“ในเมื่อคุณจะไป จะฝากคำพูดอะไรไว้ไหม”ถังหว่านถาม
นี่เป็คำถามที่ไม่น่าฟัง เหมือนถามคำสั่งเสียก่อนตายของชายหนุ่มแต่เป็ปัญหาที่ต้องจัดการก่อนศึกเสี่ยงเป็เสี่ยงตาย
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นยิ้มหยัน “เมืองเล็กๆอย่างจี่หนาน นักมายากลชาวญี่ปุ่นเล็กๆ จะสะกดผมเยียนเกอสิงได้รึนึกถึงอดีตที่ฉินอ๋องเสียแผ่นดินถูกผู้คนขับไล่มีวีรบุรุษไหนบ้างที่ทิ้งคำสั่งเสียไว้ สาวน้อย คุณวิตกเกินไป มีวิชาอะไรติดตัวคิดหาทางรวบรวมเงินเป็ทรัพย์สินติดตัวตอนออกเรือนเถอะ”
ถังหว่านไม่ใส่ใจกับคำพูดเหน็บแนมของเขาขยับเท้าเบาๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้สระไป่ฮวาโจวยืนนิ่งอยู่ที่จุดตัดระหว่างถนนชวีสุ่ยถิงกับถนนต้าิหู
เธอรู้พลังฝีมือของตัวเองดี ในเมื่อไม่สามารถรับมือตรงๆกับนักมายากลชาวญี่ปุ่นโอริทามาชิได้ แต่อย่างน้อยถ้าจำเป็สามารถบุกตะลุยเข้าไปช่วยเหลือได้
ขณะนี้เธอลืมเื่ที่บ้านเก่าแล้วจ้องมองเยียนเกอสิงอย่างทุ่มเทใจ มองตามเขาก้าวเดินลึกเข้าไปในภาพมายา
เยียนเกอสิงเดินไปข้างหน้าสิบสองก้าว มีศาลาประหลาดหลังหนึ่งขวางเส้นทางไว้เป็ศาลาเตี้ยและชายคาสองข้างเชิดสูงขึ้น ถ้าจะเดินลึกเข้าไปอีก ต้องเลือกว่าจะเลี้ยวขวาหรือเลี้ยวซ้าย
ในค่ายกลหยินหยางนั้นซ้ายหรือขวาเป็ตัวแทนของเป็หรือตาย ยังหมายถึงทุกอย่างที่เป็ปฏิปักษ์กันถ้าไม่ใช่สิ่งนี้ก็คือสิ่งนั้น คนที่จะทำลายค่ายกลต้องเลือก
เมื่อถังหว่านเห็นศาลาประหลาดอดคิดไม่ได้ว่า“ถ้าฉันเป็คนทำลายค่ายกลควรจะเลือกขวาหรือซ้าย ใช้หลักการอะไรในการเลือก”
ไม่ว่าค่ายกลแบบใดล้วนมีร่องรอยบางอย่างช่วยให้เห็นเส้นทางที่ถูกต้องคนที่ตั้งค่ายกลจะใช้รหัสลับแบบต่างๆ เพื่อชี้บอก แต่คนที่บุกเข้ามาไม่รู้
เยียนเกอสิงไม่หยุดเดิน ทันใดนั้นก็ะโตัวลอยขึ้นไปบนศาลาประหลาดสูงสองเมตรเขากลับบุกไปข้างหน้าโดยไม่ทำตามแิปกติ เปิดเส้นทางใหม่ขึ้นเองในจุดที่ไม่มีเส้นทางเป็วิธีใหม่เพื่อพิชิตศัตรู
ถังหว่านแอบร้องด้วยความดีใจ “เยี่ยมเยี่ยม กล้าบุกเข้าไปในค่ายกล ไม่เหมือนใครจริงๆ”
แม้ว่าวิธีที่เยียนเกอสิงเลือกใช้เพื่อทำลายค่ายกลจะง่ายๆแต่เวลานี้กลับเป็วิธีที่ได้ผลที่สุด ทำให้ศัตรูสับสนไม่รู้จะรับมืออย่างไร คนฉลาดทั่วหล้าใช้วิธีการต่างกันแต่ได้ผลเหมือนกันถังหว่านเห็นเยียนเกอสิงะโขึ้นไปบนยอดศาลา ก็เข้าใจทันทีต่อให้ด้านหน้าศาลามีทางแยกหมื่นสาย ถ้าะโขึ้นไปบนยอดศาลาทางแยกทั้งหมดที่ใช้ลวงจะไร้ประโยชน์ทันที
มีเสียงคำรามดังขึ้นหมีั์สีเทาสูงสองเมตรตัวหนึ่งหมอบซุ่มอยู่บนยอดศาลา ทันทีที่เยียนเกอสิงแตะพื้นหมีั์ก็โผเข้าหา ร่างที่ใหญ่โตดุจภูผา ทับเยียนเกอสิงไว้ด้านล่าง
ถังหว่านใ หมีั์โผล่ออกมากะทันหันเยียนเกอสิงไม่ทันตั้งตัว ต่อให้นอนหมอบลงไปก็เหมือนรอให้หมีโผเข้าใส่
“แย่แล้ว” ถังหว่านแอบร้องในใจ“ที่แท้ทางหน้าศาลาเป็ตัวหลอก คนตั้งค่ายกลวางกับดักไว้อย่างหนาแน่นคาดเดาวิธีคิดของเยียนเกอสิงอย่างทะลุปรุโปร่ง เขาคิดว่าเป็การทำลายค่ายกลแต่ที่จริงกลับเข้าไปในกับดักที่มืดดำกว่า
หญิงญี่ปุ่นที่ชื่อโอริทามาชิปรากฏตัวบนศาลาหล่อนผิวปากสองสามที รอบๆซากปรักหักพังมีหมีั์สิบกว่าตัวทยอยกันออกมาเดินรอบซากปรักหักพัง
“ค่ายกลสัตว์ั์” นี้มีปรากฏอยู่ในค่ายกลทหารพิสดารในตำราโบราณในฐานะที่เธอเป็ผู้สืบทอดวิชาคลำกระดูก เคยเห็นสัตว์ั์ที่นักสร้างค่ายกลเลี้ยงไว้พวกมันจะถูกปล่อยให้อยู่ในสภาพกึ่งหิว ทันทีที่มีคนบุกเข้ามา จะเข้าโจมตีทั้งฝูงฉีกร่างผู้บุกรุกเป็ชิ้นๆแต่ในตำราโบราณไม่ได้กล่าวว่าสามารถใช้ภาพมายาแทนการเลี้ยงสัตว์ั์ได้ นั่นหมายถึงนักมายากลโอริทามาชิสามารถเอาวัตถุหลอมเข้ากับภาพมายาเป็หนึ่งเดียวได้ไม่จำเป็ต้องเสียกำลังคนกำลังทรัพย์และเวลาเพื่อเลี้ยงสัตว์ั์แล้วอาศัยพลังจิตที่แข็งกล้าของตนสามารถสร้างขึ้นเองได้ สร้างตึกจากน้ำมายาสร้างค่ายกลจากตึกมายา เรียกสัตว์ร้ายจากค่ายกลมายา แล้วให้สัตว์มายาฆ่าคน
จากนี้ทำให้เห็นว่าแม้ว่านักไสยเวทญี่ปุ่นจะพำนักบนเกาะโดดเดี่ยวแต่กลับสามารถอดกลั้นสงบนิ่ง ค้นคว้าไสยเวทแขนงต่างๆ จนบรรลุถึงขั้นสูงสุด ดูจากบทบาทที่โดดเด่นที่สุดในเอเชียของประเทศนี้ในาโลกครั้งที่หนึ่งและสองก็พอจะอนุมานได้ว่าอนาคตของชนชาตินี้จะก้าวไกลอย่างไร้ขีดจำกัดไม่ว่าเมื่อไรไม่อาจดูเบาได้
ถังหว่านนึกเสียใจที่เทียบอีกฝ่ายไม่ได้ทั้งไม่มีวิธีทำลายค่ายกลเพื่อช่วยคน ทำได้เพียงมองดูเยียนเกอสิงตายเพราะถูกหมีั์ของโอริทามาชิทับไว้
“พวกคุณชาวจีนมักจะคุยโตโอ้อวด จริงๆ แล้วไม่มีฝีมือที่แท้จริงอะไรแค่พวกที่ชอบสร้างชื่อเสียงจอมปลอม ไม่มีค่าที่จะเอ่ยถึง ทอดสายตามองไปทั่วโลกมีเพียงไสยเวทของชนชาติยามาโตะของญี่ปุ่นเราจึงจะเป็อันดับหนึ่ง..”น้ำเสียงของโอริทามาชิแฝงด้วยความรู้สึกผิดหวังและหดหู่อย่างยิ่งให้ความรู้สึกเหมือนโดดเดี่ยวไร้คู่ต่อกร
ถังหว่านไม่อาจโต้แย้งได้แอบนึกเสียใจที่ตนเองไม่สามารถห้ามเยียนเกอสิงได้ ทำให้เขาตกอยู่ในปากเสือ
ในหนังสือพิสดารอย่างพงศาวดารห้องสินบันทึกไว้ว่ามีนักไสยเวทฝ่ายธรรมะมากมายเมื่อปะทะกับศัตรูดูเบาอีกฝ่ายเกินไปทำให้เสียชีวิตทันทีเพราะกับดักที่ศัตรูวางไว้ดวงิญญาล่องลอยตรงไปที่แท่นแต่งตั้งเทพในหนังสือแสดงว่าความตายทั้งหมดนั้นคือชะตาของพวกเขา แต่ในความคิดของถังหว่านแล้วผู้ฝึกวิชาที่แท้จริงต้องไม่อวดเก่ง จำเป็ต้องรอบคอบ รักชีวิตตัวเองจึงจะสิบปีไม่ตาย ร้อยปีไม่วอดวาย สุดท้ายเดินไปบนหนทางของความเป็ะ
“วันนี้ก็เป็วันตายของคุณเช่นกันจะปล่อยให้คุณดูละครสนุกฉากฆ่าคนเปล่าๆ ได้หรือ...” โอริทามาชิปรากฏตัวที่หน้าศาลาขณะที่โบกชายแขนเสื้อพลิ้ว บนทางแยกซ้ายขวาก็มีเงาผีสั่นไหวไม่รู้ว่ามีภูตผีปีศาจมากมายแค่ไหนซ่อนตัวอยู่
ถังหว่านคิดหาทางถอยไว้แล้วเธอไม่ได้มาทางถนนชวีสุ่ยถิงด้านบ้านเก่า แต่ตรงไปทางตะวันออก ถอยกลับไปทางเก่าด้านตะวันออกอย่างน้อยก็ยังมีตำรวจที่สถานีตำรวจถนนต้าิหู และเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลยังไงก็ดีกว่าไม่มีใครช่วย พวกเขาคงต้านได้ระยะหนึ่งมีพลังต่อสู้มากกว่าชาวบ้านทั่วไป ถ้าเธอหนีมาทางบ้านเก่า เท่ากับชักศึกมาหาผม ดึงให้ผมตกอยู่ในอันตราย
โอริทามาชิชูสองแขนขึ้นช้าๆ แล้วโบกไปข้างหน้าทันทีเงาผีลอยฉวัดเฉวียน ชั่วพริบตาก็บุกออกมาจากสระไป่ฮวาโจว
ถังหว่านถอยหลังอย่างรวดเร็วยังดีที่พลังประหลาดของผีบังตาสลายไปแล้ว ใต้เท้าเธอไม่มีสิ่งกีดขวาง
ถังหว่านเห็นั์เขี้ยวยาวหน้าดำหลายสิบตัวบุกออกมาจากสระไป่ฮวาโจวสูงราวหนึ่งเท่าครึ่งของคนทั่วไป นอกจากหัวผีบนคอแล้วตามแขนขายังมีหัวผีอีกเจ็ดแปดหัว แต่ละหัวแยกเขี้ยวถลึงตามอง ปากร้องแฮ่ๆ ไม่หยุด ั์ไล่ตามมาเร็วมากเธอวิ่งไปได้เพียงยี่สิบก้าว พวกมันก็ตามหลังมาแล้ว
“ั์เป็เพียงภาพมายาเท่านั้น...”แม้เธอจะบอกตัวเองเช่นนี้ แต่กลับรู้สึกได้ชัดเจนว่าั์คว้าแขนตนเองแล้วยิ่งวิ่งก็ยิ่งหมดแรง ฝีก้าวช้าลงทุกที
ถ้านี่เป็ฝันร้ายถังหว่าน้าเพียงรวบรวมพลังแล้วะโออกมาก็สามารถหนีออกจากเงาผีที่ไล่ล่าเป็กลุ่มๆ แล้วสลัดพ้นจากภาพมายาที่น่ากลัว กลับไปสู่โลกที่แสงแดดเจิดจ้าใหม่แต่นี่คือฝันร้ายหรือ ถังหว่านไม่สามารถแยกแยะได้และไม่กล้าถือว่ามันคือฝันร้ายโดยไม่ใส่ใจ พอหลับตาก็จะหายไปนาทีนั้นเธอรู้สึกถึงความตายที่ชวนให้หายใจไม่ออกผืนดินตรงหน้าราวกับแยกออกเป็ช่องลึกขนาดมหึมาตรงไปสู่ขุมนรกไปข้างหน้าอีกก้าวเดียวก็จะถูกช่องมหึมานั้นกลืนลงไปในชั่วพริบตาตกลงไปสู่หายนะถึงชีวิตอย่างสิ้นหวัง ต่อให้เธอไม่ไป ั์และผีร้ายที่ข้างหลังและซ้ายขวาก็จะผลักเธอให้ลงนรกจากโลกที่เต็มไปด้วยแสงสีของจี่หนานไปตลอดกาล
ถังหว่านรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนในชีวิตเพราะเธอรู้ดีว่านี่เป็ความจริงอย่างแท้จริง ไม่ใช่ฝันร้าย
“ชะตากรรมของพวกคุณชาวจีนจนแล้วจนรอดก็ถูกกุมไว้ในมือคนอื่น มีแผ่นดินกว้างใหญ่เก้าล้านหกแสนตารางกิโลเมตรเสียเปล่ากลับปล่อยไว้เลี้ยงแกะ... ผู้เข้มแข็งย่อมได้แผ่นดินใหญ่เอเชีย เราชนชาติยามาโตะคือชาติพันธุ์ที่เข้มแข็งที่สุดในโลกจะเกาะโดดเดี่ยวตลอดไปได้หรือ...นับจากนี้เป็ต้นไป...” จู่ๆเสียงของโอริทามาชิก็หยุดชะงัก
ั์ที่ข้างตัวถังหว่านก็พากันถอยไป เลิกแยกเขี้ยวกางกรงเล็บออกแล้ว
เธอเพ่งมองไปบนสระไป่ฮวาโจวตรงจุดสูงสุดของเสาธง มีคนผู้หนึ่งยืนขาเดียวอย่างองอาจ ขาข้างหนึ่งแตะบนปลายเสาธงสองมือไพล่หลัง
“เยียนเกอสิงนั่นเอง ที่แท้เขายังไม่ตาย!” ถังหว่านดีใจมากราวกับคนจมน้ำที่จู่ๆ คว้าเชือกได้
“ปืนร้อยกระบอกกำลังเล็งคุณอยู่รู้สึกยังไงบ้าง” เยียนเกอสิงถามเสียงกร้าว
เขายืนอยู่ในที่สูงเสียงที่หนักแน่นย่อมตกลงมา ดังก้องไปทั่วสระไป่ฮวาโจวราวกับครั้งที่พระพุทธองค์ทรงแสดงพระธรรม ณ เขาหลิงซานในชมพูทวีป เทพธิดาโปรยดอกไม้กลีบบุปผาเกลื่อนไปทั่ว ปกคลุมสรรพชีวิตบนโลกแผ่พระเมตตาไปยังทุกหมู่เหล่าในจักรวาล
“ควรฉวยโอกาสไล่ล่าข้าศึกที่กำลังพ่ายแพ้อย่าปล่อยให้หนีรอดไป” โอริทามาชิหัวเราะ
“ดีมาก ยังอุตส่าห์หัวเราะได้ แต่คุณรู้ไหมที่นี่ไม่ใช่เชิงเขาฟูจิของนักมายากล ยิ่งไม่ใช่ศาลเ้าไมซุรุที่ตั้งตระหง่านบนเขาอีกาประหลาดบินกลับยามค่ำ ดูให้ดี ที่นี่คือจี่หนาน ชัยภูมิสำคัญของจงหยวน (ดินแดนภาคกลางของจีน)แห่งแผ่นดินจีนที่ยิ่งใหญ่ของเรา ดินแดนที่ในอดีตโจรญี่ปุ่นรุกรานจีนกองทัพกวนตงประสบความพ่ายแพ้ คุณไม่ควรมาที่นี่ ปืนยาวร้อยกระบอกเล็งคุณอยู่ต่อให้คุณมีปีกบิน แล้วจะหนีรอดไปไหนได้” เยียนเกอสิงอยู่ในตำแหน่งที่ได้เปรียบแต่คำพูดเขาไม่บีบคั้นคน กลับแฝงด้วยความสงสาร
จู่ๆ ถังหว่านก็ได้รับแรงบันดาลใจบางอย่างแหงนมองที่สูง ขอบเขตความคิดในการฆ่าศัตรูและการฝึกฝนได้สูงขึ้นอีกขั้นหนึ่ง
เธอนึกถึงบทกลอนวรรคหนึ่งของตู้ผู่ผู้มีฉายาว่ากวีเทพที่ว่า “เมื่อชนะข้าศึกผู้รุกรานแล้ว ไยไม่หยุดผลาญชีวิต” นั่นคือจุดสูงสุดในาของมนุษย์ที่ฆ่าโดยไม่ฆ่าย่อมสูงส่งกว่าการฆ่าเพื่อไม่ฆ่าซึ่งเป็การฆ่าราษฎรผู้ต่อต้านอย่างโเี้นับหมื่นเท่า
พอย้อนมาดูตัวเอง เธออดรู้สึกละอายใจไม่ได้เพราะสิ่งที่เธอทำระยะใกล้ๆ นี้ออกจะเห็นแก่ประโยชน์เท่านั้นจนวางสิ่งที่ดีงามในความเป็มนุษย์ไว้ข้างๆ หวังเพียงแต่จะรีบช่วยผมจัดพิธีศพของปู่ให้เสร็จโดยเร็วจุดมุ่งหมายใกล้และต่ำเกินไป
ที่โอริทามาชิพูดนั้นเป็คำกล่าวที่ฮึกเหิมเมื่อบุคคลที่ยิ่งใหญ่รวบรวมแผ่นดินได้แต่เธอเป็คนญี่ปุ่น ที่สองประโยคนี้หลุดออกจากปากเธอ ไม่เป็แก่นสาร น่าหัวเราะ
“ในเมื่อฉันมาแล้ว คุณจะทำอะไรฉันได้” โอริทามาชิชี้ไปข้างบนแล้วหัวเราะร่า
เยียนเกอสิงชูมือขวาขึ้น แล้วฟันมือลงแรงๆ
โอริทามาชิมีปฏิกิริยาฉับไว เธอดีดร่างลอยขึ้นราวกับแมลงปอแตะน้ำชั่วพริบตาก็เปลี่ยนตำแหน่งถึงเจ็ดครั้ง
เสียงปืนดังขึ้นแล้ว แต่เสียงแหวกอากาศไม่ดังนักเสียงเหมือนเด็กซนจุดประทัด ดังตื้อๆ สั้นๆ ไม่ทำให้ใครสนใจ
โอริทามาชิะโตีลังกาสามรอบ เซถอยหลังแล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้น
“ผมให้โอกาสคุณแล้วทำไมไม่ถอยเมื่อเจออุปสรรค” เยียนเกอสิงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ฉันเป็นักมายากล...ชีวิตคนเหมือนละครไม่เอ่ยคำว่าพ่ายแพ้ตลอดกาล” โอริทามาชิะโเสียงกร้าว แล้วสะบัดสองแขนม้วนหนังสือไม้ไผ่ในมือเธอแตกกระจายออกทันทีกลายเป็ซี่ไม้ไผ่ปลายแหลมหลายร้อยอันพุ่งตรงไปที่ยอดเสาธง ขณะเดียวกันเธอก็ก้าวเท้าออกไปวิ่งซิกแซกไปข้างหน้าเพื่อหลบการยิงระยะไกลของพวกพลซุ่มยิง
ชั่วพริบตาโอริทามาชิะโขึ้นไปบนศาลาแต่จุดที่เธอยืนอยู่นั้นต่ำกว่าเยียนเกอสิงสิบกว่าเมตรเธอจึงอยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบอย่างสิ้นเชิงทั้งมือขวาเธอกุมอกด้านซ้ายไว้ตลอดเวลา มีของเหลวสีแดงเข้มซึมออกมาจากหว่างนิ้วไม่หยุดเห็นได้ชัดว่าเธอถูกยิงอาการสาหัส
536
