ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 260 ฝูงแพะภูเขา(ฟรี)

เหลียนเซวียนนั่งยองๆ ที่จุดแจกน้ำ เติมน้ำยาทุกครั้งที่รถมาถึง

วันนี้คนมารับน้ำน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ทุกครอบครัว คนที่แข็งแรงที่สุดล้วนไปขุดแก่นตะวันในป่า เหลือแต่คนแก่ คนป่วย และคนพิการ ตักน้ำแต่ละครั้งได้แค่ครึ่งถัง

รถบรรทุกน้ำตั้งอยู่ที่นั่นนานแล้ว แต่น้ำในรถยังไม่หมด

เธอนั่งเบื่อๆ บนก้อนหินใหญ่ข้างๆ รอคอย

ในกลุ่มทีม เสี่ยวหยางส่งข้อความมาก่อน

"@หัวหน้า วันนี้ไปเก็บของป่าไหมครับ อยู่บ้านเบื่อ"

เซินเหลย: "ใช่ๆ จุดล่าสัตว์ 01 ทั้งสามแห่งของฐานหมิงเยว่ถูกเก็บเกี่ยวหมดแล้ว เราลองไปให้ไกลกว่านี้ไหม ดูว่าจะพบรังใหม่ของสัตว์ 01 ไหม"

เหลียนเซวียน: "ไม่ได้ ฉีซวี่บอกว่า จนถึงตอนนี้ มีแค่ฐานหมิงเยว่ที่แก้วิกฤตตั๊กแตนยักษ์ได้อย่างสมบูรณ์ ฐานอื่นๆ ยังอันตรายมาก เราไปไกลเกินไปไม่ได้"

โฮ่วกั่ง: "งั้นไปล่าเนื้อสัตว์กันเถอะ"

ทุกคนรู้สึกอึดอัดเมื่อว่างเกินไป เหลียนเซวียนก็เช่นกัน เธอจึงส่งข้อความในกลุ่ม: "ได้ งั้นรวมตัวกัน 1ทุ่ม แต่ครั้งนี้อาจจะไม่ได้ผลผลิตมาก ทุกคนเตรียมใจไว้"

เสี่ยวหยาง: "ได้ครับ แม้จะได้หมูแค่สองตัว แบ่งกันคนละชิ้นก็ยังดี ดีกว่าอยู่เฉยๆ"

1ทุ่ม รถสามคันของทีมมาถึงขอบแนวป้องกัน ฉีซวี่ขอร้องเพื่อนคนหนึ่งให้เปิดประตูใหญ่ ขบวนรถเล็กๆ ก็แล่นออกสู่ป่า

ฟังก์ชันอินฟราเรดระยะไกลของเหลียนเซวียนดูได้แค่ระยะ 100 กิโลเมตร จึงทำได้แค่ขับตามเส้นทางปลอดภัยที่ฉีซวี่ให้ พร้อมกับมองหาฝูงสัตว์ป่า

ในที่สุด หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เธอก็พบฝูงแพะภูเขาป่าที่ไม่กลายพันธุ์ รถมุ่งไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อไปถึง ทุกคนต่างอุทานออกมาพร้อมกัน

พระเจ้า! สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือหน้าผาชัน มีแพะสิบกว่าตัวกำลังวิ่งและกระโดดไปมาบนหน้าผา

โฮ่วกั่งบังคับโดรนขึ้นไปที่ยอดหน้าผา พบว่ามีแพะอีกร้อยกว่าตัวอยู่บนนั้น

แต่รถขึ้นไปไม่ได้ ถ้าคนจะปีนขึ้นไป ก็ต้องใช้แรงมาก

อีกทั้งแพะวิ่งเร็ว พอคนขึ้นไปถึง ฝูงแพะก็หายไปแล้ว

จะทำอย่างไรดี?

เครื่องตรวจจับของพวกเขาไม่สามารถตรวจจับในระยะไกลขนาดนั้นได้ ใช้ปืนใหญ่ยิงทั้งหมดก็ไม่คุ้ม ปืนใหญ่หนึ่งลูกราคา 100,000 คะแนนความดี เพื่อแพะไม่กี่ตัว เหลียนเซวียนไม่โง่ขนาดนั้น

นอกจากนี้ สัตว์ป่าปกติที่ไม่กลายพันธุ์ในดินแดนรกร้างมีน้อยอยู่แล้ว เธอไม่อาจทำเรื่องฆ่าไก่เพื่อเอาไข่

ทุกคนปรึกษากัน สุดท้ายตัดสินใจใช้เหยื่อล่อฝูงแพะลงมา

เหยื่อล่อที่พวกเขามีมีเพียงแป้งข้าวโพดและสารเพิ่มกลิ่น ไม่รู้ว่าแพะจะชอบกลิ่นนี้หรือไม่ แต่ตอนนี้ได้แต่ลองดู

ทุกคนช่วยกัน ไม่นานก็ทำลูกกลมแป้งข้าวโพดเล็กๆ หนึ่งชาม เหลียนอี้อาสาไปที่หน้าผา

เขาสะพายถุงผ้าวิ่งอย่างรวดเร็ว

โฮ่วกั่งใช้โดรนผูกเชือกเส้นหนึ่งไว้กับต้นไม้ใหญ่บนที่สูง เหลียนอี้ปีนตามเชือก ไม่นานก็ขึ้นไปถึงกลางภูเขา วางลูกกลมแป้งข้าวโพดไว้ไม่ไกลจากแพะหลายตัว

ไม่นาน แพะได้กลิ่นและวิ่งมาหาลูกกลม แพะหลายตัวแย่งกันกิน ทั้งกินทั้งเบียดกันไปมา แพะตัวหนึ่งยืนไม่มั่นคง เกือบตกจากแท่นแคบๆ ลงมา

ทุกคนดูด้วยความตื่นเต้น

ความจริงพิสูจน์แล้ว ในดินแดนรกร้าง โดยเฉพาะในพื้นที่อากาศร้อนจัดที่ขาดแคลนอาหารเช่นนี้ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่จะรังเกียจอาหาร พวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลว่าฝูงแพะจะไม่ชอบอาหารประเภทนี้

เหลียนอี้เห็นดังนั้น รีบเอาลูกกลมแป้งข้าวโพดออกจากถุง โรยไว้เป็นทาง นำไปสู่พื้นที่ที่กำหนดไว้

ทุกคนกระจายลูกกลมอย่างสม่ำเสมอ จากนั้นก็หาจุดยิงที่เหมาะสมและซ่อนตัว

ไม่นาน ฝูงแพะก็ตามเหยื่อล่อมาถึงพื้นที่นั้น

แพะร้อยกว่าตัวบนยอดหน้าผาค่อยๆ ลงเขา เริ่มเก็บเหยื่อจากพื้นดิน

เมื่อใช้เครื่องตรวจจับบนปืนล่าสัตว์วัด พบว่าในฝูงแพะใหญ่นี้มีแพะที่มีรังสีระดับกลางที่กินได้ 11 ตัว พวกเขามีแค่ 8 คน แม้ 8 คนจะยิงพร้อมกัน ก็ยิงได้แค่ 8 ตัว

พอเสียงปืนดัง แพะตัวอื่นๆ จะวิ่งหนีทันที

แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

8 ตัวก็ 8 ตัว

โฮ่วกั่งถ่ายภาพฝูงแพะ วงกลมแพะตัวที่เขาเลือก แสดงว่าเขาจะยิงตัวนี้

เผิงฮุยเลือกตัวต่อไป

ไม่นานทุกคนก็กำหนดเป้าหมายเรียบร้อย

เปิดฟังก์ชันสนทนาเรียลไทม์ โฮ่วกั่งนับถอยหลังในกลุ่มเบาๆ

"สาม... สอง... หนึ่ง... ยิง!"

"ปัง!"

ปืนแปดกระบอกยิงพร้อมกัน เกือบรวมเป็นเสียงเดียว

แพะบางตัวล้ม แพะที่เหลือแตกฮือ หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ทุกคนรีบวิ่งไปที่ซากแพะ เหลียนอี้และเสี่ยวหยางแบกคนละตัว วิ่งไปที่รถห้องเย็น คนที่เหลือรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

8 คนควรยิงแพะตายแค่ 8 ตัว สองคนนั้นแบกไป 2 ตัว บนพื้นควรจะเหลือ 6 ตัว แต่นี่ดูไม่เหมือน 6 ตัวเลย

"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก..."

เผิงฮุยนับ เหลือ 11 ตัวบนพื้น

ตรวจสอบแล้วพบว่า 5 ตัวไม่มีรอยกระสุน 

"พระเจ้า! แพะ 5 ตัวแกล้งตาย!"

"เร็วๆ ยิงซ้ำ!"

เผิงฮุยยกปืนล่าสัตว์ขึ้นจะยิง แต่ถูกเหลียนเซวียนห้ามไว้ 

"อย่ายิง! อย่ายิง! ฉันจะเก็บไว้เลี้ยง ฮิฮิ"

เธอควานหาเชือกในกระเป๋า แล้ววิ่งไปหาแพะน้อย

ทุกคนรู้ว่าหัวหน้าของพวกเขาชอบเลี้ยงสัตว์เล็กๆ ต่างหยิบเชือกออกมา ผูกแพะอีก 4 ตัวที่เหลือด้วย

เหลียนเซวียนนำเครื่องตรวจจับออกมาวัด น่าประหลาดใจที่แพะเล็กที่กินได้ทั้งสามตัวอยู่ในนั้นทั้งหมด นับว่าได้กำไร

ใช้เครื่องตรวจจับลึกตรวจสอบ อีกสองตัวแม้จะมีมลพิษรังสีสูง แต่ค่ารังสีเพิ่งเกินมาตรฐานเล็กน้อย เลี้ยงไว้ก็ยังมีความหวัง

เธอดีใจมาก สละห้องรถเล็กที่เป็นห้องนอนของเธอ เทของออกหมด แล้วโยนแพะเล็กทั้งห้าตัวที่ถูกมัดขาเข้าไป ป้องกันไม่ให้พวกมันกัดทุกอย่างเมื่อตื่นขึ้น

เธอปูกระดาษแข็งชั้นหนึ่งที่พื้นรถ เพื่อไม่ให้พวกมันขับถ่ายบนพื้นรถโดยตรง

ดูเหมือนว่าอีกไม่กี่วันเธอต้องนอนในห้องคนขับอีกครั้ง

จัดการแพะเล็กเสร็จ รถก็ขับต่อไป

วันนี้เหลียนอี้รับหน้าที่ขับรถให้พี่สาว พอนั่งที่นั่งคนขับก็ถาม

"พี่ ไปทางไหนเหรอ?"

เหลียนเซวียนมองเขาด้วยสายตาเฉียงๆ ฉีซวี่ส่งแผนที่เส้นทางในกลุ่มแล้ว เขายังไม่รู้จักดูเองเหรอ? ต้องถามทุกอย่างเลยหรือไง

"ขับตามรถข้างหน้าสิ! จะตดก็ต้องถามฉันด้วยเหรอไง?"

"อ้าว รู้แล้วพี่ งั้นผมอยากตด ได้ไหม?"

เหลียนเซวียน: "อดทนไว้!"

เหลียนอี้: "......"

รถค่อยๆ เริ่มเคลื่อน เหลียนเซวียนเปิดนาฬิกาข้อมือ เห็นกล่องแชทของฉีซวี่มีจุดแดงเล็กๆ เปิดดู เห็นรูปถ่ายประชาชนเก็บแก่นตะวัน

"เก็บเกี่ยวใหญ่เลยนะ ที่รัก ประชาชนดีใจกันใหญ่ มีคนโชคดีคนหนึ่งขุดแก่นตะวันที่มีรังสีระดับกลางหนัก 5 ชั่ง มีหลายคนขุดได้ 3 ชั่ง 2 ชั่ง อัตราผลผลิตไม่ต่ำเลย"

ข้างล่าง เขายังส่งภาพหลายภาพของประชาชนที่กอดผลผลิตของตน ยิ้มอย่างสดใส

สถานที่ขุดแก่นตะวันคึกคักมาก

เธอเห็นในภาพมีหลายคนกอดแก่นตะวันที่เพิ่งขุดได้ นั่งยองๆ ในทุ่ง แล้วกัดกินอย่างตะกละ

เห็นภาพนี้ เหลียนเซวียนอดรู้สึกเศร้าไม่ได้ นึกถึงตอนที่เพิ่งข้ามมิติมา หิวจนแทบบ้า

ตอนนี้เธอไม่ต้องดิ้นรนเพื่อความเป็นอยู่อีกต่อไป และระบบยังให้ความสามารถมากมายที่เหนือธรรมชาติ เธออดไม่ได้ที่จะอยากทำอะไรมากขึ้นเพื่อคนเหล่านั้น

ปิดนาฬิกาข้อมือ เธอตั้งค่าแก่นตะวันเป็นเป้าหมายการค้นหา ใช้ระบบอินฟราเรดค้นหา

อย่างไรก็ตาม หน้าจอระบบปรากฏกรอบเตือนสีแดง

"ข้อควรระวัง ระบบนี้ไม่มีฟังก์ชันค้นหาพืช!"