ในระหว่างที่ชิงเหอหมดสติไป เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันกลางวันอยู่และยังเป็ฝันกลางวันที่ยาวนานอีกด้วย ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าดวงจิตของตัวเองปั่นป่วนไร้ทิศทางคล้ายกำลังล่องลอยอยู่ในห้องโถงใหญ่ๆบนฝ้าเพดานขนาดใหญ่ต่างฉายภาพความทรงจำแต่ละ่ชีวิตของถงเซินอวี่ไว้เป็อย่างดี
สิ่งเหล่านี้ทำให้ลั่วชิงเหอได้ัักับความเป็มาของถงเซินอวี่
ถงเซินอวี่มีชะตาอาภัพมาั้แ่เด็กหากเอามาเทียบกัน่วัยเด็กของถงเซินอวี่ถือว่าน่าเห็นใจกว่า่วัยเด็กของลั่วชิงเหอหลายเท่าตัวถึงแม้ว่าลั่วชิงเหอจะมีแม่ปากไม่ดี ทั้งยังติดเหล้าหนักแต่อย่างน้อยเด็กหญิงลั่วชิงเหอก็ยังได้อยู่กับแม่แท้ ๆ ของตัวเองทั้งยังมีบ้านให้กลับ ซึ่งตรงกันข้ามกับถงเซินอวี่ ที่ไม่มีทั้งแม่ ไม่มีทั้งบ้าน
หลังจากแม่จับได้ว่าพ่อคบชู้แม่กับพ่อก็หย่ากัน ต่อมาแม่ก็หนีไปมีครอบครัวใหม่และขาดการติดต่อไปดื้อ ๆทิ้งเซินอวี่ไว้กับป้าใน่เวลานั้นหัวใจของเด็กหญิงเซินอวี่เต็มไปด้วยความหดหู่และน้อยเนื้อต่ำใจหล่อนเอาแต่คิดว่า แม่ไม่้าลูกสาวอย่างหล่อน แม่จึงทิ้งหล่อนไปมีครอบครัวใหม่
ตอนนั้นถงเซินอวี่อายุได้เพียงสามขวบเท่านั้นเด็กตัวเท่านี้ไม่มีทางเติบโตได้เองตามลำพังแน่นอน เคราะห์ดีที่คนเป็ป้าอย่างถงตงฟางยังรับถงเซินอวี่ไว้เด็กน้อยวัยสามขวบจึงไม่ได้ออกไปเร่ร่อนข้างนอก
สิบสองปีมาแล้วที่ถงเซินอวี่อยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับลูกพี่ลูกน้องอีกสามคนพวกเขาเป็ลูกแท้ ๆ ของป้าตงฟาง ป้าของหล่อนมีลูกชายหนึ่งคน และมีลูกสาวอีกสองคนส่วนเซินอวี่คือคนที่อายุน้อยที่สุดของบ้าน
พวกพี่ ๆทั้งสามคนมักจะพูดเสมอว่าถงเซินอวี่คือตัวภาระ พวกเขาเน้นย้ำเรื่อยมาราวกับ้าให้เซินอวี่จำขึ้นใจว่าหล่อนคือตัวภาระของบ้านจริง ๆส่วนป้าตงฟางที่ขึ้นชื่อว่าเลี้ยงดูหลาน ก็ไม่ได้เลี้ยงดูในแบบที่ควรจะเป็่วัยเด็กของเซินอวี่เรียกได้ว่าถูกเลี้ยงดูแบบส่ง ๆ เท่านั้น
ไม่ใช่แค่พวกพี่ ๆที่กรอกหูเซินอวี่ด้วยคำพูดผรุสวาท ป้าตงฟางเองก็ไม่ต่างกันหล่อนบอกว่าการที่จะเลี้ยงเซินอวี่จนโตมาได้ขนาดนี้มันยากมากเสียทั้งเงินเสียทั้งแรงไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ไม่ว่ายังไงเซินอวี่ก็ต้องตอบแทนบุญคุณ หากไม่ตอบแทนก็จะนับว่าเธออกตัญญูเลี้ยงไปก็เสียข้าวสุก!
แน่นอนว่าเซินอวี่ในตอนนั้นไม่อยากเป็คนที่ถูกมองว่าอกตัญญูสำคัญที่สุดคือเซินอวี่ไม่มีญาติที่ไหนอีกเด็กสาวหัวอ่อนอย่างถงเซินอวี่จึงคล้อยตามคำพูดของป้าได้ง่าย ๆโดยไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองกำลังถูกล้างสมอง
ั้แ่เล็กจนโตถงตงฟางคอยบงการและตัดสินใจแทนเซินอวี่ทั้งหมดนับวันยิ่งหนักข้อขึ้นจวบจนทุกวันนี้ถงเซินอวี่ก็ไม่มีอำนาจในการตัดสินใจเลยสักเื่แม้กระทั่งเื่การเลือกคู่ครองของตัวเองมองอีกมุมหนึ่งเซินอวี่ก็เหมือนหุ่นเชิดของป้าเข้าไปทุกที
ั้แ่เล็กจนโตเซินอวี่ไม่เคยได้รับคำชมไม่ว่าเซินอวี่ทำดีขนาดไหนก็ยังถูกมองว่าเป็ตัวภาระอยู่ดีหล่อนยึดติดกับคำว่ากตัญญูมาก หล่อนอยากได้ยินคำนี้จากปากคนเป็ป้าสักครั้ง...
แต่แล้ววันหนึ่งป้าตงฟางก็เข้าหาเซินอวี่ด้วยท่าทีรักใคร่เอ็นดู แน่นอนว่าพฤติกรรมที่เปลี่ยนจากหลังมือเป็หน้ามือของป้าตงฟางทำให้เซินอวี่ใมากทว่านอกเหนือจากความใ เซินอวี่กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมายิ่งได้ยินคำพูดกรอกหูของคนเป็ป้าเซินอวี่ยิ่งใจอ่อนเข้าไปใหญ่
"เซินอวี่หลานรักปีนี้ป้าอายุมากแล้ว สุขภาพไม่ค่อยดี ไม่รู้จะตายวันตายพรุ่งสิ่งเดียวที่ป้าอยากเห็นก่อนตาย นั่นคือได้เห็นหลานสาวแต่งงานมีครอบครัว"
"ป้าคะ...แต่ว่าหนู..."เซินอวี่เริ่มกังวลขึ้นมาเล็กน้อย เพราะหล่อนไม่เคยคบหากับใครมาก่อนการจะทำให้ป้าสมหวังด้วยการแต่งงานคงเป็เื่ฉุกละหุกเกินไป
"ป้ารู้ว่าหลานรักของป้ากำลังจะพูดอะไรเื่เ้าบ่าวหลานไม่ต้องห่วง ผู้ชายดี ๆ ป้าหามาให้แล้ว เอาเป็ว่าหลานป้ากตัญญูยังไงซะแกก็จะไม่ทำให้ป้าลำบากใจ ถูกไหมล่ะ"
มนุษย์ป้าสารเลวจัดการให้หลานสาวแต่งกับหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เฉินพอได้รู้ว่าต้องแต่งกับชายสูงวัย แน่นอนว่าเซินอวี่ต้องรีบอ้าปากปฏิเสธแต่ไม่ทันไรคนเป็ป้าก็ตีหล่อน ทั้งยังตำหนิว่าหล่อนอกตัญญูอีกแล้วพอถูกกดดันเข้าถงเซินอวี่ก็ไม่กล้าปฏิเสธอีก
เซินอวี่นึกเสียใจที่ต้องลงเอยกับชายสูงวัยอีกอย่างภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งตายได้สองปีไม่ทันไรก็จะหาเด็กรุ่นลูกแต่งเข้าไปเป็เมียส่วนถงเซินอวี่ในเวลานั้นหล่อนมีอายุเพียงสิบห้าปีเศษเท่านั้น กับพวกลูก ๆของหัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่มีใครคัดค้านอะไร เพราะคิดว่าพ่ออายุมากแล้วอันไหนพอสร้างความสุขให้พ่อได้ ก็จำเป็ต้องไหลไปตามน้ำ
ความที่เซินอวี่อายุยังน้อยและด้อยประสบการณ์ซ้ำยังหัวอ่อน พอถูกรบเร้าหลายต่อหลายครั้งเข้า ตัวหล่อนที่ชั่งใจอยู่หลายวันสุดท้ายก็ยอมตอบตกลงแต่งงานกับหัวหน้าหมู่บ้านวัยหกสิบปีตามที่ป้า้า
ใช่! ฟังไม่ผิดหรอกเ้าบ่าวของเซินอวี่คือตาเฒ่าหัวงูวัยหกสิบปี ที่อายุห่างกันสี่สิบกว่าปีเห็นจะได้
ขณะเดียวกันนั้นนางจิ้งจอกเ้าเล่ห์อย่างถงตงฟางก็วางแผนไว้พรั่งพร้อมหากหลานสาวยอมแต่งงาน ไม่นานไอ้เฒ่านั่นตาย เซินอวี่ก็จะได้สมบัติมาก้อนใหญ่ยิ่งมีลูกชายสักคน มรดกที่ตาแก่นั่นสะสมมาทั้งชีวิตจะไปไหนได้
หลังแต่งงานได้ไม่นานถงเซินอวี่เกิดตั้งท้องขึ้นมาจริง ๆนี่พิสูจน์ได้ว่าเื่อายุไม่ใช่อุปสรรคในการทำลูก ่แรก ๆตงฟางดีใจจนออกนอกหน้าแต่หลังจากนั้นคนเป็ป้าก็ต้องหน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าหลานสาวตัวดีให้กำเนิดลูกสาว
พอเห็นท่าไม่ดีถงตงฟางก็เริ่มวางแผนให้เซินอวี่เข้าไปยุ่งกับเื่พินัยกรรมด้านถงเซินอวี่ที่ได้ออกไปเติบโตนอกบ้านก็เริ่มทำตัวร้ายกาจไม่ยอมคนส่วนหนึ่งคงเพราะถูกคนเป็ป้าเสี้ยมสอนและกล่อมเกลามาเป็เวลานานความคิดและอุปนิสัยของเซินอวี่จึงบิดเบี้ยวจนน่าเอือมระอา
สุดท้ายสามีเฒ่าก็จับได้ว่าเมียเด็กแอบปลอมแปลงพินัยกรรม
คนบ้านตระกูลเฉินรีบตรวจสอบทุกอย่างจนละเอียดกระทั่งพบว่าการปลอมแปลงพินัยกรรมของบ้านเฉินมีถงตงฟางคอยบงการอยู่เื้ัเนื้อความของพินัยกรรมฉบับนั้นระบุไว้ชัดเจน หากเฉินปัวหานตายลงสมบัติทั้งหมดต้องตกเป็ของถงเซินอวี่กับลูกสาวเท่านั้น
่นั้นเฉินปัวหานจึงมีปากเสียงกับเซินอวี่ทุกวันคู่สามีภรรยาต่างวัยมีปัญหากันเรื้อรังมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งเฉินปัวหานล้มป่วยด้านเซินอวี่ใช่ว่าจะสำนึก ทั้งไม่คิดจะกลับตัวกลับใจหล่อนดันภาวนาให้สามีตายอยู่ทุกวัน เธอวาดฝันไปไกลว่าพอสามีตายลงเธอจะหอบเงินไปแบ่งกินแบ่งใช้กับคนเป็ป้า แบบนี้พวกพี่ ๆจะได้ไม่มองว่าเธอเป็ตัวภาระอีก ที่สำคัญป้าตงฟางจะได้นึกเอ็นดูหลานสาวคนนี้บ้าง
พอเฉินปัวหานจากไปด้วยโรคประจำตัวฝันหวานของเซินอวี่ก็ดับสนิท เมื่อพวกลูก ๆบ้านเฉินร่วมมือกันขับไล่เซินอวี่ออกจากตระกูล สาเหตุหลัก ๆก็มาจากทนพฤติกรรมคิดไม่ซื่อของเซินอวี่ไม่ไหว
มาคิด ๆดูแล้วก็น่าเสียดายที่ผู้หญิงหน้าตาสะสวยทั้งอายุยังน้อยอย่างเซินอวี่ต้องกลายเป็หญิงหม้ายแต่มองอีกมุมหนึ่งก็ช่วยไม่ได้นี่ หล่อนทำตัวเองทั้งนั้นหากเซินอวี่วางตัวเป็ผู้หญิงที่คิดดี ทำดี ไม่ร้ายกาจและไม่จ้องจะฮุบสมบัติของคนบ้านเฉิน พวกลูก ๆของเฉินปัวหานอาจยอมให้เซินอวี่ปักหลักอยู่ที่บ้านใหญ่ต่อไปจนแก่ก็ได้เพราะยังเห็นแก่ลูกตัวน้อย ๆ ของหล่อนอยู่บ้าง ต่อให้คนเป็พ่อจะลาโลกไปแล้วก็เถอะ
ั้แ่นั้นเป็ต้นมาถงเซินอวี่ก็กลายเป็หญิงหม้ายที่ไม่มีผู้ชายบ้านไหนกล้าแต่งงานด้วยจนกระทั่งสามปีต่อมาถงเซินอวี่อายุได้ยี่สิบปีเต็มถงตงฟางก็ตั้งตัวเป็แม่สื่อแม่ชักจับหลานสาวแต่งงานกับชายแก่ที่อยู่คนละหมู่บ้านหวังใช้แผนเดิม ๆ ล้างผลาญสมบัติคนตระกูลอื่นโดยใช้หลานสาวเป็เครื่องมือ
ทว่าคราวนี้เ้าบ่าวคนใหม่อายุอ่อนลงมาหน่อยคนวัยห้าสิบห้าปีไม่ถือว่าแก่เท่าเฉินปัวหานขณะเดียวกันลูกสาวของเซินอวี่ที่อายุได้เพียงสี่ขวบก็ตกไปอยู่ในความดูแลของถงตงฟางโดยถงตงฟางอ้างว่าจะช่วยเลี้ยงดูให้อีกแรงแต่ใครจะรู้ว่านี่คือการเก็บลูกของเซินอวี่ไว้เป็ตัวประกันต่างหาก
การแต่งงานใหม่ของเซินอวี่เต็มไปด้วยความอึดอัดใจส่วนหนึ่งเป็เพราะเซินอวี่โตขึ้น เริ่มเข้าใจโลกมากขึ้นและเริ่มมีความคิดเป็ของตัวเอง ด้วยมีประสบการณ์อันเลวร้ายกับสามีคนแรกมาก่อนเซินอวี่จึงไม่อยากเดินซ้ำรอยเดิมอีก หล่อนเลือกปฏิเสธการแต่งงานใหม่ทว่าคนเป็ป้ากลับไร้ความเป็มนุษย์ถึงขั้นลงไม้ลงมือกับลูกสาวของเซินอวี่
ทำแบบนี้ก็เพื่อบีบบังคับให้หลานสาวตัวดีอย่างถงเซินอวี่ยอมแต่งงานแต่โดยดีในท้ายที่สุดหัวอกคนเป็แม่ก็ทนเห็นลูกสาวตัวน้อยถูกทุบตีไม่ได้จึงจำใจตอบตกลงที่จะแต่งงานกับผู้ชายที่ป้าตงฟางหามาให้...
เอาล่ะ! ลั่วชิงเหอซึมซับต่อความทรงจำของร่างเดิมได้ถึงตรงนี้หล่อนก็พอเข้าใจได้ว่า ทำไมอยู่ดี ๆตัวหล่อนถึงได้มาโผล่ในงานแต่งงานที่มีเ้าบ่าวเป็ชายแก่รุ่นพ่อขณะเดียวกันชิงเหอก็นึกภูมิใจเล็ก ๆ ที่ตอนนั้นตัดสินใจพาร่างนี้หนีงานแต่งงานขืนปล่อยเลยตามเลย มีหวังทั้งิญญาของหล่อนและกายหยาบของถงเซินอวี่คงได้ตกนรกทั้งเป็แน่ ๆ
279
