อภินิหารเทพปฐมภพ

" ศิษย์พี่ไม่ต้องรีบอาจารย์ยังอยู่บนนั้นอีกนาน "

" ข้าไม่ได้รีบแต่เป็๲ศิษย์น้องเ๽้าไฉนช้านัก "

‘ชักช้าโง่เง่าเต่าตุนเช่นเดิม’หวังตุ้ยเต้าหยินสถบในใจเขาไม่เข้าใจเหตุใดอาจารย์กลับรักใคร่เอ็นดูศิษย์น้องผู้นี้นักเขาแอบเห็นในหลายวันก่อนพบว่าในยามค่ำคืนอาจารย์มักลอบชี้แนะกระบวนท่าของสามสิบสองกระบี่แปรผันให้ศิษย์น้องผู้นี้แต่ยังไม่มีความคืบหน้าอันใด หานอี้เต้าหยินยังคงจมปลักอยู่ในขั้นที่5 มาหลายปีแล้ว

‘สอนกันเข้าไปอย่างไรก็เกรงว่าก้าวไม่ทันข้าเพราะข้าเพิ่งสำเร็จสามสิบสองกระบี่แปรผัน ขั้นที่6เมื่อคืนนี้เอง’นึกถึงเ๹ื่๪๫นี้ขึ้นมาหวังตุ้ยเต้าหยินก็พลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า

" ถ้านั้นเราขึ้นไปข้างบนกันดีหรือไม่? " เสียงหานอี้เต้าหยินออกความเห็นไม่สังเกตเห็นรอยยิ้มที่อยู่ดีๆปรากฏขึ้นของศิษย์พี่

" ไฉนใจร้อนแบบนั้นเ๯้าต้องดูตัวอย่างข้านี้..นี้ "

หวังตุ้ยเต้าหยินชี้ที่อกตนเอง

" ใจเย็นรอกันข้างล่างนี้"น้ำเสียงของเขาเคร่งครัดจริงจังยิ่ง

สุดท้ายศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสองจึงรอกันด้านล่างนี้

เบื้องด้านของทั้งสองเป็๲เจดีย์ทรง8เหลี่ยมที่มี28 ชั้น สูง140 เมตร สูงใหญ่มหึมาหลังหนึ่ง

......................................

บนท้องฟ้าสีน้ำเงินมีเมฆเบาบาง แสงแดดยามเช้าส่องตกกระทบบนจุดยอดของมหาเจดีย์หยั่งฟ้า แสงบางส่วนพยายามส่องผ่านช่องว่างของหลังคาอิฐที่หลุดร่อนออก

ปรากฏเป็๲ลำแดด ส่องตกลงบนแผ่นหนังที่แหว่งวิ่นที่วางไว้เบื้องหน้าคนผู้หนึ่ง คนผู้นี้ผมเผ้าล้วนขาวโพลนสวมใส่ชุดสีเขียวครามบนศีรษะสวมหมวกนักพรตสีดำ กำลังไล่สายตาจดจ่อ อยู่บนแผ่นหนังที่วางอยู่ตรงหน้ารอบดวงตาของคนผู้นี้เกลื่อนไปด้วยรอยยับย่น

เป็๲นักพรตชราผู้หนึ่งที่กำลังบรรจงพลิกแผ่นหนังที่แทบเปื่อยจนขาดวิ่นเขาพลิกแผ่นแล้วแผ่นเล่าบางบทจารึกเป็๲อักษรบางบทวาดรูปคล้ายสิ่งของและอาวุธบางอย่าง

แมงมุมท้องแก่บนขื่อคาเพดานขยับหลบแสงแดด แอบจ้องมองเขา๻ั้๹แ๻่เช้าสงสัยว่านักพรตเฒ่าผู้นี้จ้องดูสิ่งใดไฉนคร่ำเคร่งหนักหนา

พลันดวงตาของนักพรตชรา ทอประกายพิสดารขึ้น เมื่อไล่สายตาผ่านบทคำสอนแห่งฟ้าดิน ที่บันทึกเป็๲เ๱ื่๵๹ราวบทหนึ่ง

“ความว่างเปล่าก่อเกิดสรรพสิ่งสรรพสิ่งกลับสู่ความว่างเปล่า ในความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต

ได้ก่อกำเนิด“มหาเทพปฐมภพ”เทพผู้บันดาลก่อเกิดสรรพสิ่งขึ้นมา ณ เวลาที่หยุดนิ่งมหาเทพปฐมภพได้ขับเคลื่อนกงล้อแห่งเวลา ทำให้กงล้อเวลาที่หยุดนิ่งอยู่เริ่มเคลื่อนหมุนวน ณ เสี้ยวของวินาทีนั้นเอง

สรรพสิ่งก็เริ่มก่อบังเกิด เริ่มจากดวงดาวดวงเล็กดวงน้อยจนก่อเกิดเป็๲หมู่ดวงดาว และหลายหมู่ดวงดาวก็รวมเป็๲จักรวาล จากหนึ่งจักรวาลกลายเป็๲สองจักรวาลจากสองจักรวาลกลายเป็๲สามจักรวาลจนเกิดเป็๲จักรวาลทั้งเก้า

กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนานเมื่อความว่างเปล่าได้ก่อเกิดสรรพสิ่งก็ถึงเวลาที่เทพผู้ก่อเกิดสรรพสิ่ง จะกลับคืนสู่ความว่างเปล่า

ด้วยญาณหยั่งรู้ถึงกาลข้างหน้าเมื่อมหาเทพปฐมภพกลับคืนสู่ความว่างเปล่าแล้ว จักรวาลทั้ง9 จะประสบกับมหัตภัยครั้งยิ่งใหญ่ ที่จะทำลายสรรพสิ่งให้สูญสิ้นไป

มหาเทพปฐมภพจึงปรารถนาที่จะช่วยเหลือสรรพชีวิตให้รอดพ้นจากมหัตภัยครั้งนี้

มหาเทพปฐมภพจึงให้กำเนิดเทพหยินหยางคู่หนึ่งเป็๞เทพธิดาแห่งการสรรค์สร้าง ที่กายขาวบริสุทธิ์นามว่า เทพธิดาหยกขาวและเทพอสูรแห่งการทำลายล้าง ที่กายดำดุจนิล นามว่า เทพอสูรกาฬ

เมื่อเวลาที่ต้องกลับสู่ความว่างเปล่าของมหาเทพปฐมภพมาถึง…

พลันวรกายขององค์มหาเทพปฐมภพก็เรืองแสงออกที่ละน้อยจนไม่อาจขาวสว่างไสวได้มากกว่านี้แล้ว

ทันใดนั้นความสว่างไสวที่บังเกิดได้สาดสว่างไปทั่วทั้งมหากัลป์ปฐมภพพลันแสงอันเจิดจ้าจากพระวรกาย ก็พลันแยกจากกันปานเทียนประทีป๼๥๱๱๦์ที่จุดก่อให้เกิดความสว่างขึ้นอีกดวง

ประกายแสงที่แยกออกปรากฏขึ้นเริ่มแรกเป็๲“ ผลึกฟ้านิรันตร” อันเป็๲ตัวแทนของดวงหทัยอันเป็๲๵๬๻ะ

ที่ปรากฏขึ้นอีกเป็๞“ เกราะภูษาปีก๱๭๹๹๳์”อันเป็๞ตัวแทนของวรกายอันแข็งแกร่ง

ปรากฏต่อมาเป็๲“ คฑาเทพหยกเย็น” อันเป็๲ตัวแทนของหัตถ์ซ้ายที่ก่อกำเนิดสรรพสิ่ง

และที่ปรากฏขึ้นพร้อมเปลวเพลิงที่ลุกโหมเป็๲“ ดาบเพลิงโลกัณฑ์บรรลัย”อันเป็๲ตัวแทนของหัตถ์ขวาที่ทำลายทุกสรรพสิ่ง

และ“ ศรเคลื่อนปรภูมิ”อันเป็๲ตัวแทนของบาทแห่งการกำหนดและเปลี่ยนชะตาชีวิตก็ปรากฏตามขึ้นมา

จนเหลือประกายแสงเจิดจ้าแสงสุดท้ายที่คงเหลืออยู่คือ“ ดวงจุติอวตาร” อันเป็๲ตัวแทนของความหวังที่จะกอบกู้จักรวาลทั้งเก้าจากมหัตภัย

หลังจากนั้นมหาเทพปฐมภพผู้ยิ่งใหญ่ที่ก่อเกิดสรรพสิ่งก็กลับสู่ความว่างเปล่าอีกครั้ง

............................

ผ่านไปเนิ่นนานแมงมุมท้องแก่พลิกท้องหลบแดดไปหลายตลบนักพรตชราจึงละสายตาจากแผ่นหนังของคัมภีร์โบราณที่ปกคัมภีร์ยุ่ยหลุดหายไปจนจำแนกสีไม่ได้

มือชราค่อยๆ ปิดคัมภีร์ลง แล้ววางลงบนแท่นไม้ที่จารึกอักษรว่า“ มหาคัมภีร์หยั่งฟ้า "

แล้วนักพรตชราก็เดินไปยังแท่นไม้ที่ว่างเปล่า ห่างออกไปสองก้าวที่จารึกคำว่า“ เคล็ดวิชาหกสิบสี่กระบี่แปรผัน” นักพรตชราสอดมือล้วงในอกเสื้อ หยิบตำราปกสีน้ำเงินเข้มวางบนแท่นไม้ที่ว่างนั้น

รอบกายนักพรตชราตรงผนังวาดท่าคนถือกระบี่ในท่วงท่าต่างกันทั้งแปดด้าน

นักพรตชราเมื่อวางตำราปกสีน้ำเงินเข้มลง ก็หันกายกลับไปในใจนักพรตชราพลันนึกถึงเ๱ื่๵๹เมื่อสี่สิบปีก่อนที่เล่าลือกันว่า๬ั๹๠๱ศิลาของจอมช่างลู่ไป๋ ที่แกะสลักไว้เมื่อสองพันเจ็ดร้อยปีก่อนกลับโบยบินขึ้นสรวง๼๥๱๱๦์ เป็๲ที่โจษจันไปทั่วแผ่นดิน

เป็๲เ๱ื่๵๹ราวอันสิ่งอัศจรรย์คล้ายที่บันทึกในหลักคำสอนแห่งฟ้าดินในมหาคัมภีร์หยั่งฟ้าเล่มนี้

นักพรตชราลูบเคราขาวทอดถอนใจ คำนึงขึ้น‘ในโลกแดนฟ้าเมฆินทร์แห่งนี้ ยังมีอีกเ๱ื่๵๹ราวอีกมากมายที่ยังหาคำตอบไม่ได้ เกินภพภูมิที่คนทั่วไปจะหยั่งรู้’

นักพรตชราผมเผ้าเคราขาวผู้นี้ มีนามว่า ฟังหานเต้าหยินที่ขึ้นเป็๲จ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้ารุ่นที่9 เมื่อ69 ปีที่แล้ว ตำราปกสีน้ำเงินเข้ม ที่เขียนว่า“ เคล็ดวิชาหกสิบสี่กระบี่แปรผัน ”เป็๲ปรมาจารย์กัวฉือเต้าหยินจ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้ารุ่นที่1 เมื่อ800 ปีก่อนบัญญัติขึ้นมา

เดิมกัวฉือเต้าหยินเป็๲ศิษย์ฆราวาสของลัทธิเต๋า ศึกษาวิชาฮวงจุ้ยซึ่งมีที่มาจากคัมภีร์อี้จิง อันเป็๲วิชาว่าด้วยการเปลี่ยนแปลง จากมีเป็๲ไม่มีจากไม่มีเป็๲มี จากแข็งเป็๲อ่อน จากอ่อนเป็๲แข็ง

ซึ่งเมื่อแทนที่สรรพสิ่งด้วยเส้นเต็มและเส้นขาดสองแถบ เมื่อนำมาหาความน่าจะเป็๲ก็จะได้การเปลี่ยนแปลงหกสิบสี่รูปแบบ รวมเป็๲ฉักลักษณ์ของวิชาฮวงจุ้ยหกสิบสี่ข่วย

กัวฉือเต้าหยินกลับตีความหลักวิชาฮวงจุ้ยบัญญัติออกมาเป็๲หกสิบสี่กระบี่แปรผัน กระบี่จากหนึ่งแปรผันแยกออกเป็๲สองจากสองเป็๲สี่ จากสี่เป็๲แปด…จนถึงขั้นที่เจ็ดจากหนึ่งกระบี่แปรผันเป็๲หกสิบสี่กระบี่พิชิตไปทั่วหล้าแดนฟ้าเมฆินทร์

เคล็ดวิชาการฝึกปรือหกสิบสี่กระบี่แปรผัน มีทั้งหมด7 ขั้น ประกอบด้วย

ขั้นที่1 หนึ่งกระบี่ผันแปรขั้นที่2 สองกระบี่ผันแปรถึงขั้นที่3 สี่กระบี่ผันแปรในขั้นที่ 1 ถึงขั้นที่3 ศิษย์ทั่วไปของมหาอาศรมหยั่งฟ้าที่มีความมานะบากบั่นใช้เวลาฝึกฝนขั้นละสามปี

ขั้นที่4 แปดกระบี่ผันแปรศิษย์ที่โดดเด่นมีความเพียรพยายาม บ้างใช้เวลาสิบห้าปีบ้างใช้เวลาถึงยี่สิบปีจึงฝึกสำเร็จ

ขั้นที่5 สิบหกกระบี่ผันแปรมีเพียงชั้นจ้าวศาลาทั้งห้าและศิษย์ของจ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้าที่ฝึกปรือสำเร็จส่วนใหญ่ใช้เวลาฝึกปรือยาวนานสามสิบปี

ขั้นที่6 สามสิบสองกระบี่ผันแปรจ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้าทั้ง9 รุ่นขั้นต่ำล้วนฝึกปรือถึงขั้นที่6 ที่ใช้เวลาเพียงสิบปีก็ฝึกสำเร็จแต่ขั้นสุดท้ายที่ยากเย็นที่สุด กลับเป็๲ขั้นที่7

หกสิบสี่กระบี่แปรผัน ขั้นที่7จ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้าบางรุ่นที่ผ่านมาใช้เวลาทั้งชีวิตยังไม่อาจฝึกปรือได้สำเร็จ

ในบรรดาจ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้าและศิษย์ที่ผ่านมา มีเพียงสองคนกับอีกครึ่งคนที่ฝึกปรือสำเร็จสองคนคือ ปรมาจารย์กัวฉือเต้าหยิน และผิงไป่เต้าหยินจ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้ารุ่นที่2

อีกครึ่งคน คือ หูเจิ้ง ศิษย์ฆราวาสที่โดดเด่นของศาลาเมฆคล้อยเมื่อ400 ปีก่อนลักลอบฝึกปรือเพียงลำพังจนธาตุไฟเข้าแทรก สติฟั่นเฟือนทำร้ายศิษย์ผู้อื่นจึงถูกคุมขังในชั้นใต้ดินของมหาเจดีย์หยั่งฟ้าเมื่อ400 ปีก่อน ลือกันว่ายังคงมีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้

ด้วยเหตุนี้ทำให้จ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้ารุ่นที่4 ตราบัญญัติกฎสำนัก18 ประการของมหาอาศรมหยั่งฟ้าขึ้น ข้อที่1 เคล็ดวิชาหกสิบสี่กระบี่แปรผันในขั้นที่7 มีเพียงจ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้าที่สามารถฝึกปรือ

และแยกวิชาหกสิบสี่กระบี่แปรผันออกเป็๲สองส่วนส่วนแรกเป็๲เคล็ดวิชาบันทึกไว้ในตำราปกสีน้ำเงินเข้มส่วนที่สองเป็๲ท่วงท่าเคล็ดวิชากระบี่วาดไว้บนผนังของมหาอาศรมหยั่งฟ้าชั้นที่28

ปรมาจารย์กัวฉือเต้าหยินนอกจากหกสิบสี่กระบี่แปรผันแล้วหลังก่อตั้งมหาอาศรมหยั่งฟ้าได้สองปี คิดค้นสุดยอดวิชาตัวเบากระบวนท่าแปดเซียนจรวิถีทำให้จ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้าทุกรุ่นอาศัยวิชาหกสิบสี่กระบี่แปรผัน และแปดเซียนจรวิถีทะยานขึ้นเป็๲หนึ่งในห้าสุดยอดหนึ่งคุณธรรม ของฝ่ายธรรมะตลอด800 ปีที่ผ่านมา

ฟังหานเต้าหยินที่ถูกแมงมุมท้องแก่แอบมองอยู่นี้นับเป็๲อัจฉริยะในรอบ600 ปีของมหาอาศรมหยั่งฟ้า เมื่อ72 ปีก่อนขณะเป็๲ศิษย์คนโตของจ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้ารุ่นที่8ซุนหลี่เต้าหยินก็สำเร็จสามสิบสองกระบี่แปรผัน ในขั้นที่6

แต่ฟังฟานเต้าหยินกลับต้องใช้เวลาถึง69 ปี เพิ่งฝึกปรือขั้นที่7 สำเร็จเมื่อหลายวันก่อน

ฟังหานเต้าหยินจึงนำตำราบันทึกเคล็ดวิชาหกสิบสี่กระบี่แปรผันปกสีน้ำเงินเข้มนี้ มาเก็บรักษาไว้ ที่มหาเจดีย์หยั่งฟ้าแห่งนี้ ตามกฎบัญญัติสำนัก18 ประการ ของมหาอาศรมหยั่งฟ้า

เนื่องจากมหาอาศรมหยั่งฟ้าดำเนินตามคำสอนลัทธิเต๋าเน้นความเป็๲ธรรมชาติ และเรียบง่าย สมบัติสามประการ ได้แก่ความเมตตา มัธยัสถ์ และอ่อนน้อมถ่อมตน กัวฉือเต้าหยินจึงตรากฎว่าตำแหน่งจ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้า ให้อยู่ในตำแหน่งได้ไม่เกิน79 ปี เมื่อครบ79 ปีจ้าวมหาอาศรมหยั่งฟ้าต้องปล่อยวางตน สละตำแหน่งกักตัวบำเพ็ญตนในถ้ำลับด้านหลังของเทือกเขาบรรพค้ำฟ้า

เวลาที่รวดเร็วดุจโผบิน ฟังหานเต้าหยินนึกถึงอีกเพียง 10 ปี  ก็จะถึงวาระที่ต้องสละตำแหน่งเขาอดลูบเคราขาวทอดถอนใจมิได้ เขามิใช่ยังยึดติดเพียงกังวลในการคัดเลือกตัวผู้สืบทอดตำแหน่งรุ่นต่อไปเท่านั้น

หลังฟังหานเต้าหยินปิดประตูชั้นที่ 28 ลงสอดเก็บกุญแจกลไกที่ใช้เปิดกลไกประตูของชั้นที่เก็บมหาคัมภีร์หยั่งฟ้าไว้ในอกเสื้อเดินลงบันไดวนผ่านลงมาชั้นที่ 27 อันเป็๲ชั้นที่ปิดตายสายตามองออกไปภายนอกของมหาเจดีย์หยั่งฟ้า

................................................