”แฮ่ก แฮ่ก เฮือก เฮือก!” ทั้งคู่วิ่งมาถึงบ้านเหนื่อยหอบ ๆ
“ตาเถร ิอี้ทำไมเปียกมาแบบนี้กันเล่า” อี้เฟินเดินมาจับไหล่บางของลูกสาว
“ป่ะโถ่ แม่บอกแล้วไม่ให้ออกไป ไม่ให้ออกไป แล้วนี่ไปโดนอะไรมากันเล่าถึงเปียกปอนมาเยี่ยงนี้“
”โดนคนบ้าสาดน้ำไล่มา” หลังความเหนื่อยหอบทุเลาลงก็ตอบผู้เป็แม่กลับไป
“ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันขอไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน เหนียวตัวไปหมดแล้ว”
“ป้าอี้เฟิน ข้าว่าพี่ิอี้พูดจาแปลกพิลึกคน ฉัน ฉัน คืออันใดกันไม่เคยได้ยินผู้ใดพูดมาก่อนเลย”
“ช่างเถอะเฟิน ๆ นางอาจจะยังไม่หายเลอะเลือนจากอาการคราก่อน แค่นางฟื้นขึ้นมาข้าก็ดีใจมากแล้วละนะ”
“เฟิน เฟิน วันนี้ขอบใจมากนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พาฉันไปอีกนะ”
อี้ิะโบอกไล่หลังออกมา
หลังจากผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จซึ่งชุดแทบไม่แตกต่างจากชุดเดิมก่อนหน้าเท่าไหร่นัก ก็ได้แต่มองตัวเองแล้วทอดถอนหายใจ เอาล่ะอี้ิตกลงกับตัวเองแล้วเห็นเพียงแต่อาชีพเกษตรกรนี่แหละที่เข้ากับเธอที่สุด เธอพอจะมองเห็นลู่ทางทำมาหากินบ้างแล้ว จากนั้นก็ถอนหายใจพรืดออกมาอีกยกใหญ่ทุนก็ไม่มี คือเธอมีแต่สองมือเปล่าๆล้วนๆ รางบางเดินไปนั่งลงตั่งที่มารดาในยุคนี้ตั้งชามอาหารไว้รอ วันนี้กับข้าวเธอไม่มีอะไรแตกต่าง เป็ข้าวต้มกับผัดผักกาดคาดว่าอี้เฟินคงได้มาจากผักที่ลอกออกจากหัวกะหล่ำเป็แน่
อี้ิใช้ตะเกียบคีบเข้าปากอย่างไม่คาดหวังรสชาติของมันเท่าไหร่นัก
ปากบางดูดตะเกียบเเน่น “ฮื้อออ อร่อยนะเนี่ย” หลังจากนั้นก็ไร้เสียงพูดคุยร่างบางโช้ยข้าวต้มเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยไม่พูดไม่จา ไม่น่าเชื่อว่าแม่ในชาตินี้ของนางจะทำอาหารอร่อยขนาดนี้ นี่ขนาดมีแค่ผักอย่างเดียวนะเนี่ย
อี้เฟินเมื่อเห็นลูกรักกินอย่างเอร็ดอร่อยก็พลอยยิ้มออกไปด้วย ั้แ่ฟื้นขึ้นมา ลูกสาวนางมีอาการเลอะเลือนไปบ้างพูดจาแปลกๆ แต่ดูเหมือนนางจะพูดเก่งกว่าปกติที่เป็มากโขทีเดียว คิดแล้วพลอยให้นางเผยยิ้มออกมาเสียไม่ได้
อี้ิเมื่อกินจนอิ่มก็เอ่ยปากถามอี้เฟินทันที
“เอ่อ ทะท่านแม่ คือว่าข้าอยากทำการค้า“
หึ! อี้เฟิน จ้องิอี้อย่างฉงน
“เ้าว่าอะไรนะ การค้ารึการค้าอันใดกัน แล้วจะไปทำกับผู้ใดเล่า”
“ไม่ได้ทำกับผู้ใด ทำด้วยตัวข้าเองนี้แหละ ข้าคิดว่าข้าทำได้”
“แต่ิอี้เราเป็แค่ชุมชนอพยพนะลูก ที่ทางรึก็ไม่มี ยิ่งเบี้ยไม่ต้องไปคิดเลย แม่แต่อิแปะเดียวที่ตัวข้าก็ยังไม่มี”
อี้เฟินพูดกับลูกสาวยิ้มๆ แล้วส่ายหัวอย่างเป็ไปไม่ได้
“มีสิ ข้ามีทาง แค่ท่านต้องช่วยข้า”
“หึ แล้วเ้าจะเอาเบี้ยที่ไหนมาทำทุนกันเล่า”
“ท่านแค่ทำตามที่ข้าบอกก็พอ”
อี้เฟินมองดูลูกสาวอย่างนึกขำ นางรู้ว่ามันเป็ไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่อยากขัดนาง ก็เลยตามน้ำของนางไปก่อน
”อ่ะ อ่ะก็ได้เ้าจะให้ข้าทำอะไร“
”พรุ่งนี้ท่านไปร้านผักอยู่แล้วใช่หรือไม่ ผักที่ท่านจะขอเก็บมาทำอาหารท่านเอาที่แก่ๆ มาเลยนะ ยิ่งพริก พริกเน่าที่เขาคัดออกก็ใช้ได้ อ่อผักบุ้ง เอาเป็ว่ามีผักอันใดท่านขนมาหมดเลยก็ได้เอาเท่าที่ไหว“
”หึ พึลึกคนจริง เ้าจะเอาผักมาทำอันใดตั้งมากมายประเดี๋ยวก็เน่าทิ้งไม่วายเหม็นไปรอบบ้านอีก“
”เหอะน่า เชื่อข้าเถอะ งั้นข้าไปนอนแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้นะท่านแม่“
อี้เฟินมองลูกสาวที่นับวันยิ่งแปลก พูดจาก็แปลกพิลึดคนเหมือนไม่ใช่ิอี้ลูกนางคนเดิมเลย หญิงสูงวัยสะบัดศรีษะไล่ความฟุ้งซ่านที่มีออกจากหัว แล้วเดินไปดับตะเกียงเตรียมเข้าสู่นิทราตามลูกสาว
~เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก~~
เสียงไก่ขันส่งเสียงร้องปลุกผู้คนให้ตื่นขึ้นจากนิทรา
“ฮื้ออออ! เมื่อยชะมัด ” อี้ิตื่นมาพร้อมกับความเมื่อยขบเตียงที่เธอใช้นอนแทบไม่มีความนุ่มใดๆเลย อดคิดถึงยังโลกที่จากมาไม่ได้ เฮ้อ!!! สู้!!! หญิงสาวกำมัดยกชูขึ้นให้กำลังใจตนเอง เก็บผ้าผืนบางที่ใช้ห่มนอนแล้วเดินออกไปล้างหน้าเตรียมพร้อมเริ่มต้นทำธุรกิจของตนทันที ก็เดินวนรอบบ้านหาดูอุปกรณ์ทำการเกษตรว่าพอจะมีอุปกรณ์ที่สามารถใช้ได้หรือไม่ แต่บ้านหลังเล็กเดินอ้อมยังไงก็หาไม่เจอ จึงเดินไปเรียกหญิงสาวที่พอจะหาอุปกรณ์เ่าั้ให้เธอได้
“เฟิน เฟิน ตื่นรึยัง”
“พี่ิอี้ มาเรียกหาข้าแต่เช้าเชียวมีอันใดรึ
”ข้าจะมาถามว่าที่บ้านเ้ามีจอบ เสียมหรือไม่ ข้าจะขอยืมหนะ“
”เดี๋ยวนะขอเฟิน เฟินคิดก่อน“ เฟิน เฟิน กอดอกคิดซักพักก็เดินไปหยิยอุปกรณ์ทำสวนของบิดาเธอออกมา บิดาเธอไปรับจ้างเศรษฐีใน้มืองทำสวนบ่อย ๆ บางครั้งก็ได้อุปกรณ์เหล่านี้ติดมือกับบ้านมาด้วย
”นี่จ๊ะ! “ เฟินเฟิน หอบจอบเสียม ออกมาส่งให้อี้ิ
”เยี่ยมเลย เฟิน เฟิน คิดไม่ผิดจริงๆ ที่มาหาเ้า“
”ว่าแต่เ้าจะเอาไปทำอันใดรึ พี่ิอี้“
”อยากรู้มั๊ยละ ตามข้ามาสิ“ อี้ิล่อหลอกแรงงานได้ 1 คน
ทั้งสองเดินมาหลังบ้านที่เป็พื่นที่เล็ก ๆ ที่มีหญ้ารกชันขึ้นอยู่พอสมควร
”นี่ไง ถอนหญ้า“
”ห๊ะ !!! ถอนเ้าพวกนี้เนี่ยนะ จะทำไปทำไมกันรึ“
”หาเงินไงเฟิน เฟิน เ้าอยากใส่ชุดสวยๆ มีของกินอร่อย ๆ หรือไม่เล่า ถ้าอยากก็แค่ทำตามข้าก็พอ ฮึ ฮึ “
”อยากก็อยากอยู่หรอกนะพี่ิอี้ แต่ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่พี่กำลังจะทำเลย “
”เถอะนะ เ้าตามข้าก็พอ“ พูดจบก็ยื่นจอบให้สาวน้อย ที่ตอนนี้ยังไม่ทันได้ลงมือทำก็ทำหน้าเหนื่อยซะแล้ว
“เอ้าเร็วสิเฟินเฟิน ยิ่งเสร็จเร็วเท่าไหร่เงินยิ่งจะมาหาเราเร็วขึ้นเท่านั้นนะ”
จากนั้นทั้งสองสาวก็ช่วยกันขุดถอนหญ้าขนบ่ายคล้อยจึงแล้วเสร็จ เฮ้อ !!!! สองสาวเช็ดเหงื่ออกจากใบหน้า
“เสร็จซักที”
“หมิ้งอี้ ิอี้แม่กลับมาแล้ว” อี้เฟินะโเรียกลูกสาวตอนนี้หน้าเรือนหลังเล็กมีชายอ้วนสองคนและรวมนางอีกหนึ่งที่สะพายกระบุงใส่ผักมาเต็มที่ตามที่ลูกสาวเรียกร้อง
อี้ิเดินออกมาหามารดา เมื่อเห็นผักที่มีมากกว่าที่คิดก็เผยยิ้มกว้าเต็มดวงหน้านวล
”ดีมากเลย ได้มาเยอะเลย “
”ิอี้ เ้าเป็ยังไงบ้าง นี่เ้าซูบไปรึเปล่า ข้าไม่เจอเ้าแค่สามสี่วัน คิดถึงเ้ามากดลยเ้ารู้รึไม่“ ชายอ้วนเอ่ยพร้อมถลาเข้ามาคว้ามือเรียวไปจับ
”นี่แนะ!!“
”โอ๊ย! ท่านป้า“
”ลูกข้าเป็สาวเป็นาง เ้าจะมารุ่มร่ามแบบนี้ได้เช่นไร“
”ก็อดใจไม่ได้ ข้าก็รักของข้าใช่มั๊ยจ๊ะิอี้“ อู๋ไป๋ พูดหยอกเหย้า
อี้ิขยับไปใกล้มารดาแล้วกระซิบถาม
“ใครรึ”
“อ๋อ เ้าน่าจะยังความจำไม่ฟื้น นี่อู๋ไป๋ เป็ชาวเหลียงอพยพเหมือนกับพวกเราหนะ พอดีเจอกันที่ร้านผัก อู๋ไป๋เลยอาสาช่วยข้า“
”อ่อ ยินดีที่ได้รู้จักอู๋ไป๋”
“ห๊ะ เ้าว่าอะไรนะ” อู๋ไป๋ทำหน้างงกับคำพูดของิอี้
“อ่อ ดีใจที่ได้เจอเ้านะ” อี้ิพูดแก้ตัว
“อ่อ ข้าก็ดีใจที่ได้เจอเ้านะ” ชายหนุ่มตัวอ้วนบิดตัวท่าทางเขิลอาย
“เหอะ เหอะ” อี้ิได้แต่ขำแห้งออกมา
…………….
2K
