เกิดใหม่เป็นสาวงามแห่งฝันสีชาดในยุคโบราณ

บทที่ 36 หลินหวั่นเฉินถูกคนติดตาม

"หากว่าในร้านค้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา พวกข้าก็ไม่รู้ว่าจะไปตามใครดี ดังนั้น พวกข้าจึงอยากจะถามว่า เจ้าจะไปที่ใด หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกข้าจะได้ส่งคนไปแจ้งข่าว"

หลินหวั่นเฉินยังคงมองเขาด้วยสายตาดูแคลน ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างด้วยความโกรธ

"ได้ ข้าจะไปที่ร้านขายเครื่องสำอางแถวนี้ ไปซื้อของกลับไปใช้ เมื่อถึงเวลานั้น พวกเจ้าก็มาหาข้าแถวนี้แล้วกัน"

"เออ คุณหนู เข้าใจแล้ว"

ชายคนนั้นก็เดินจากไป

หลินหวั่นเฉินเดินอย่างเชื่องช้าบนถนน ระหว่างทางมีเสียงโห่ร้องของพ่อค้าแม่ค้าดังไม่ขาดสาย ผู้คนพลุกพล่าน มีทั้งคนขายลูกชิ้นเสียบไม้ ขายปิ่นปักผม ขายอาหารว่าง

บนถนนเต็มไปด้วยความคึกคัก หลินหวั่นเฉินเดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเข้าไปในร้านเครื่องสำอางขนาดใหญ่ร้านหนึ่ง

"เถ้าแก่ ให้ข้าดูสินค้าชุดใหม่ที่เพิ่งเข้ามาหน่อยได้หรือไม่"

"โอ้โห คุณหนูหลินมาแล้วเหรอ ท่านช่างเป็นแขกผู้มีเกียรติจริง ๆ ทำให้ร้านเล็ก ๆ ของข้าสว่างไสวไปหมด เมื่อเร็ว ๆ นี้ก็มีสินค้าชุดใหม่เข้ามาจริง ๆ อยู่ข้างในนี้เอง ข้าจะไปหยิบมาให้ท่านดูเดี๋ยวนี้"

เถ้าแก่เห็นว่าเป็นหลินหวั่นเฉินก็รีบก้มหัวคำนับ ยิ้มจนแก้มแทบปริ พลางหัวเราะเสียงดังใส่หลินหวั่นเฉินไม่หยุด

"ไม่ต้องหรอก ข้าจะเข้าไปดูเองแล้วกัน ไปดูของอย่างอื่นด้วย ถ้าให้ท่านหยิบมาทีละอย่างสองอย่าง เดี๋ยวข้าก็อาจจะเห็นของอย่างอื่นที่ถูกใจอีก ขี้เกียจให้ท่านเดินไปเดินมา ปล่อยให้ข้าเข้าไปเองดีกว่า"

พูดจบ หลินหวั่นเฉินก็เตรียมจะเดินเข้าไป

"ได้เลยขอรับ คุณหนูช่างเข้าใจผู้คนจริง ๆ เชิญทางนี้ ๆ"

ร้านขายเครื่องสำอางนี้ใหญ่มากอยู่แล้ว สินค้าก็กองอยู่ข้างใน แล้วก็หยิบออกมาเป็นขั้นตอนปกติ โดยทั่วไปแล้วลูกค้าจะไม่เดินเข้าไปข้างใน แต่ดูเหมือนว่าเถ้าแก่ร้านกับคุณหนูหลินจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา คงจะติดต่อกันบ่อย ๆ ดังนั้นเมื่อหลินหวั่นเฉินบอกว่าจะเข้าไป เถ้าแก่ก็ไม่พูดอะไร รีบเชิญนางเข้าไป คงเป็นลูกค้าประจำที่มาหาบ่อย ๆ จนชินแล้ว ไม่ว่าจะพูดอะไรก็คุ้นเคยไปหมด

หลินหวั่นเฉินเดินเข้าไปอย่างสง่างาม แต่คนรับใช้ที่แอบติดตามหลินหวั่นเฉินมาทั้งคู่ พอจะเข้าร้านก็รู้สึกแปลก ๆ หากเวลานี้บุกเข้าไปในลานหลังร้าน ก็จะถูกหลินหวั่นเฉินเห็นเข้า หากนางเกิดเห็นพวกตนจริง ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี

ดังนั้น ทั้งสองที่ติดตามหลินหวั่นเฉินมาจึงเดินวนไปมาในร้านไม่หยุด ไม่รู้ว่ากำลังมองหาอะไร เลือกโน่นเลือกนี่ รอให้หลินหวั่นเฉินออกมา

หลินหวั่นเฉินเข้าไปในลานหลังร้านแล้ว พูดกับเถ้าแก่โดยตรงว่า

"ท่านไปดูข้างหน้าหน่อยว่ามีคนแปลกหน้าหรือเปล่า ข้ารู้สึกตลอดว่ามีคนแอบตามข้ามา"

"ขอรับ"

เถ้าแก่ได้ยินแล้วรีบวิ่งไปข้างหน้า ก็เห็นชายสองคนนั้นอยู่ในร้านของเขาจริง ๆ ไม่ได้ซื้ออะไรเลย เดินไปเดินมา ดูแล้วรำคาญตา

เถ้าแก่หันหลังกลับเข้าไปในลานหลังร้าน รายงานเรื่องนี้ให้หลินหวั่นเฉินฟัง

"คุณหนูหลิน ในร้านมีผู้ชายแปลกหน้าสองคนจริง ๆ ไม่ได้ซื้ออะไรเลย เดินไปเดินมาแล้วก็ไม่ยอมไป หรือว่า...ท่านไปทำให้ใครไม่พอใจหรือเปล่า"

"ข้าเป็นแค่หญิงสาวที่ทำการค้าเท่านั้น เป็นเพียงคนรวยที่ใคร ๆ ก็บีบคั้นได้ จะไปทำให้ใครไม่พอใจได้อย่างไร คงเป็นเพราะเมื่อวานข้าเจอบุตรชายคนโตของตระกูลเศรษฐีในเมือง เขาคงชอบข้า วันนี้เลยส่งคนมาจับตาดูข้าตลอด แต่แรกข้าแค่อยากมาเดินเล่นที่ร้านของท่าน ประมาณเที่ยงวันนี้พวกข้าก็จะออกเดินทางกลับแล้ว ข้าเลยออกมาคนเดียว ไม่คิดว่าเดินมาได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีคนตามหลังมา พอได้ยินแล้วข้าก็ขนลุกซู่ เถ้าแก่ ได้โปรดช่วยข้าด้วย ข้าเป็นเพียงหญิงอ่อนแอ สู้ชายสองคนไม่ได้หรอก พวกเราเป็นคู่ค้าเก่าแก่กันมาหลายปี หากวันนี้ท่านช่วยให้ข้าหนีรอดไปได้ ต่อไปถ้ามีของดีอะไร ข้าจะนึกถึงท่านเป็นคนแรกเลย ท่านว่าจริงหรือไม่"

เถ้าแก่ฟังคำพูดของหลินหวั่นเฉินจบ ศีรษะก็ก้มลงโดยไม่รู้ตัว มือก็ยกขึ้นมาลูบเครา สายตามองซ้ายมองขวา เหมือนกำลังครุ่นคิดปัญหาบางอย่าง

ตอนนี้หลินหวั่นเฉินก็ไม่พูดอะไร แค่รอให้เถ้าแก่ตอบ ผ่านไปพักใหญ่ เถ้าแก่ถึงค่อย ๆ พูดออกมา

"คุณหนูหลิน เรื่องที่บุตรชายคนโตของตระกูลเศรษฐีในเมืองหลวงชอบหญิงสาวคนไหน แล้วคิดจะไปแย่งชิงตัวมาทุกวัน ก็เป็นเรื่องที่เยอะจนนับไม่ถ้วนแล้ว ท่านออกไปหลบสักพักก่อน ใครจะไปรู้ อีกสักพักบุตรชายคนโตของตระกูลเศรษฐีคนนั้นอาจจะลืมท่านไปแล้วก็ได้ ในลานหลังร้านของข้ายังมีทางลับอีกทาง มา ข้าจะพาท่านไป"

เถ้าแก่ร้านขายเครื่องสำอางคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจช่วยคุณหนูหลินให้พ้นวิกฤต หากคุณหนูหลินถูกบุตรชายตระกูลเศรษฐีในเมืองหลวงชอบใจและจับตัวไป ต่อไปเมื่อเป็นเศรษฐินี ใครจะรู้ว่าจะยังมาที่ร้านเล็ก ๆ ของตนอีกหรือไม่

ตอนนี้ช่วยคุณหนูหลินให้พ้นวิกฤต ต่อไปการค้าขายกับหลินหวั่นเฉินอาจจะราบรื่นขึ้น หากนางมีของดีอะไรจากดินแดนตะวันตกก็คงจะเก็บไว้ให้ตนก่อน ต่อไปก็คงพูดจาง่ายขึ้น

"ต้องขอบคุณเถ้าแก่จริง ๆ ท่านวางใจได้ ต่อไปถ้ามีของดีอะไรจากการค้าขาย ข้าจะเก็บไว้ให้ท่านบ้าง ของแปลก ๆ จากดินแดนตะวันตก ข้าก็จะเก็บไว้ให้ท่านบ้าง"

พูดจบ หลินหวั่นเฉินก็ส่งสายตาให้เถ้าแก่ เถ้าแก่ก็ยิ้มตอบกลับมาด้วยสายตาเช่นกัน

ทั้งสองต่างเข้าใจกันดี ยิ้มและพูดคุยกันไปเรื่อย ๆ ก่อนจะเดินออกจากทางเดินอย่างช้า ๆ

"คุณหลิน ถึงแล้ว พวกเราจะได้ร่วมงานกันอีกในอนาคต คุณหลินอย่าลืมข้านะ"

"แน่นอน ขอบคุณเถ้าแก่ที่ช่วยชีวิตในวันนี้"

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร คุณหนูหลิน ข้าคงไปส่งไม่ได้แล้ว ข้าจะไปช่วยถ่วงเวลาผู้ชายสองคนนั้นให้"

พูดจบ เถ้าแก่ก็หันหลังกลับ หลินหวั่นเฉินเห็นดังนั้นจึงรีบเรียกรถม้าคันหนึ่งไปยังประตูเมืองทันที

ที่ประตูเมืองยังมีผู้คนบางตา ทางด้านซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟย พวกเขากินขนมจนหมดแล้ว ทั้งสามต่างรอคอยหลินหวั่นเฉินมาอย่างใจจดใจจ่อ

ทั้งสามมองรถม้าผ่านไปเรื่อย ๆ อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ตามการมาของรถม้า หลังจากรอนานหลายครั้ง หวังจั่งซื่อแทบจะคิดว่าหลินหวั่นเฉินมาไม่ได้แล้ว อยากจะกลับไปหาหลินหวั่นเฉินที่โรงแรม

โชคดีที่ซูจิ่งหยางห้ามหวังจั่งซื่อไว้ หลี่เก๋อเฟยก็คอยปลอบใจหวังจั่งซื่ออยู่ตลอด

รถม้าอีกคันมาถึง ทั้งสามยังคงจ้องมองรถม้าคันนั้นเข้ามา 

ในที่สุด รถม้าจอดลงข้างพวกเขา หลินหวั่นเฉินเดินลงจากรถม้าอย่างช้า ๆ ตามสายตาของทั้งสาม

หญิงสาวในชุดขาวธรรมดา สวมเครื่องประดับผมอย่างเรียบง่าย ริมฝีปากแดงระเรื่อ ดูอ่อนโยนและน่าหลงใหล