แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน

วันต่อมาหลี่ซูเม่ย หลี่หรงฉู่ หลี่อันฉี สามพี่น้องพากันไปเดินเล่นกันในเมืองหลวง โดยมีจางหยวน เหวินฝู มู่ไป๋อัน สือปาและองครักษ์ของจวนเสนาบดีตามไปด้วย คอยดูแลความปลอดภัยให้กับเด็กทั้งสามคน

ระหว่างที่เดินอยู่นั้น หลี่ซูเม่ยเหลือบไปเห็นรถม้าคันหนึ่งโดนบังเอิญ นางมีลางสังหรณ์ว่ารถม้าคันนี้ไม่ใช่รถม้าธรรมดา นางจึงฝากน้องๆ ไว้กับจางหยวนและเรียกให้สือปาไปกับนาง

"จางหยวน ข้าฝากน้องของข้าสักครู่ ข้าขอไปดูอะไรทางฝั่งโน้นหน่อย"

"ได้ ข้าจะดูแลอย่างดี แล้วเจ้าจะไปคนเดียวหรือ อย่างน้อยก็ให้สือปาเจ้าไปกับเจ้าด้วยเถิด"

"อืม ก็ได้"

"เจ้าก็ระวังตัวด้วยแล้วกัน อย่าทำอะไรเกินกำลังละ"

หลี่ซูเม่ยพนักหน้าให้จางหยวนก่อนจะเรียกสือปาให้ตามนางไป "สือปา ไปกัน"

"ขอรับ" สือปารับคำแลเตามไปอย่างรวดเร็ว

จางหยวนมองตามทิศทางที่นางเดินไปและเห็นรถม้าคันนั้นเช่นกัน เขาจึงส่งสัญญาณบอกให้เหวินฝูตามไป ส่วนเขาได้พาน้องๆ ของหลี่ซูเม่ยไปให้ห่างไกลจากจุดนั้น

หลี่ซูเม่ยและสือปาใช้วิชาตัวเบาเข้าช่วย ทำให้ตามรถม้าคันนั้นทัน ทั้งคู่สะกดรอยตามไปจนรถม้าคันนี้หยุดลงที่หน้าบ้านในตรอกใกล้ประตูเมือง ตรอกนี้มีบ้านอยู่ไม่กี่หลัง สภาพบ้านแต่ละหลังค่อนข้างเก่า ดูแล้วคล้ายบ้านร้าง ทั้งคู่เห็นคนขับรถม้าอุ้มม้วนผ้าม้วนใหญ่เข้าไปในบ้าน หลังหนึ่ง จากนั้นเขาก็ออกมาพร้อมม้วนผ้าอันเดิมและจากไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองรอดูต่ออีกระยะหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้าออกจากบ้านหลังนี้แล้ว จึงเข้าไปแอบดูว่าในบ้านมีอะไร ทั้งคู่เห็นว่าภายในบ้านไม่มีห้อง ที่มุมบ้านมีเด็กถูกมัดมือมัดเท้าปิดปากปิดตาอยู่เกือบ 10 คน และมีคนเฝ้าอยู่สองคน

หลี่ซูเม่ยนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานบิดาของนางบอกว่าไม่กี่วันมานี้ มีครอบครัวจากชุมชนยากจนสองสามครอบครัว มาแจ้งกับทางการว่ามีเด็กในครอบครัวหายตัวไปหลังจากออกจากบ้านไปหางานทำ คาดว่าน่าจะถูกหลอกไป ทางการเองไม่ได้นิ่งนอนใจแต่ยังหาผู้กระทำผิดไม่พบ เนื่องจากไม่มีเบาะแสอะไรเลย ไม่รู้ทั้งเวลาและสถานที่ที่แน่นอนที่เด็กเหล่านั้นหายตัวไป

วันนี้หลี่ซูเม่ยบังเอิญเห็นพอดี ทำให้นางเจอแหล่งกบดานของคนกลุ่มนี้ นางคิดว่าเด็กกลุ่มนี้ต้องเป็นเด็กที่ถูกแจ้งว่าหายไว้แน่ๆ นางกับสือปาจึงตัดสินใจกลับไปแจ้งทางการกับท่านพ่อ เนื่องจากไม่มั่นใจถึงความปลอดภัยของเด็กที่อยู่ในนั้นหากบุกเข้าไป

เมื่อแจ้งให้ทางการกับท่านพ่อทราบแล้ว นางจึงรีบกลับไปสมทบกับน้องๆ ของนาง และพาพวกน้องๆ กลับจวน หลังจากกลับถึงจวนแล้ว นางจึงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้จางหยวนฟัง ทั้งคู่คิดเหมือนกันว่าเหตุการณ์นี้อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เห็นระหว่างทาง หลี่ซูเม่ยจึงส่งคนไปสืบอย่างลับๆ ว่าพวกที่จับเด็กเป็นใคร

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลี่ซูเม่ยก็ต้องกลับไปยังแคว้นหวงหลงอีกครั้ง ทุกคนมายืนส่งนางที่หน้าจวน น้องๆ ของนางติดนางมาก โดยเฉพาะน้องเล็กหลี่อันฉี อันฉีร้องไห้ไม่หยุดเมื่อรู้ว่าพี่สาวซูเม่ยกำลังจะไป หลี่ซูเม่ยปลอบหลี่อันฉี

"พี่สาวสัญญาว่าจะส่งจดหมายมาหาบ่อยๆ และจะกลับมาที่บ้านบ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ อันฉีตัวน้อยของพี่อย่าไปเลยเศร้านะ มานี่สิพี่มีของจะให้เจ้า"

"พี่ซูเม่ยสัญญากับอันฉีแล้วนะเจ้าคะ อันฉีจะไม่เศร้าเจ้าค่ะ" อันฉีปาดน้ำตาบนหน้าออกก่อนจะเดินไปหาซูเม่ย

"นี่คือจี้หยกที่พี่สั่งทำให้เจ้าโดยเฉพาะ"

"สวยมากเลยเจ้าค่ะท่านพี่ ขอบคุณมากเจ้าค่ะ"

"ดีแล้วที่ชอบเก็บไว้ดีๆ ละ" หลี่ซูเม่ยพูดจบก็หันหน้าไปหาหลี่หรงฉู่

"หรงฉู่ มานี่สิ พี่ก็มีของจะให้เจ้า"

หรงฉู่เดินเข้าไปหาหลี่ซูเม่ยและเอ่ยถามว่า "อะไรหรือขอรับท่านพี่"

"นี่ หวังว่าเจ้าจะชอบ กริชนี้พี่เลือกเองกับมือเลยนะ"

"นี่มัน อันที่ข้าอยากได้อยู่พอดีเลยขอรับท่านพี่ ขอบคุณมากขอรับ"

"พี่ฝากดูแลคนในครอบครัวแทนพี่ด้วยนะ พี่ไม่อยู่เจ้าก็อย่าขี้เกียจเชียว หมั่นฝึกฝนยุทธให้ชำนาญ ในการแข่งขันยุทธ์รอบหน้าพี่จะตามไปดูเจ้า"

"ขอรับท่านพี่ ข้าจะหมั่นฝึกฝนเพื่อปกป้องคนในครอบครัวให้ปลอดภัย และจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังอย่างแน่นอน"

เมื่อทุกคนเอ่ยคำร่ำลากันเป็นที่เรียบร้อย หลี่ซูเม่ยก็ขึ้นรถม้ามุ่งหน้าสู่แคว้งหวงหลงต่อไป

ระหว่างทางในรถม้าจางหยวนได้คุยกับหลี่ซูเม่ยเรื่องการหมั้นหมายของเขา เขาบอกกับนางว่าเขาไม่เคยเห็นหน้าคู่หมั้นของเขาเลย แม้แต่ชื่อตอนนี้ก็จำไม่ได้ เขามีคนที่เขารักแล้วแต่เขาไม่อาจขัดขืนคำสั่งของบิดามารดาได้ หลี่ซูเม่ยจึงบอกเขาไปว่านางก็เช่นกัน

เหวินฝู มู่ไป๋อันและสือปาที่อยู่ข้างรถม้า เมื่อได้ยินเรื่องที่ทั้งคู่คุยกัน ทุกคนจึงรีบย้ายไปอยู่ที่อื่นเพื่อเปิดโอกาสให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน

-----------------------------------------------------

* ฝากติดตามตอนต่อไปของไรท์ด้วยน้าาา ขอบคุณค่ะ♥️