นายท่านเจ้าขา โปรดรักข้าเถิด (มีอีบุ้ก)

ตอน 33 จะลืมท่านให้สิ้น

สามวันผ่านไปไวเหมือนโกหก

เรือนใหญ่ริมลำธารถูกสร้างอย่างเร่งด่วนพร้อมให้เข้าอยู่ หยางเค่อสายเปย์หมดทองไปกว่า 100 ชั่ง เพื่อให้ได้เรือนใหญ่นี้มา หวังเอาใจนางเขาปลูกดอกไม้รอบเรือนให้เป็นดั่งวิมานในฝัน

"ชิงเหนียน... หวังว่าจะถูกใจเจ้า" หยางเค่อปิดตานางมาตลอดทางกระทั่งมาถึงหน้าลำธาร ข้างหูได้ยินเสียงสายน้ำไหลผ่านชวนให้จรรโลงใจสายลมแผ่วเบาเลื่อนลอยคล้อยหน้า นกน้อยจิ้บๆร้องเสียงระงม 

"ที่นี่มันบ้านในฝันชัดๆ" ชิงเหนียนตื่นเต้นสุดลูกหูลูกตา มีเพียงธรรมชาติที่แสนงดงาม เงียบสงบรายล้อมไปด้วยพฤกษาพรรณเขียวขจี

"หยางเค่อท่านทำพวกนี้ในเวลาอันสั้นได้ยังไง"ชิงเหนียนวิ่งเข้ามาขอบคุณหยางเค่อย่างซึ้งใจ

"เพื่อเจ้าแล้ว... มากกว่านี้ข้าก็ให้ได้ "หยางเค่อดึงชิงเหนียนมากอดอย่างอบอุ่น

"อะ...เอ่อ" ชิงเหนียนเริ่มรู้สึกอึดอัดเพราะนางรู้สึกกับเขาแค่สหายเท่านั้นชิงเหนียนค่อยๆใช้มือเล็กๆผลักอกเขาให้ออกห่าง เปลี่ยนเรื่องไม่พูดจาวิ่งแจ้นไปหน้าลำธาร สูดดมอากาศสดชื่นแบบที่ไม่เคยสัมผัสที่ไหนมาก่อน

"หึ... ไม่รักข้าตอนนี้ก็ไม่ถือว่าสายเพียงแยกเจ้าออกจากจ้านจวิ้นนั่นได้สำเร็จข้าก็พอใจแล้วสักวันหนึ่งข้ายังหวังจะเอาชนะใจเจ้าให้ได้"หยางเค่อแสยะยิ้มมุมปากอย่างสำราญใจเบนสายตามองนางที่ยืนรับแสงอาทิตย์ที่น่าลำธารด้วยแววตาเปี่ยมหวัง

"ชิงเหนียนพักผ่อนให้เต็มที่เถอะต่อจากนี้ข้าจะมอบความสุขให้เจ้า" หยางเค่อนอกจากจะคลั่งรักสายเปย์เป๋าหนักเขายังเป็นพ่อบ้านที่ดีอีกด้วย ลงมือทำแปลงผัก ตระเตรียมอาหารมื้อเช้ามื้อเย็นไว้รอ ไม่เปิดโอกาสให้ชิงเหนียนต้องทำอะไร

"ไอ๊หย๊าหยางเค่อ ขืนท่านทำมากกว่านี้ข้าจะเป็นคนพิการแล้วนะ" ชิงเหนียนตักอาหารเข้าปากหัวเราะน้อยใหญ่ตามประสาคนมีความสุขที่หน้าเรือน

"ปั่ง!!" ทว่ากลืนกินอาหารลงคอได้ไม่นานนัก เสียงระเบิดดังสะนั่นท้องฟ้าที่อยู่ห่างไกลออกไปทางทิศเหนือมีควันพวยพุ่งขึ้นกลางท้องฟ้า

"ห่ะ หรือว่าที่เมืองหลวงจะเกิดอะไรขึ้นแย่แล้ว... จ้านจวิ้น หูป๋อ เจียเจีย... พวกเจ้าจะอยู่อย่างไร"ชิงเหนียนที่กำลังหัวเราะชอบใจ หูบยิ้มลงกะทันหัน วางตะเกียบพาดชามข้าว นั่งนิ่งเงียบไม่พูดจา

"ไอ๊หย๊า ชิงเหนียนคนงามของข้า ดูซิว่านี่ปลาเปรี้ยวหวานที่เจ้าชอบ ลองชิมดูสิ ข้าตั้งใจทำมันก็เพื่อเจ้าเลยนะ "หยางเค่อรู้ดีว่าในใจนางกำลังคิดอะไรเขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เป็นคนโง่เขลาที่ตามไม่เท่าทันคีบเนื้อปลาป้อนเข้าปากนางอย่างอ่อนโยน

"ดูซิเปื้อนปาก กินเลอะเทอะเป็นเด็กไปได้ "หยางเค่อยังคงเอาใจนางไม่ย่อท้อ เอื้อมมือเข้าหาใช้นิ้วเรียวๆปาดเช็ดริมฝีปากให้นาง...ไม่หนำซ้ำเขายังเอานิ้วนั่นดูดเข้าปากตัวเอง โดยไร้ท่าทีรังเกียจ

"หยางเค่อ ทำเช่นนั้นไม่เหมาะสมกระมัง"ชิงเหนียนไม่พอใจ ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารไปที่หน้าลำธาร ยืนครุ่นคิดห่วงใยชายที่ตนรักถึงแม้เขาจะร้ายกับนาง แต่ก็ยังทำใจไม่ได้

"ชิงเหนียน ข้าจะทำให้เจ้าลืมเขาให้ได้"หยางเค่อมองนางด้วยสายตาละเหี่ยใจ แม้จะทำดีที่สุดแล้ว ก็ยังทดแทนเขาในใจนางไม่ได้

**********

ณ วังหลวง

"เร็วเข้าๆๆ ป้องกันประตูทิศเหนือ "

"หูป๋อ ส่วนเจ้า นำกำลังพลไปยังหน้าทัพ " จ้านจวิ้นหัวหมุนกับการรับมือกองทัพนิรนาม

ณตำหนักใหญ่ของฝ่าบาท

"แค่กๆๆ " ฝ่าบาทไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นนั่งยังทำไม่ได้ เขานอนน้ำตารวยรินไร้เกียรติ

"นี่น่ะหรือบั้นปลายชีวิตของกษัติรย์เช่นข้าช่างน่าสมเพชนัก "

"ไร้โอรสผู้พึ่งพาได้ ร่างกายอ่อนแอไร้ค่าตามเวลายามมีกำลังวังชาไม่รู้จักถนอม " ฝ่าบาทกว่าจะคิดได้ก็สายเกินไปแล้วน้ำตาที่ไหลเอ่อนองหน้าช่วยอะไรไม่ได้ได้เพียงแต่นอนฟังเสียงปืนใหญ่ที่ถูกยิงถล่มกำแพงเมืองชาวประชาดิ้นรนหนีเอาตัวรอดกันนับแสน

"ฝ่าบาท... ยังไม่ตายอีกเหรอ"เสียงฝีเท้าฮองเฮาสุดที่รักเดินเข้ามาในตำหนักใหญ่ ทั้งที่เท้ายังก้าวไม่ถึงเสียงพูดของนางกลับดังแว่วมาแต่ไกล

"ฮองเฮา หนีไปซะ ที่นี่อันตราย ไม่ต้องห่วงข้า" ถึงขนาดนี้แล้วฝ่าบาทยังไม่รู้ชัดแจ้งถึงธาตุแท้ของฮองเฮา

"ฮะฮ่า... ช่างน่าขันจริงๆข้าน่ะเหรอจะต้องหนีเอาตัวรอด "

"เห็นทีคนที่ต้องหนีเอาตัวรอดก็คือท่านซะมากกว่า"ฮองเฮาหัวเราะเย้ยหยั้น ทำสีหน้าร้ายๆแบบที่ฝ่าบาทไม่เคยเห็นมาก่อน

"นี่เจ้า!! หมายความว่าเช่นไร"ฝ่าบาทกริ้วโกรธหนักแต่ทำอะไรไม่ได้ 

"ฝ่าบาท... ท่านช่างโง่เขลานัก แผนการทั้งหมดเป็นข้าที่อยู่เบื้องหลัง"

"ไหนๆท่านก็จะต้องตายข้าไม่ขอปิดบังท่านก็แล้วกัน" ฮองเฮาเดินเข้าใกล้ปลายเตียงเพ่งมองฝ่าบาทด้วยสายตาแสนสมเพช พร้อมจับชาร้อนกรอกปากฝ่าบาทอย่างเลือดเย็น

"รีบๆตายไปซะไอ้แก่ ข้าให้โอกาสท่านมาหลายปีท่านกลับเมินเฉยต่อความต้องการของข้า เอาแต่นึกถึงความผิดพลาดที่ผ่านมา หวังเก็บอำนาจไว้ให้ไอ้บุตรชายบอดของท่านได้สืบทอดหละหลวมลืมเลือนบุตรของเรา" ฮองเฮากระแทกเสียงด่าทอฝ่าบาทแบบไม่ไว้หน้า

"ฮองเฮา!! นี่เจ้าทำเกินไปแล้ว!คนเช่นเจ้าต้องไม่ตายดี!!" ฝ่าบาทแสนปวดใจ ไว้ใจคนผิด เขาได้แต่สาปแช่งนางภายในใจ 

"ข้าจะบอกให้ท่านตาสว่างก่อนตายอีกเรื่องฮองเฮาที่ท่านรักนักรักหนาอย่างเชียวสิงเยาเป็นข้าเจียวอี้หรงนี่แหละวางยานางจนตาย ไม่หนำซ้ำเพื่อตบตาท่านข้าเป็นคนผูกปมเชือก แขวนคอนางกับมือ !!!" ฮองเฮาเริ่มบ้าอำนาจพูดจาเล่าความเลวของตัวเองจนหมดเปลือก 

"ที่แท้อสรพิษร้ายก็คือเจ้า นั่นสหายสนิทของเจ้า!! กล้าสังหารนางได้อย่างไร" ฝ่าบาทอึ้งจนตาค้าง

"ฝ่าบาทเอ๋ย เรื่องอำนาจเงินทองยศศักดิ์ไม่เข้าใครออกใคร ดูอย่างตอนนี้สิ ท่านเป็นถึงผู้ที่เมตตาข้าที่สุด เป็นสามีของข้าข้ายังจะสังหารท่านด้วยมือของข้าเอง" ฮองเฮาหยิบมีดสั้นออกจากปลายอาภรณ์หวังสังหารฝ่าบาทด้วยมือตัวเอง

"หยุดนะเสด็จแม่!!"อวิ๋นเต๋อที่นั่งฟังอย่างตั้งใจที่หลังม่าน เดินออกมาห้ามปรามมารดาของตน

"อวิ๋นเต๋อลูกข้า!!เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร" ฮองเฮาตั้งตัวไม่ทัน

"ไม่ใช่ว่าข้าสั่งให้นักฆ่าจางลักพาตัวเจ้าออกนอกวังเพื่อหลบซ่อนชั่วคราวแล้วเหรอ"ฮองเฮาพูดบ่นออกเสียง

"เสด็จแม่... หยุดทำเช่นนี้เถอะ..."

"เพราะท่านต้องการอำนาจบ้านเมืองถึงได้โกลาหลขนาดนี้ ท่านเพียงอ้างว่าทำเพื่อความมั่งคั่งของข้าแต่ท่านเคยไถ่ถามหรือไม่ ว่าข้าต้องการอำนาจจอมปลอมพวกนี้ไปไย"อวิ๋นเต๋อกล่าวสั่งสอนมารดาเยี่ยงปราชญ์วัยเยาว์

"เจ้าเป็นเพียงบุตรข้าอย่ามาทำเป็นปากดี" 

"ทุกอย่างทื่ข้าทำก็เพื่อเจ้าทั้งนั้น" 

"เสด็จแม่... แผนการของท่านข้ารู้นานแล้ว...ยังไงผ่านพ้นคืนนี้ไป ท่านจะไม่มีวันชนะศึกแม้ท่านจะมีทหารอยู่ในมือนับแสนก็ตาม" อวิ๋นเต๋อพูดจาตรงไปตรงมา

"และผู้ที่บอกเสด็จพ่อเกี่ยวกับแผนการของท่านก็คือข้าเอง" 

"อวิ๋นเต๋อ!! เจ้าลูกชั่ว เนรคุณ " ฮองเฮาทิ้งมืดสั้นลง คว้าดาบใหญ่ขึ้นมาแทนหวังสังหารทุกคนที่ขวางหน้า แม้แต่บุตรของตนก็ไม่เว้น

"เสด็จแม่ ข้าทำทั้งหมดก็เพื่อท่านทั้งนั้นข้าไม่ต้องการให้ท่านเป็นคนร้ายกาจที่ถล้ำลึกไปมากกว่านี้" อวิ๋นเต๋อหลบคมดาบ

"ย๊าก !! อย่าอยู่เลยแก" ฮองเฮาจะสังหารบุตรในไส้ให้ได้ 

"หยุดนะ วางดาบลงซะ"เสียงที่คุ้นหูดังมาจากหน้าตำหนักใหญ่  จ้านจวิ้นสวมชุดเกราะอย่างองอาจเดินเข้าประตูอย่างสง่าผ่าเผย ทว่าครั้งนี้แปลกไปกว่าทุกครั้งไป เขามิได้สวมผูกผ้าปิดตาไว้อย่างเคย 

จ้านจวิ้นเล็งดอกธนูยิงสวนเข้าไปกระทบข้างดาบจนปลายดาบถูกฟันพลาด เบนฟันแจกันจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

"เสด็จพี่... ช่วยข้าด้วย "อวิ๋นเต๋อร้องขอความช่วยเหลือ เขาใจชื้นที่เห็นจ้านจวิ้นเป็นที่พึ่งพา