ต่อต้านเซียนสวรรค์ 【จบแล้ว】

        สง่างามดุจเซียนจิตสังหารดุจปีศาจ และน่าทึ่งดุจอสูร

        นี่คือภาพจำที่จั๋วอวิ๋นเซียนทิ้งไว้ให้ทุกคนแม้แต่ผู้ดูแลห้าขั้วอำนาจก็ต้องยอมรับพลังอันน่าหวาดหวั่นของจั๋วอวิ๋นเซียนโดยเฉพาะความสามารถด้านค่ายกล

        ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้พวกเขาก็ไม่คิดว่าจั๋วอวิ๋นเซียนจะสามารถต่อกรกับซือคงอวี่ได้ถึงอย่างไรแม้ว่าอูฐจะผอมแห้งก็ยังตัวใหญ่กว่าม้ายิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับพลังของเขาที่เป็นถึงยอดฝีมือระดับกำเนิดปราณ

        “ทุกท่านตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรดี?” 

        “จะปล่อยให้เจ้าหนูตระกูลจั๋วตกอยู่ในมือของโม่เหมินมิได้มิเช่นนั้นเมื่อใต้เท้าทั้งหลายเดินทางมาถึง พวกเราจะอธิบายอย่างไร!”

        “ไม่ต้องสนใจแล้ว พวกเราลงมือกันเถอะ!”

        “มิได้การแล้ว ทั้งสองฝ่ายล้วนมิได้จัดการง่ายๆข้าไม่มีทางทำเรื่องที่ไม่มั่นใจแน่” 

        “หรือรอพวกเขาบาดเจ็บทั้งสองฝ่ายก่อน พวกเรารอเก็บเกี่ยวทีหลัง?” 

        “เหอะเหอะ รอเก็บเกี่ยวทีหลังหรือ เจ้าคิดมากเกินไปแล้วถึงแม้ซือคงอวี่จะบาดเจ็บสาหัส แต่เขาต้องมีไพ่ตายเก็บไว้แน่ไม่แน่ว่าอาจจะปราบเจ้าเด็กนั่นได้ในกระบวนท่าเดียว” 

        “ทุกคนเงียบก่อน ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว พวกเรารอดูสถานการณ์ก่อนเถอะ” 

        “หากมิได้จริงๆ กระนั้นพวกเราเพียงถ่วงเวลาซือคงอวี่เอาไว้จะปล่อยให้เขาเอาตัวเจ้าหนูตระกูลจั๋วไปมิได้” 

        “อืม เห็นด้วย” 

        ……

        ผู้ดูแลทั้งห้าปรึกษาหารือกันมิได้ลงมืออย่างวู่วาม

        ตอนนี้ซือคงอวี่ได้สติกลับมาจากความตกตะลึงแล้วเพียงแต่การกระทำของจั๋วอวิ๋นเซียนกลับทำให้เขารู้สึกประหลาดใจจนเผยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากอย่างอดมิได้...เขาเข้าไปจับคนในท่าเรือหลงหยามิได้เพราะเกรงว่าจะทำผิดกฎของห้าแคว้น ทว่าอีกฝ่ายกล้าเป็นฝ่ายออกมาเอง เรียกได้ว่าช่างไม่รู้จักรักชีวิตเสียจริง! 

        ทว่าซือคงอวี่มิได้รีบร้อนลงมือกลับมองจั๋วอวิ๋นเซียนด้วยความสนุก “เจ้าหนูได้ยินมาว่าตอนเจ้าอยู่ตระกูลจั๋วเจ้าทำลายตราประทับจนพลังหมดสิ้นแล้วคิดไม่ถึงว่าจะฟื้นพลังกลับมาได้...ดูท่าบนตัวของเจ้าจะมีโชควาสนายิ่งใหญ่!เจ้าเอาความลับของเจ้าบอกกับข้ามาเถอะ แล้วก็ส่งมรดกสืบทอดของสำนักเทียนกงมาด้วยเช่นนั้นข้าจะสามารถปล่อยเจ้าไปได้” 

         “……”

        จั๋วอวิ๋นเซียนยืนถือกระบี่ทั่วร่างเต็มไปด้วยจิตสังหาร ทั้งบ้าคลั่งรุนแรง ราวกับเป็นเซียนและปีศาจ!

        ซือคงอวี่รู้สึกใจสั่นจึงไม่คิดจะรอต่อไป เพื่อมิให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน “ไม่บอกหรือ? มิเป็นไร ข้ามีวิธี!”

        เมื่อพูดจบซือคงอวี่หยิบโอสถสีดำเม็ดหนึ่งเอาไว้มันก็คือ เมล็ดปีศาจกลืนใจ!

        “ไป!”

        โอสถถูกโยนไปทางอกของจั๋วอวิ๋นเซียน!

        “ขวับ!”

        มือซ้ายของเขาคว้าเมล็ดปีศาจกลืนใจเอาไว้ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

        เมื่อซือคงอวี่เห็นดังนี้ก็มิได้โกรธกลับหัวเราะออกมา “ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าลูกสุนัข เจ้ากล้าใช้มือจับเมล็ดปีศาจ ช่าง...” 

        เสียงพูดหยุดลงเขาเห็นมือของจั๋วอวิ๋นเซียนมีเปลวเพลิงสีขาวลุกโชนขึ้นมา เมล็ดปีศาจกลืนใจค่อยๆถูกแผดเผาจนสลายหายไปแบบไร้ร่องรอย

        เพลิงหยางบริสุทธิ์ชำระล้างทุกสรรพสิ่ง เพียงแค่พิษเมล็ดปีศาจ จึงมิอาจทำอะไรได้

        “ปะ...เป็นไปได้อย่างไร?” 

        ซือคงอวี่เผยแววตาตกใจรอยยิ้มบนใบหน้ายังคงแข็งค้าง

        จากนั้นจั๋วอวิ๋นเซียนชักกระบี่ร่างที่ราวกับกระเรียนขาว ก้าวเดินอย่างรวดเร็ว พุ่งทะยานขึ้นฟ้า...

        “ทำเป็นเก่งไปได้!”

        ซือคงอวี่รู้สึกหนาวสั่นถึงแม้จะกล่าววาจาดูแคลน ทว่าในใจของเขากลับระวังตัวมาก

        พลังวิญญาณเซียนคุ้มกายพลังอำนาจฟ้าดินยิ่งใหญ่!

        และในเวลาเดียวกันในมือของเขายังปรากฏโล่ใบหนึ่งมีเกราะอักขระเก้าชั้นครอบเอาไว้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับกำเนิดปราณปรากฏก็ยากจะทำลายมันได้นี่ก็คือสาเหตุที่ซือคงอวี่ไม่กลัว!

        “วี๊ด!”

        ขนนกสีขาวล่องลอยลงมา

        หนึ่งกระบี่สะเทือนสวรรค์วิชาเซียนทะยานสู่สวรรค์

        ……

        “ตูม! ตูม! ตูม!”

        กระบี่ฟาดฟันลงมาพลังวิญญาณเซียนแตกซ่าน เกราะป้องกันแตกเป็นเสี่ยงๆ!

        ซือคงอวี่มองที่อกตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อกระบี่แทงเข้าไปในร่างกายทะลุหัวใจของเขา เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อยทว่าพลังชีวิตกลับค่อยๆ สลายหายไป จนจิตสำนึกของเขาจมสู่ความมืดมิด

        น่ากลัว!น่าอัศจรรย์!

        ไม่มีใครสามารถอธิบายกระบวนท่าของจั๋วอวิ๋นเซียนได้ราวกับเซียนเปรียบดังกระบี่ ร่ายรำงดงามดุจเทพเซียน

        ……

        “ลุงเยี่ยน ข้าขอโทษ” 

        หลังจากสังหารศัตรูเสร็จจั๋วอวิ๋นเซียนยืนเงียบอยู่กับที่ จิตใจค่อยๆ สงบลง จิตสังหารในดวงตาค่อยๆ หายไปเขารู้ดีว่าคนตายมิอาจฟื้น แต่เขาจะมิอาจปล่อยวางได้ตลอดชีวิตเพราะมีชายชราคนหนึ่งที่ต้องตายจากไปก็เพราะเขา

        เขาหยิบถุงเก็บของของซือคงอวี่จากนั้นก็หันหน้าจากไป

        และในเวลานี้เองมีเงาหนึ่งพุ่งออกมาจากความมืดชูไข่มุกสายฟ้าปาไปทางจั๋วอวิ๋นเซียน!

        “บึมๆ...” 

        สายฟ้าดับสูญสวรรค์สะเทือนปฐพีสะท้าน ฝุ่นควันฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้ากลบร่างของจั๋วอวิ๋นเซียนจนมิด

        เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้ผู้คนต่างไม่ทันตั้งตัว

        คนของห้าขั้วอำนาจหันไปมองแต่คนที่ลงมือกลับเป็นหญิงชราที่ทั่วร่างอาบย้อมด้วยเลือด และครึ่งล่างของร่างนางก็ไม่มีขาแล้ว 

        คนคนนี้มิใช่ใครอื่นนางก็คือป้าเหลยหลิง คนที่ถูกจั๋วอวิ๋นเซียนวางกับดักจนเกือบตาย

        ทว่าโชคของป้าเหลยหลิงไม่เลวนักมีไข่มุกสายฟ้าสมบัติวิเศษธาตุสายฟ้าคุ้มกายจึงป้องกันการโจมตีถึงชีวิตไว้ได้...ทว่าเสียดายที่ขาสองข้างถูกระเบิดไปแล้วนางจึงโกรธแค้นจั๋วอวิ๋นเซียนจนมิอาจอยู่ร่วมโลกกันได้

        “ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้เด็กเหลือขอ! คิดไม่ถึงว่าเจ้าก็มีวันนี้ด้วย...ตายแล้ว!ในที่สุดก็ตายแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า...” 

        ป้าเหลยหลิงเก็บไข่มุกสายฟ้าพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

        เสียงหัวเราะของนางแฝงด้วยความสะใจที่แก้แค้นได้สำเร็จและยังมีความรู้สึกสิ้นหวังแฝงอยู่ด้วย เมื่อไม่เหลือขาสองข้างแล้วหญิงชราอย่างนางจะต่างอะไรกับคนพิการ ต่อให้กลับไปตระกูลซีโหลวชีวิตของนางก็คงไม่ค่อยดีนัก

        “เจ้าหัวเราะอะไรกัน?” 

        เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังป้าเหลยหลิงรู้สึกขนลุกตั้งชัน จิตใจหนาวสั่นถึงขีดสุด

        “ไม่! เป็นไปมิได้...” 

        ป้าเหลยหลิงมองจั๋วอวิ๋นเซียนด้วยสายตาไม่อยากเชื่อราวกับเห็นผีอย่างไรอย่างนั้นนางเผยสีหน้าหวาดกลัวออกมา...กระบี่สั้นแทงร่างของนางโดยไม่มีสิ่งใดหยุดยั้ง

        ตายแล้ว...กำลังจะตายแล้ว...

        ความหวาดกลัวได้กัดกินจิตใจของป้าเหลยหลิงนางใช้พลังเฮือกสุดท้ายทำลายไข่มุกสายฟ้าในมือ!

        “บึม!”

        ไข่มุกสายฟ้าแตกออกสิ่งที่แปลกก็คือมันมิได้ระเบิดแต่กลับกลายเป็นวิญญาณสายฟ้าพุ่งตรงไปที่ศีรษะของจั๋วอวิ๋นเซียนก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย!

        วิญญาณสายฟ้าเข้าร่างจั๋วอวิ๋นเซียนรู้สึกว่าทะเลจิตสำนึกสั่นสะท้าน วิญญาณของเขาราวกับถูกฉีกขาด

        ……

        เหงื่อหยดแล้วหยดเล่าไหลรินใบหน้าของจั๋วอวิ๋นเซียนซีดขาว เพียงแต่เขามีจิตใจที่เข้มแข็ง จึงอดทนเอาไว้

        “ฮึมๆ!”

        ทันใดนั้นก็เกิดเหตุการณ์บนท้องฟ้ายามราตรีดวงตาขนาดใหญ่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น จ้องมองจั๋วอวิ๋นเซียนด้วยสายตาไร้อารมณ์

        นี่คือ...ดวงตาแห่งสุญญตา?

        ผู้บำเพ็ญเซียนมากมายล้วนเคยได้ยินเกี่ยวกับตำนานของดวงตาแห่งสุญญตาแต่กลับไม่เคยเห็นมาก่อน

        เมื่อเห็นภาพเช่นนี้จึงอดจิตใจสั่นสะท้านไม่ได้!

        จั๋วอวิ๋นเซียนเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างเย็นชาจิตใจของเขาสงบนิ่ง เขาไม่คิดว่าตัวเองผิดและไม่คิดว่าตัวเองควรได้รับโทษทุกสิ่งที่เขาทำล้วนไม่เคยเสียใจ

        “กลับไป!”

        น้ำเสียงกระจ่างใสดังออกมาจากด้านในดวงตาแห่งสุญญตาเป็นพลังอำนาจที่สูงส่ง จากนั้นดวงตาแห่งสุญญตาก็สลายหายไป

        ดวงจันทร์เด่นสง่าท่ามกลางดวงดาราสายลมอ่อนๆ เมฆจางๆ เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

        ……