ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        ภาพที่หมู่ชนเห็นแม่นางชิงชิง พาอี้เฉิน ไปยังบริเวณศพของเหยียนอู๋ หมู่ชนพวกเขาเอง ต่างก็ไปมุงดูสถานการณ์เช่นกัน การตายตกของ เหยียนอู๋นั้นผิดธรรมชาติเป็นอย่างมาก มีหลายคนต่างก็สงสัยในข้อนี้ หากพวกเขาตายตก ภายในหอคอยร้อยชั้น พวกเขาน่าจะถูกส่งตัวออกไปภายนอก หรือว่าที่ ที่เหยียนอู๋ อยู่จะไม่อยู่ในเขตคุ้มครอง ของหอคอยร้อยชั้น มีแต่ความคิดนี้เท่านั้นที่เป็นไปได้

        อี้เฉิน ที่มองเห็นร่างเหยียนอู๋ นั่งพิงฝาผนัง อาภรณ์ชายหนุ่ม ท่วมไปด้วยโลหิต กลางหน้าอก มีมีดสีเงินเล่มหนึ่ง ปักอยู่ ตัดเข้าขั้วหัวใจ อี้เฉินก้มลงไปตรวจดู พร้อมสายตา กวาดมองไปรอบๆ ทันใด ครั้นเห็นว่า โลหิตโดยรอบ มันสาดกระเซ็นในลักษณะแปลกๆ

ก่อนชิงชิง นางจะห้ามปรามอี้เฉิน ครั้นเห็นชายหนุ่ม คิดจะเข้าไปยุ่งกับศพของเหยียนอู๋ “เจ้าทำอะไรน่ะ หรือคิดจะทำลายหลักฐานกัน เจ้าฆาตกร”

        อี้เฉินส่ายหัว “เจ้าไม่มีหลักฐานเสียหน่อยว่าข้า สังหารเหยียนอู๋ ตอนนี้ข้าก็เป็นแค่ผู้ต้องสงสัยไม่ใช่หรือ” พร้อมฝ่ามืออี้เฉิน ที่ดึงมีดสีเงินออกมา ทว่าเหตุใดมันไม่มีร่องรอย ของการขัดขืน บาดแผลเปิด ฉีกขาดแม้แต่น้อย ราวกับร่างเหยียนอู๋ นอนรอให้คนมาฆ่าสังหาร ตัวเขาอย่างไรอย่างนั้น

       ก่อนอี้เฉินจะคลี่ยิ้มออกมากว้าง ไม่สนใจร่างเหยียนอู๋ ที่นอนตายกลายเป็นผักอีกต่อไป หมู่ชนพวกเขาต่างก็พากันสงสัย ครั้นเห็นรอยยิ้มกว้าง ของอี้เฉินสืบฝีเท้าเดินจากไป เกรงว่าชายหนุ่ม จะรู้อะไรบางอย่าง ที่พวกเขาไม่รู้ “เจ้า!! เจ้า!! จะไปไหน หากรู้อะไร รีบบอกพวกเรามาเสีย”

อี้เฉินเอ่ยพูดขึ้นมา ราวกับเป็นเรื่องไม่ใส่ใจ “ไอ้เวรเหยียนอู๋ นั้นร่างมันตายสนิทไปนานแล้ว อี้หลินเราไปชั้นที่60กันเถอะ”

        หมู่ชนพวกเขาได้ยินคำตอบของอี้เฉิน พวกเขายังอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าอี้เฉินจะใจกล้าห่อฟ้า กล้าเอ่ยพูดออกมาเช่นนี้ “เจ้า!! เจ้า!! ยอมรับแล้วหรือว่าเจ้าเป็น คนฆ่าสังหารเหยียนอู๋”

        อี้เฉินหันกลับมาถลึงตา มองอยู่แวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา ก่อนที่ตัวเขาจะเข้าไป ภายในด่านการทดสอบ พร้อมกับอี้หลิน “ข้าไม่เคยบอกเลยนะว่า ข้าเป็นคนฆ่าสังหารเหยียนอู๋”

       ฉับพลัน ร่างอี้เฉินกับอี้หลิน ก็หายวับเข้าไป ภายในด่านการทดสอบ พร้อมกับคลื่นพายุเล็กๆ ที่พัดไหว ส่งให้ร่างอี้หลินต้องเซ จวนเกือบจะล้ม ให้อี้เฉินส่งปราณพลัง มาดึงร่างนางเอาไว้ในอ้อมแขนในเสี้ยวฉับพลัน ทำให้อี้หลิน นางเริ่มเข้าใจท่านแม่ของนางขึ้นมา ครั้นเมื่อสบสายตากับอี้เฉิน มันราวกับนาง ถูกแรงดึงดูดบางอย่าง จากสายตาของอี้เฉิน หากเป็นท่านพ่อของนางจริง มันก็ดูสมเหตุสมผล ที่ท่านแม่นางจะหลงรักชายหนุ่มผู้นี้

อี้เฉินไต่ถาม “เจ้าไม่เป็นอะไรนะอี้หลิน”

        หญิงสาวนางพยักหน้า “อืมๆ ข้าไม่เป็นไร” ทว่าใบหน้านาง แดงซ่านไม่น้อย ก่อนพวกเขาจะหดหรี่ดวงตา กันจนเล็กแคบ ครั้นเห็นร่างกิเลนสายฟ้า อยู่ในสัตว์อสูร วงศ์วาน มังกรสายเลือดแท้จริง ไม่แปลกที่ผู้คน จะติดอยู่ด่านการทดสอบชั้นที่50 เมื่อได้ยินเสียง โฮก!! กิเลนสายฟ้า คำรามออกมาก้องฟ้า พร้อมเสียงคลื่น สะท้อนส่งให้พวกเขา ต้องแสบแก้วหูยกฝ่ามือขึ้นมาปัดป้อง

       ก่อนริ้วคลื่นสายฟ้า บนตัวกิเลนสายฟ้า จะปะทุ ปลดปล่อยออกมา ราวกับภูเขาไฟระเบิดออกมา คลื่นเมฆหมอกสายฟ้าหนา ที่ซัดสาดแพร่กระจาย ออกไปทั่ว ส่งให้กายาพวกอี้เฉิน เกิดสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ปวดแสบกายา จากแรงกดดันขึ้นมาอย่างหนักหน่วง

      อี้เฉินสะบัด ฝ่ามือจนเกิดเสียงปัง!! ดังออกมากึกก้อง มองเห็นแสงสายฟ้า นับพันสายแตกกระจาย แลบแปลบปลาบออกไปทั่ว กิเลนสายฟ้า เองมันก็รับรู้ได้ถึงความอันตราย การมีอยู่ของอี้เฉิน ก่อนฝ่ามืออี้เฉินจะปรากฏหอกเลือด ส่งออกไปให้อี้หลิน ให้นางใช้การต่อสู้ ขัดเกลาทักษะ ร่างกายตนเองให้แข็งแกร่ง

        ด้านอี้หลิน นางเองเข้าใจความคิด ของอี้เฉินเป็นอย่างดี ฝ่ามือที่พุ่งปราดไปจับหอกเลือด ระเบิดแสงศักดิ์สิทธิ์ ง้างหอกเลือด หวดฟาดโรมรัน กับกิเลนสายฟ้าในทันที เสียง ย๊าก!! ที่คำรามก้องของนาง ส่งคลื่นแสงศักดิ์สิทธิ์ออกไป อย่างบ้าคลั่ง ปัง!! ปัง!! ดังก้องออกมาไม่ขาดสาย

         ทว่าความรวดเร็วของ กิเลนสายฟ้าไม่ธรรมดา ส่งให้เกิดภาพร่างสายฟ้าวูบไหว พุ่งปราดเป็นแนวทแยง ส่งกรงเล็บอันใหญ่โตของมัน อัดกระแทกอี้หลิน ตู้ม!! ฝีเท้าอี้หลิน ต้องถอยร่น ฝีเท้าก้าวถอยหลัง ออกไปอย่างต่อเนื่อง จากการตามความเร็ว ของกิเลนสายฟ้าไม่ทัน

         คลื่นแสงศักดิ์สิทธิ์นางที่ฉาบไปทั่วผืนฟ้า ไม่สามารถโจมตี โดนกิเลนสายฟ้าแม้แต่น้อย ทำให้นางกัดกรามกรอด ขึ้นมาน้อยๆ ก่อนจะส่งร่างน้อยๆ ของนาง เข้าปะทะกับกิเลนสายฟ้าตรงๆ

         ในเสี้ยวขณะที่อุ้มเท้ากิเลนสายฟ้า แฝงไว้ด้วยกรงเล็บ ขนาดใหญ่เตรียมจะตะปบลงมา ใส่ร่างอี้หลิน หอกเลือดที่นางถือ เต็มไปด้วยอายพลังความเฉียบคม พุ่งแทงสวน วัดพลังกันในเสี้ยวพริบตา

จนอี้เฉินที่จ้องมองการต่อสู้อย่างไม่วางตา ต้องส่ายหัวออกมา “เจ้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว อี้หลิน”

         ในเสี้ยวขณะที่พลังหักล้างเกิดเสียงระเบิด ดังออกมากึกก้องฟ้า มิติแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ในเสี้ยวพริบตา ส่งให้แขนเรียว ขาวอี้หลินบิดงอ อย่างรุนแรง จนแขนของนางผิดรูป มีโลหิตไหลซึม พร้อมร่างร่วงกระเด็น ลงมาใส่พื้นสนามประลองโบราณ จนเกิดเสียงปัง!! ดังออกมาก้อง ฝุ่นตลบ ลอยคละคลุ้งออกไปทั่ว

        อี้หลินที่ร่างยันพื้นขึ้นมาได้ ริมฝีปากที่เปรอะเปื้อนเลือด สบถด่าออกมาลั่นทันที บัดซบ!! บัดซบ!! จนอี้เฉินต้องเอ่ยถาม “เจ้าจะให้ข้าช่วยหรือเปล่าอี้หลิน”

        “ไอ้เวรเจ้าไม่ต้องสอด” อี้หลิน นางที่เลือดขึ้นหน้า กล่าวน้ำเสียงเดือดดาลขึ้นมาทันที ฝ่ามือที่เปรอะ เปื้อนหอกเลือด ปาเข้าหากิเลนอย่างฉับไว แม้แต่อี้เฉินยังต้องอุดปากเงียบ เมื่อเห็นความเดือดดาลของนาง

        ร่างกิเลนสายฟ้า มันแค่เอี้ยวคอหลบ ครั้นเห็นหอกราวกับแสงหิ่งห้อย อี้หลินปาออกมา ลอยเหนือศีรษะมันไป พร้อมกับเสี้ยวพริบตาที่อี้หลินขับเคลื่อน โลหิตบริเวณหอกเลือด ร่างนางก็หายวับไปบริเวณนั้นในทันใด แม้แต่อี้เฉินที่เห็นการเคลื่อนที่ฉับพลันของนาง เขายังหดหรี่ดวงตา จนเล็กแหลมคม

        อี้หลินที่จับหอกเลือดไว้มั่น หมุนควงสวาทหอกเลือด ลงมาอัดกระแทก กระดูกสันหลังของกิเลนสายฟ้า จนกระดูกสันหลังมันคดงอ เกิดการปริแตกลุกลามออกไปทั่ว ร้องคำรามดังออกมาก้องฟ้า ด้วยความเจ็บปวด

        ก่อนร่างอี้หลินจะลอยกระเด็นออกมา เมื่อเจอแรงสะบัดที่บ้าคลั่ง พร้อมกับริมฝีปากนาง ที่คลี่ยิ้มออกมากว้าง จากความสามารถการ ใช้โลหิตประทับเป็น ค่ายกลเคลื่อนที่นี้ นางไม่มีทางแพ้ด้านความเร็ว กิเลนสายฟ้าอีกต่อไป

        ทันใดที่เสียง กิเลนสายฟ้า คำรามโฮก!! ดังออกมาก้องด้วยดวงตาแดงฉาน เดือดดาล กรงเล็บที่พุ่งปราด เตรียมจะสังหาร อี้หลินในเสี้ยวพริบตา ถูกอี้หลินปาหอกเลือด  เปรอะเปื้อนโลหิตนาง ขึ้นไปด้านบนท้องฟ้าในทันใด

“เจ้าช้าไปแล้ว เจ้ากิเลนโง่”

        ฉับพลันร่างอี้หลิน ที่หายวับจากการเคลื่อนที่ ขึ้นไปลอยเหนือกระดูกสันหลัง กิเลนสายฟ้าอีกครั้ง คลื่นลำแสงศักดิ์สิทธิ์พุ่งปราด ลงมาอัดกระแทก ส่งพลังการชำระล้างออกมาอย่างรุนแรง มองเห็นหลังกิเลนสายฟ้า เป็นช่องว่างใหญ่ แม้แต่ไขกระดูกมัน ยังเกิดการระเหยขึ้นมาเป็นอาย ก่อนจะตายตก สลายลงไปในเสี้ยวพริบตา พร้อมริมฝีปากนางที่เผยอ คลี่ยิ้มออกมากว้าง

        ก่อนอี้หลิน นางจะกระอักเลือดออกมา จากการสูญเสียปราณพลัง จนอี้เฉินต้องขับเคลื่อนเต๋า แห่งชีวิตเข้าไปรักษานาง “เจ้ายังจะทำอวดเก่งอีก อี้หลิน สูญเสียปราณพลัง จวนแทบหมดตัวเลยไม่ใช่หรือ?”

อี้หลิน ที่ไอ แค่กๆ “ไฉน ข้าไม่ได้คำกล่าวชมจากเจ้า กลายเป็นเจ้ามาสั่งสอนข้าเสียนี่”

         อี้เฉินลูบหัวนางอย่างเบามือ ก่อนจะกวาดตา มองออกไปรอบๆ แล้วคลี่ยิ้ม มองไปบริเวณที่ว่างเปล่าน้อยๆ ทำให้คลื่นอากาศบริเวณนั้น เกิดการสั่นไหวขึ้นมา  ก่อนมันจะหยุดนิ่งลง เมื่ออี้เฉินกล่าวชมอี้หลินออกมา

         “เจ้าเก่งมากสาวน้อย แต่ยังไม่มากพอที่จะต่อสู้กับข้าได้” ก่อนอี้เฉินจะคลี่ยิ้มออกมากว้าง ครั้นเมื่อได้อยู่กับอี้หลิน ความเศร้าโศกภายในใจ อี้เฉินก็จางหายไปไม่น้อย

“เจ้า!! เจ้า!! ไอ้คนหลงตัวเอง”