พ่อเลี้ยงขา... รักหนูได้ไหมคะ

เรวัตขับรถไปส่งกรกนกกับลูกชายยังร้านอาหารที่นัดหมายกับกลุ่มผู้ปกครองเอาไว้ เมื่อรถจอดสนิททั้งสองก็พากันลงไปทีละคน ระหว่างที่ต้นโบกมือลาคนเป็นพ่อด้วยสีหน้าตื่นเต้น กรกนกก็หันกลับมามองเรวัตด้วยแววตารู้สึกผิดก่อนเอ่ยเบา ๆ

“ฝากใบหลิวด้วยนะคะคุณ”

“ไม่ต้องห่วง” เขาพยักหน้ารับ จากนั้นจึงขับรถย้อนกลับมาที่โรงเรียนอีกครั้งเพื่อรอรับใบหลิว

ตอนที่มาถึงพิธีภายในหอประชุมยังไม่จบ ผู้ปกครองส่วนใหญ่จึงพากันหาที่นั่งรอลูกหลานอยู่ตามอาคารและใต้ร่มไม้ เรวัตเองก็เป็นหนึ่งในนั้น หลังจากเดินสำรวจอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เลือกนั่งรอในจุดที่ลูกเลี้ยงสาวจะสามารถมองเห็นเขาได้ทันทีแล้วหยิบมือถือขึ้นมาไถเล่นฆ่าเวลาสลับกับหันไปมองที่ประตูหอประชุมเป็นระยะ

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมาประตูหอประชุมก็เปิดออก

นักเรียนชั้นมอหกทยอยเดินออกมาอย่างเป็นระเบียบ ใบหลิวเดินเกาะกลุ่มมาพร้อมเพื่อนสนิทสี่ห้าคน ทุกคนยังคงพูดคุยกันถึงบรรยากาศในพิธีเมื่อครู่ด้วยความตื่นเต้น

“เดี๋ยวไปถ่ายรูปกันต่อนะ อย่าเพิ่งหนีกลับ”

“ได้สิ แต่เดี๋ยวขอไปบอกคนขับรถกิตติมศักดิ์ก่อนนะ” ใบหลิวยักคิ้วหลิ่วตาตอบกลับด้วยท่าทางมีเลศนัยซึ่งทำให้เพื่อนสาวทั้งหลายพากันเข้ามาควงแขนอยากตามไปดูคนขับรถที่ว่ากันด้วยท่าทางตื่นเต้น

เธอชะเง้อหาไม่นานก็พบเขานั่งรออยู่พร้อมดอกไม้ช่อใหม่

“ป๊า!” ร่างเล็กโบกมือไปมา จากนั้นสาว ๆ กลุ่มใหญ่ก็พากันมุ่งหน้าไปยังโต๊ะหินอ่อนที่เรวัตจับจองอยู่ทันที

“นี่ดอกไม้ช่อใหม่ ป๊าซื้อมาให้หนู” เขาบอกพลางยื่นมันไปข้างหน้าโดยไม่สนใจสายตารอบข้าง

“กรี๊ดดด” แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดเบา ๆ ดังมาจากสาว ๆ ที่ยืนกระจายกันอยู่รอบตัวตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

“หลิว” เพื่อนคนหนึ่งทนอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวสะกิดแขนเธอเบา ๆ “ไม่แนะนำหน่อยเหรอ”

“ใช่ ๆ แนะนำหน่อยสิ หล่อมากเลยอ่ะ”

“อ๋อ นี่... ป๊าเราเอง”

“เฮ้ย จริงดิ หนุ่มมากเลย หล่อด้วย นึกว่าเป็นแฟนกันซะอีก” คำพูดนั้นทำให้เรวัตยิ้มขำ ขณะที่ใบหลิวก็หลุดหัวเราะออกมา ทั้งสองมองตากันครู่หนึ่งแล้วหันไปมองทางอื่นอย่างเป็นธรรมชาติ

“ขอโทษนะคะที่เข้าใจผิด” สาว ๆ พากันยกมือไหว้

เรวัตโบกมือไปมาแล้วบอก “ไม่เป็นไรหรอก ป๊าจะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน”

ขนาดรู้แล้วว่าเขาแก่กว่าสิบเกือบยี่สิบปี แต่พอเรวัตส่งยิ้มให้สาว ๆ ก็พากันส่งเสียงกรี๊ดเบา ๆ ออกมาอยู่ดี ขณะที่บรรยากาศผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็วใบหลิวจึงถือโอกาสนั้นขออนุญาตเรวัตไปถ่ายรูปกับเพื่อน ๆ อีกรอบ

“เดี๋ยวหนูมานะคะ”

เรวัตพยักหน้า “ป๊าจะรอหนูตรงนี้”

สาว ๆ จึงพากันวิ่งไปถ่ายรูปยังจุดต่าง ๆ ต่ออย่างสนุกสนาน

...

โรงแรมxxx

“จะกินที่ร้านอาหารหรือจะสั่งขึ้นไปกินบนห้อง” เรวัตถามเมื่อรถยนต์จอดสนิท

ใบหลิวไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย “อืม บนห้องดีกว่าค่ะ เป็นส่วนตัวดี อีกอย่างวันนี้ป๊าจะปลอบใจหนูใช่มั้ยคะ”

ร่างหนาไม่ตอบแต่ยื่นนิ้วไปกดตรงชื่อที่ปักเอาไว้ตรงหน้าอกของลูกเลี้ยงสาว “วันนี้หนูใส่ชุดนักเรียนมา”

ร่างเล็กก้มลงสำรวจตัวเองแล้วยิ้มกริ่ม “ตื่นเต้นเหรอคะ จริงสิ เรายังไม่เคยลองในชุดนี้เลยนี่นา”

“นั่นสิ ป๊าชักไม่อยากกินข้าวแล้วสิ หนูหิวมั้ย” ได้ลองชุดนักเรียนสักครั้งคงสร้างความตื่นเต้นใหม่ ๆ ให้ชีวิตของเขาไม่น้อย แถมนี่ยังเป็นครั้งสุดท้ายที่คนตรงหน้าจะได้ใส่ชุดนี้ด้วย

ใบหลิวยังไม่ทันได้ตอบ เรวัตก็จู่โจมเธอด้วยจูบที่ร้อนแรงเสียจนสติเลือนหาย เขากระชับต้นคอเล็กแล้วบังคับให้แหงนหน้าขึ้นก่อนที่ริมฝีปากหนาจะบดคลึงลงไป ต่อด้วยลิ้นร้อนที่สอดเข้าไปพัวพันอยู่ในโพรงปากเล็กอย่างดูดดื่ม

“แฮ่ก” เขาถอนปากออกมามองเธอด้วยสายตาหิวกระหาย

“อืมม หิวมากสินะคะ” ร่างเล็กยิ้มหวานพลางส่งมือไปสำรวจความเป็นชายของพ่อเลี้ยง “โอ้โห...”

“หึ” เรวัตวางมือลงบนอกอวบใต้เสื้อนักเรียนแล้วออกแรงบีบเบา ๆ จากนั้นก็ก้มหน้าลงไปซุกไซร้สองเต้าพร้อมเลื่อนปากไปงับยอดอกของเธอผ่านเนื้อผ้าเพื่อเอาคืน

“อ๊า ป๊า...” ร่างเล็กสั่นระริก ใบหลิวหายใจแรงสองมือขยุ้มเส้นผมของคนเป็นพ่อเลี้ยงเอาไว้แล้วกดมันเข้าหาตัวแรงขึ้น

นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้นพวกเขาก็แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว รถคันใหญ่กลายเป็นสนามรักย่อม ๆ ไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมของเรวัตแดงก่ำด้วยแรงปรารถนา ส่วนใบหลิวก็เสื้อนักเรียนยับยุ่ง สองแก้มแดงก่ำ สองตาฉ่ำเยิ้ม

“ถ้าหนูยังไม่ขึ้นไปรอป๊าบนห้อง ป๊าว่าเราคงไปไม่ถึงเตียงแน่ ๆ” พูดจบก็โน้มหน้าไปจูบกลีบปากอิ่มช้ำที่วันนี้มีเพียงลิปมันใส ๆ เคลือบอยู่บางเบาอีกครั้งอย่างอดไม่ไหว

ใบหลิวข่มความอายพลางลงมือจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อยแล้วรีบลงจากรถไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปรอที่ห้องประจำของพวกเขาโดยไม่ต้องรอให้คนเป็นพ่อเลี้ยงพูดซ้ำ

“หึหึ” เรวัตกลับมานั่งตัวตรงอีกครั้ง หนุ่มใหญ่มองภาพตรงหน้าพลางหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข อย่างที่คิดเอาไว้เลย... ชุดนักเรียนนี่มันสุดยอดจริง ๆ

แค่เห็นเธอวิ่งไปรอเขาที่ห้องทั้งชุดนั้นหนุ่มใหญ่ก็ตื่นเต้นจนนั่งรอแทบไม่ไหว

ฟากใบหลิวที่เช็กอินขึ้นมารอที่ห้องก่อนก็ตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แอบนัดพบกันแท้ ๆ

“จะตื่นเต้นอะไรนักหนา” มือเล็กลูบหน้าอกตัวเองเบา ๆ หวังให้หัวใจเต้นช้าลง แต่ยังไม่ทันจะได้ผลเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นซะก่อน

‘ก๊อก ๆ ๆ’

มันทำให้หัวใจเธอเต้นรัวกว่าเดิมซะอีก

‘ก๊อก ๆ ๆ’ เพราะมัวแต่ตกใจจึงลืมไปเปิดประตูซะสนิท พอตั้งสติได้ก็รีบวิ่งไปเปิดทันทีโดยไม่เช็กก่อนด้วยซ้ำเพราะมั่นใจว่าคงไม่ใช่ใครอื่นแน่

“ป๊า... อุ๊บ” คำเรียกขานยังไม่ทันหลุดพ้นจากปากคนที่อยู่ด้านนอกก็รอไม่ไหวแทรกตัวเข้ามาทั้งที่ประตูยังแง้มออกได้แค่นิดเดียว

‘โครม!’

“ให้ป๊าสักครั้งนะหนู... ตรงนี้เลย ป๊าไม่ไหวแล้ว”

ร่างเล็กโดนรวบกอดเอาไว้แน่นหนา เรวัตใช้เท้าเตะประตูก่อนบอกเสียงพร่า ระหว่างทางที่ขึ้นมาเขาต้องเบี่ยงตัวหลบสายตาใครต่อใครไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

“แค่คิดว่าจะได้เอาหนูในชุดนี้ป๊าก็แข็งจนปวดไปหมด ดูสิ” ไม่ว่าเปล่าเขายังจับมือเธอมาวางบนความแข็งขืนเพื่อยืนยันคำพูด

“ป๊า...” การได้เป็นที่ปรารถนาของใครสักคนมันทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีค่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และสำหรับคนที่ไม่เคยมีใครต้องการอย่างเธอ... ใบหลิวพบว่าตัวเองหวงแหนและพร้อมทำทุกอย่างเพื่อมันจริง ๆ