ย้อนเวลามาเป็นราชาซอมบี้

ณ คฤหาสน์หลังหนึ่งได้มีหญิงสาวที่สวมใส่ชุดนอนสีชมพูอ่อนตัวบางนอนอยู่บนเตียง เธอกับโมโหกับรูปภาพที่เพื่อนเธอส่งมาให้ดู
"นี่ เธอเห็นชัดใช่มั้ยว่าเป็นเขายัยนิว"
หญิงสาวคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนนั้นก็คือแอน แฟนของเคนั้นเอง ตอนทีี่เธอกำลังจะนอนนิวก็ได้ส่งรูปที่เคนั้นไปทานอาหารค่ำกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ มันทำให้เธอโกรธเขามาก
"ฉันมั่นใจ 100% ว่าเป็นเขาแน่นอน"
"งั้นทำไมแกพึ่งมาบอกฉันห่ะ แล้วเห็นอยู่ที่กันเมื่อไหร่"
"ก็ตอนนั้นฉันไม่ว่างน่ะสิ ก็เห็นอยู่ที่ร้านอาหารสามดาวนั้นแหล่ะ เห็นจู๋จี้กันด้วย"
นิวได้เติมไข่ใส่สีเข้าไปอีก มันยิ่งทำให้แอนนั้นโกรธมากขึ้นอีก
"เออๆ ยังไงเดียวฉันถามความจริงจากปากเขาเองว่าจริงมั้ย"
แอนได้โทรไปหาเขาแต่โทรเท่าไหร่เขาก็ไม่รับสักที มันยิ่งทำให้เธอคิดมากไปอีกว่าพวกเขาคงจะกำลังทำอะไรต่อมิอะไรกันอยู่คงจะไม่มารับสายเธอได้เธอเองคิดว่าเขาคงจะงอลเล็กๆน้อยๆ เรื่องที่เธอปล่อยให้เขารออยู่ที่หน้าบ้านตัวเองแบบนั้น หลังจากเขาตัดสายเธอทิ้งเธอก็ไปถามว่าใครไม่ยอมมาเรียกเธอว่าเขามาหา แต่ก็ไม่มีใครกล้าตอบสักคนเธอจึงไล่พวกเขาให้หนีไปไกลๆ ไม่่่ต้องมาให้เธอเห็นหน้าอีก ทุกคนในคฤหาสน์ต่างก็รู้ว่าเธอนั้นเยือกเย็นและเอาแต่ใจมากน้อยครั้งจะเห็นเธอโกรธ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะไปทานอาหารค่ำกับคนอื่น แอนได้โทรหาเคเยอะมากแต่เขาก็ไม่รับ เธอจึงยอมที่จะไม่โทรหาเขาอีกเธอคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยไปถามเขาที่ห้องเรียนกันแล้วกัน
***
ตัดมาที่ตัวต้นเหตุเคในตอนนี้กำลังกินเหล้าขาวกับเพื่อนตัวเองที่เป็นเด็กที่มาจากสถานรับเลี้ยงเด็กด้วยกัน ที่บังเอิญเจอกันเมื่อกี้ที่ร้านขายของชำ
"เอ่าๆ ยกๆ" เพื่อนของเขาคนนี้ชื่อมิตร มันเป็นคนดีคนหนึ่งไปไหนไปกันเวลาเพื่อนมีเรื่องก็มาช่วยเสมอ
"เออๆ"
ผมได้ยกแก้วกระดกไปทีหนึ่ง ก่อนจะถามข่าวคาวของมันว่าเป็นยังไง
"ว่าจั่งได่ คือบ่ค่อยเห็นหน้าแท้"
"กะไปหาเฮ็ดงานในกรุงเทพฯหั้นล่ะ"(ขออภัยที่ใช้ภาษาอีสานด้วยนะครับ????)"ได้เงินดีบ่ล่ะ ว่าแต่มึงคือได้ลงมาแล้วลงมาพักติ"
"แม่นมื้ออื่นกะกลับแล้วล่ะ"
"คือกลับเร็วแท้ อยู่อีกจักมื้อก่อนเทื่อมีหยังเกิดขึ้นสิได่ซ่วยกัน"
มันฟังผมพูดไปด้วยก็กระดกเหล้าไปอีกแก้ว 'อ่าาา'
"มันสิมีหยังเดียวนิ มึงบอกมาดู้"
มันถามผมพร้อมกับเทเหล้าแล้วเอามาให้ผมๆ จึงคิดจะบอกมันยังไงก็เพื่อนกันบอกไว้ดีกว่า
"มึงสิเชื่อกูบ่ ถ้ากูว่าสิบอกมึงว่ามื้อออกโลกสิล้มสลายแล้วสิมีพวกซอมบี้ออกมาไล่ฆ่าคน" ผมกล่าวจบก็กระดกเหล้า
"555 มึงคิดว่ากูสิเชื้อมึงติ กูบ่แม่นเด็กน้อยเด้เค"
"มึงสิเชื่อบ่กูบ่รู้ แต่มื้ออื่นมึึงเตรียมโตดีๆเด้อ หาแนวกินกับอาวุธไว้หลายๆ ถ้ามีชีวิตรอดเฮาคือสิได้พ้อกันอีก ถือว่ากูเตือนมึงละเด้อมิตร"
ผมกล่าวจบก็เดินไปที่รถขับกับห้องทันทีทิ้งให้มิตรนั้น นั่งงงอยู่ตรงนั้นต่อไป

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่16 เตือน

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลามาเป็นราชาซอมบี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่16 เตือน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้