมสมบัติ หรือภัยอันตรายก็จะไม่ตื่นค่ะ เว้นเสียแต่ว่าอยากออกมาขับรถเล่น ก็ตามนิสัยของน้องเขาค่ะ” อ๋อ⁓ อสูรลวงตาถูกใจเสี่ยวเสียมาก พลอยที่เห็นแววตาอีกฝ่ายก็ยิ้มหัวเราะเล็กน้อยกล่าว
“ถ้าไม่ว่าอะไร ถ้าหนูเจอมันอีกตัว เดี๋ยวจะเอามาให้พี่แป้งนะคะ” อสูรลวงตาตาเป็นประกายยิ้มออกมา
“ขอบคุณนะน้องพลอย” ธิดาศักดิ์สิทธิ์ส่ายหน้า
ใช้เวลาไม่นานทั้งหมดก็เดินมาถึงหุบเหวกระจกแห่งโศก สถานที่แห่งนี้ราวกับอยู่ดี ๆ แผ่นดินก็แยกออกจนเกิดช่องว่างขนาดใหญ่ หากมองออกไปจะพบว่าเหวนี้กว้างและลึกมาก ๆ ไม่รู้ลึกเกินไปรึเปล่าเพราะหมอกมันมีอยู่มาก ซึ่งแม้แต่เหนือหุบเหวไปจนถึงท้องฟ้าก็มีหมอกสีขาวมากมายบดบังวิสัยทัศน์อยู่ ที่นี่ไม่ต่างจากสายธารแห่งหมอกมากนัก เพราะสามารถมองได้แค่สิบเมตรเท่านั้น
อสูรลวงตาที่เดินมาถึงก็หันไปกล่าว
“พลอยต้องเดินตามพี่สาวดี ๆ นะ หากเราเอาดาบ หรืออะไรที่เป็นของเราไปสัมผัสกระจกแห่งโศก ตัวเราจะระเบิดทันที” สำหรับอสูรลวงตาที่เคยคิดพิชิตสถานที่แห่งนี้ย่อมเคยให้ผู้เล่นจำนวนมากของเธอเอาดาบไปเคาะอากาศที่ราวกับพื้นกระจกต่าง ๆ แต่สุดท้ายก็ตกตายไป แม้กระทั่งโยนดาบ โยนหินออกไป ก็ไม่วายตัวระเบิดกันหมด เรียกได้ว่าใครจับวัตถุนั้นคนสุดท้าย และวัตถุนั้นไปชนกับกระจกแห่งโศกก็จะตกตายทันที
ดันนั้นการตรวจสอบพื้นที่ที่ถูกต้องเพียงหนึ่งช่อง ก็หมายถึงความตายของคนหนึ่งคน นั้นนับว่าเป็นความสูญเสียที่เกินกว่าที่เจ้าสำนักอย่างเธอจะรับไหว แน่นอนด้วยความพยายามของผู้เล่นทั่วไปบวกกับของสามมหาอำนาจก็ทำให้ได้เจอกับเส้นทางที่ถูกต้อง
“เราบินไปไม่ได้หรอคะ? ” สำหรับธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่ออกจากทวีปกลางเลเวล 30 และกลับมาอีกครั้งเลเวล 40 ย่อมไม่เคยเหยียบย่างพื้นที่ที่เหมาะสำหรับเลเวล 31 เป็นต้นไปแน่นอน ซึ่งอสูรลวงตารู้เรื่องนี้ดีหลังจากตรวจสอบข้อมูลและฟังจากปากหญิงสาวจึงกล่าวอธิบายขึ้น
“ที่นี่เหมือนกับสะพานแห่งการลืมเลือน เราไม่สามารถบินไปได้ ทำได้แค่เดินไปตามทางเฉย ๆ ” หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ อสูรลวงตาที่เห็นก็เดินนำทันที พลอยมองอีกฝ่ายเหยียบไปยังอากาศก็รู้สึกตกตะลึงแม้จะรู้ว่าอากาศนี้เป็นทางไปต่อคล้ายพื้นดินก็ตาม หญิงสาวย่างก้าวตามไปติด ๆ แม้กระทั่งรอยเท้าก็เหมือนกัน คนอื่น ๆ ที่เห็นก็ยิ้มเอ็นดูแม้กระทั่งแป้งเองก็ตาม
“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้จ๊ะ เคยเล่นเกมมายคราฟไหม? มันก็เหมือนกับบล็อกสี่เหลี่ยมนั้นแหละ ที่นี่ก็ไม่ต่างจากช่องสี่เหลี่ยมเหล่านั้น พี่ได้ใช้เท้าเหยียบไปจุดกลางแล้วเราไม่ต้องห่วงมากหรอก”
อ๋อ! หญิงสาวขานรับสั้น ๆ ยิ้มเขินหน่อย ๆ พลางก้าวเท้าตามอสูรลวงตาติด ๆ ไม่นานเธอก็คุ้นชินไม่หวาดหวั่นเหมือนตอนแรก แป้งที่เห็นก็ตกตะลึงเมื่อเห็นพลอยเหยียบนู้นเหยียบนี้กระโดดตามมาราวกับเป็นเรื่องสนุกจนเธอเผลอคิดหลายรอบว่าจุดนั้นต้องตายแน่ ๆ แต่ก็รอดผ่านมาได้ทุกครั้งจนใจเธอตระหนกแบบงง ๆ
‘สุดยอดจริง ๆ ’ อสูรลวงตาชม
“ระวังนะพลอย…ถ้าเราเผลอตายขึ้นมา พี่จะโกรธเราแน่” แป้งว่าขึ้น พลอยที่ได้ยินก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าพี่พลาดอย่างไงหนูก็ฉลุยอยู่แล้ว” พลอยยักคิ้วยิ้มขี้เล่นใส่ แป้งที่ได้ยินก็หัวเราะออกมากับความโอ้อวดของเด็กน้อย อสูรลวงตามองซอมบี้ประเภทนกที่บินว่อนไปมาก็สะบัดลมปราณระเบิดร่างมันตกตัวให้ตกตายทันที พลอยที่เห็นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“นกพวกนี้ประหลาดดีนะคะ ทำไมมันลอยผ่านกระจกแห่งโศกได้โดยไม่ตายเลย” อสูรลวงตาที่เห็นก็ยักไหล่
“คงเป็นเพราะซอมบี้มั้ง? มันเลยทะลุผ่านได้…” พลอยเหลือบตามองเสี่ยวเสีย แป้งที่เห็นก็ทำหน้าเหยเกร
“พี่หวังว่าเราจะไม่คิดอะไรแพลง ๆ ถ้าเสี่ยวเสียตายขึ้นมาคงเกิดใหม่ไม่ได้หรอกนะ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

หนู๊! พลอยจะกู๊วโลก ฮ่า ๆ

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

หนู๊! พลอยจะกู๊วโลก ฮ่า ๆ

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้