อสูรล้างสวรรค์

     วันนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการฝึกฝนของกองทัพอัคคีเหล็ก 

       ในขณะนี้ ทหารของกองทัพอัคคีเหล็กอยู่ในระเบียบเรียบร้อย พวกเขาเข้าแถวด้วยความเคารพ และรอคอยการมาถึงของโจวเย่

          ไม่มีใครรู้ว่าโจวเย่เป็นคนเช่นไร และไม่มีไครทราบได้ว่าโจวเย่ จะจัดการกับพวกเขาอย่างไร พวกเขามีความกังวลและคาดหวัง

             บนยอดเขาโจวเย่ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น จากนั้นควบแน่นปีกและบินลงไปยังกองทัพ  

          ดวงตาของทหารเกือบจะถลนออกมา และพวกเขาก็ตกใจมากจนต้องอ้าปากค้าง และหัวใจของพวกเขาก็เต้นเร็วขึ้นในทันที 

ทักษะยุทธ์บินได้เหรอ ? ” เป่ยหยางซ่ง อุทานทันที

         ปรมาจารย์เย่ สามารถบินได้!” พวกทหารอุทานอย่างเดือดพล่านทันที

         การบินได้โดยทั่วไปแล้ว มีเพียงผู้แข็งแกร่งในอาณาจักรยอดยุทธ์เท่านั้นที่สามารถทำได้ ผู้แข็งแกร่งที่สามารถฝึกฝนไปถึงอาณาจักรยอดยุทธ์สามารถควบคุมพลังชีวิตเพื่อบินไปบนท้องฟ้าได้

          เหตุผลที่ทุกคนตกใจมากก็คือโจวเย่ สามารถบินได้ในอาณาจักรคุรุยุทธ์ และพวกเขาไม่รู้ว่าปีกที่ควบแน่นอยู่ด้านหลังของโจวเย่คืออะไร 

โจวเย่ทยานลงไปที่พื้นอย่างมั่นคง 

          เมื่อมองดูทหารที่ตกตะลึง โจวเย่ก็พูดอย่างไม่แยแส พวกเจ้าเป็นทหารที่แข็งแกร่งที่สุดของจักรวรรดิ และความแข็งแกร่งของพวกเจ้านั้นสูงกว่าทหารคนอื่น ๆมาก พวกเจ้ามีจิตวิญญาณของนักรบ แต่พวกเจ้าก็มีเพียงสิ่งนี้ที่แสดงให้ข้าเห็นและทำให้ข้าชื่นชมเท่านั้น . 

             ไม่มีใครคิดว่าโจวเย่ที่พึ่งมาถึง เมื่อพูดคำแรกจะเป็นการดูถูกเหยียดหยามทันที โจวเย่กล่าวโดยไม่หันหน้าหนี ความหมายของโจวเย่ที่กล่าวคือ ทหารของกองทัพธงอัคคีเหล็กที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิ มีเพียงจิตวิญญาณของนักรบเท่านั้น ที่เขาชื่นชม

         ทันใดนั้นทหารก็รู้สึกถึงการโดนดูถูก และความโกรธก็พลุ่งพล่านอยู่ในใจ

        หากมีการพูดก่อนหน้านี้ บางทีเป่ยหยางซ่ง อาจจะไม่พอใจ แต่ตอนนี้แม้ว่าเขาจะไม่พอใจ เขาก็ไม่กล้าพูด

         เมื่อมองดูดวงตาทหารที่เต็มไปด้วยความโกรธ ทันใดนั้นโจวเย่ ก็ถามต่อว่า "พวกเจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงเอาชนะคู่ต่อสู้ที่มีฐานการฝึกฝนที่แข็งแกร่งกว่าข้าได้ หากพวกเจ้าต้องการเอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าตัวพวกเจ้าเอง พวกเจ้าต้องไว้วางใจ ข้า

            เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ความโกรธในดวงตาของทหารก็ค่อยๆหายไป แทนที่ด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง

           พวกเขาทั้งหมดเห็นโจวเย่ เอาชนะเก่อชิงอาณาจักรคุรุยุทธ์ระดับสาม และชนะอย่างง่ายดาย พวกเขามีความต้องการที่จะแข็งแกร่งแบบโจวเย่ด้วยเช่นกัน

          พวกเราจะทำทุุกอย่างตามคำสั่งของปรมาจารย์เย่!” ทหารตะโกนพร้อมกันด้วยเสียงกึกก้อง 

         เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของโจวเย่ก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มอันยินดี

           คุณชายเย่ ท่านวางแผนที่จะฝึกพวกเขาอย่างไร ? หนานเป่ยหลิน อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัย

         โจวเย่ ไม่ตอบ แต่เขาเดินไปหาจ้าวหยางแล้วพูดว่า ยืนขึ้น"

            จ้าวหยางลุกขึ้นยืนอย่างประหม่าและมองไปที่โจวเย่  

ปัง!"

        โจวเย่ ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขากระตุ้นพลังชีวิต อย่างกะทันหัน และต่อยออกไปด้วยหมัด และพลังการโจมตีก็พุ่งตรงไปยังจ้าวหยาง 

จ้าวหยางตกตะลึง และทุกคนก็ตกตะลึง

           เกิดอะไรขึ้น? ปรมาจารย์เย่ ต้องการแก้แค้นจ้าวหยางเหรอ ? 

          ก้าวย่างหมาป่าอสูร !” โจวเย่ ตะโกนด้วยเสียงต่ำ เขากระพริบออกไปด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว

           เมื่อรับรู้ถึงการโจมตีของโจวเย่ จ้าวหยางก็ไม่รู้ว่าเขาควรจะตอบโต้หรือไม่ เขาจึงถามอย่างรวดเร็วว่าปรมาจารย์เย่ ท่านกำลังจะทำอะไร ? ท่านยังไม่ยกโทษให้ข้าเหรอ ?

             ข้าจะทุบตีเจ้า ! และข้าได้ยกโทษให้เจ้านานแล้ว ! โจวเย่ตะโกนด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย 

           จ้าวหยางไม่กล้าสู้กลับ เขาโดนต่อยด้วยหมัดนับสิบครั้งทำให้จ้าวหยางได้รับบาดเจ็บสาหัส!

พฤติกรรมอันบ้าคลั่งของโจวเย่ทำให้ทุกคนงง!

ยกโทษให้แล้ว แต่ทำไมต้องทุบตีจ้าวหยางด้วยล่ะ ? 

               ความโกรธของทหารพุ่งเข้ามาในหัวใจของพวกเขาอีกครั้ง ทุกคนกำหมัดอละดวงตาของพวกเขาที่แดงก่ำ ทหารของกองทัพอัคคีเหล็กโกรธมากพวกเขาไม่เข้าใจเหตุผลในการทุบตีของโจวเย่  

             แต่ในขณะนี้ โจวเย่ ตะโกนอย่างเย็นชาใส่จ้าวหยางที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส นั่งลงบ่มเพาะเดี๋ยวนี้! ไม่เช่นนั้นข้าจะหักขาของเจ้า!"

            จ้าวหยาง ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาโกรธแค้นและพยายามลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิเพื่อบ่มเพาะ

         การจ้องมองอย่างโหดเหี้ยม ของโจวเย่ กวาดสายตาไปที่ทหาร และก็พูดอย่างเย็นชา พวกเจ้าทั้งหมดจงต่อสู่กันเองจนเหลือคนสุดท้าย 

         สีหน้าของทหารกองทัพอัคคีเปลี่ยนไปอย่างมาก และพวกเขาก็มองหน้ากัน โดยไม่รู้ว่าโจวเย่ต้องการทำอะไร

          พวกเจ้าจะฝ่าฝืนคำสั่งเหรอ?” โจวเย่พูดอย่างเย็นชา เสียงเย็นชาทำให้หัวใจของพวกทหารสั่นสะท้าน

เริ่ม!" โจวเย่ ตะโกนอย่างเย็นชา

ทหารทั้งหมดมีใบหน้าเป็นสีเขียว

ทหารทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย  

มาข้าอยากเจอเจ้ามานานแล้ว!”

“ไอ้เวร! ข้าจะสู้กับเจ้า!”

เจ้ากล้าต่อยข้าจริงๆเหรอ!  

ไอสารเลวเจ้าทำตาข้าบวม!”

         พวกทหารต่อสู้กันและความโกรธก็ค่อยๆออกมา พวกเขาเริ่มต่อสู้จากเบาเป็นหนักขึ้น คนสุดท้ายได้รับบาดเจ็บ ผิวหนังของเขาฟกช้ำ ใบหน้าของเขาบวม

         แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกเขาก็ไม่ได้รับการรักษา และถูกสั่งให้นั่งลงบ่มเพาะต่อไป

           ทหารโกรธมาก และ เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีให้กับโจวเย่ และพวกเขาต่างต้องการที่จะฉีกโจวเย่ เป็นชิ้น ๆ!

           หากดวงตาของพวกเขาสามารถฆ่าคนได้ ไม่รู้ว่าโจวเย่ตายไปกี่ครั้งแล้ว

ภายในหนึ่งชั่วโมง ทหารทั้งหมดได้รับบาดเจ็บสาหัส

            หนานเป่ยหลิน รู้สึกเป็นทุกข์มาก ทหารของเขาโดนกดขี่ข่มเหง แต่เขาไม่กล้าเข้าไปยุ่ง

           การฝึกฝนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจะทำให้พวกเจ้าพัฒนาเร็วขึ้น ข้าทำเพื่อประโยชน์ของพวกเจ้า

           โจวเย่ สะบัดแส้ยาวในมือของเขา และฟาดไปที่ทหารคนที่ยื่นหยัดได้เป็นคนสุดท้าย 

           เมื่อเห็นท่าทางที่ยินดีของโจวเย่ พวกทหารก็แทบจะระเบิดออกมาด้วยความโกรธ

            คุณชายเย่ สิ่งนี้เป็นไปได้เหรอที่พวกเขาจะได้รับการพัฒนา?” เป่ยหยางซ่ง อดไม่ได้ที่จะถาม เขากังวลมากในใจ

            ทหารของกองทัพอัคคีเหล็กได้รับการฝึกฝนจาก เป่ยหยางซ่ง พวกเขาผ่านการทนทุกข์ทรมานนับไม่ถ้วน แต่พวกเขาไม่เคยถูกทำร้ายเหมือนที่โจวเย่ทำ  

             องค์รัชทายาทท่านวางใจได้ ถ้าพวกเขาทนต่อความทุกข์ทรมานเล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่ไหว พวกเขาก็อ่อนแอเกินไป ! โจวเย่พูดอย่างสงบ ความเย่อหยิ่งของพวกเขามีมากเกินไป เป็นการยากที่จะแข็งแกร่งขึ้นโดยไม่ลบล้างความเย่อหยิ่งของพวกเขาออกไป