Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        “เจ้าสี่... เกิดมาเพื่อการต่อสู้อย่างแท้จริง!”

        อวี๋จื่ออวี๋ลอบถอนหายใจยาวในใจรู้สึกขมขื่นอยู่บ้างเล็กน้อย

        ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งจนน่าขนลุกผนวกกับการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อที่แปรเปลี่ยนเป็นสัญชาตญาณอวี๋จื่ออวี๋แทบจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะมีใครหาญกล้าเข้ามาต่อสู้ระยะประชิดกับจระเข้จักรพรรดิได้

        หากเป็นการรุมกินโต๊ะก็ยังพอว่า

        ทว่าหากเป็นการดวลตัวต่อตัวละก็...ลืมเรื่องนั้นไปได้เลย

        แค่โดนหางฟาดไปทีเดียวก็แทบเอาตัวไม่รอดหากโดนซ้ำอีกสองสามทีคงไม่พ้นต้องจบชีวิตลงแน่

        “ท่านเทพต้นไม้ตอนนี้ท่านคงเข้าใจแล้วสินะว่าเหตุใดข้าถึงไม่อยากปะทะกับมัน”

        น้ำเสียงทุ้มต่ำของปีศาจกระทิงดังก้องขึ้นมามันส่ายหน้า ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืน

        “อืม... ข้าเข้าใจแล้ว”

        อวี๋จื่ออวี๋พยักหน้าพลางตอบรับอย่างเห็นพ้อง

        เมื่อครั้งก่อนที่ปีศาจกระทิงออกไปหาอาหารกับจระเข้จักรพรรดิหลังจากกลับมามันก็ดูจะตกอยู่ในสภาวะซึมเศร้า เก็บตัวเงียบขรึมผิดปกติ

        และในบางครั้งมันยังลอบมองไปยังสระน้ำวิญญาณด้วยแววตาที่ซับซ้อนยากจะอธิบาย

        ที่แท้เจ้ากระทิงนี่ก็ถูกความน่าเกรงขามของจระเข้จักรพรรดิข่มขวัญเข้าให้แล้วนี่เอง

        แต่ก็นั่นแหละใครที่ได้เห็นอสุรกายพรรค์นี้ก็ย่อมต้องรู้สึกขนพองสยองเกล้ากันทั้งนั้น

        เจอคู่ต่อสู้ระดับนี้จะเอาอะไรไปสู้?

        ทันทีที่เผชิญหน้าหากเผลอเพียงนิดก็คงโดนฟาดจนร่างแหลกไปแล้ว

        แม้จะตอบสนองไวเพียงใดแต่จระเข้จักรพรรดินั้นรวดเร็วยิ่งกว่า

        และเรื่องที่เหนือชั้นกว่าไม่ใช่เพียงแค่ปฏิกิริยาตอบโต้นั้นมันยังรวมไปถึงท่วงท่าการเคลื่อนไหวที่ฉับไวยิ่งขึ้นเมื่อประสานเข้ากับพละกำลังของกล้ามเนื้อ

        เมื่อสองสิ่งนี้รวมเป็นหนึ่งการต่อสู้กับจระเข้จักรพรรดิก็ไม่ต่างอะไรจากการเป็นกระสอบทรายที่ถูกโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว

        และหากไม่ระแวดระวังตัวให้ดีจนตามความเร็วของมันไม่ทันเมื่อนั้นเตรียมบอกลาชีวิตได้เลย

        จระเข้จักรพรรดิปลุกพลังสายเลือดบรรพกาลจะมอบบทเรียนแห่งความอำมหิตของสิ่งมีชีวิตในยุคดึกดำบรรพ์ให้ได้ซึ้งถึงทรวงอย่างแน่นอน

        “จิ๊จิ๊...”

        อวี๋จื่ออวี๋เดาะลิ้นเบาๆพลางรำพึงในใจว่าตนพบเจอขุมทรัพย์ล้ำค่าเข้าให้แล้วจริงๆ

        ในยามนั้นชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่เคียงข้างคล้ายจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้เธอจึงหัวเราะคิกคักก่อนเอ่ยว่า

        “นายท่าน หากท่านปล่อยให้จระเข้จักรพรรดิออกไปอาละวาด คาดว่าเพียงไม่นานผืนป่าลึกแห่งนี้คงต้องสยบอยู่ภายใต้เงาอันน่าหวาดหวั่นของมันเป็นแน่”

        “แน่นอนอยู่แล้ว”

        อวี๋จื่ออวี๋หัวเราะร่าพลางตอบรับออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม

        “อย่างน้อยในระดับพลังที่เท่าเทียมกันคงมีสิ่งมีชีวิตเพียงไม่กี่สายพันธุ์ที่หาญกล้ามาประมือกับมัน”

        “สิ่งมีชีวิตที่พอจะต่อกรกับมันได้นั้นมีอยู่น้อยจริงๆ ค่ะ”

        แววตาของชิงเอ๋อร์พราวระยับด้วยรอยยิ้มขณะที่เธอทอดสายตามองไปยังสระน้ำวิญญาณ

        ทว่าในใจของเธอนั้นยังมีอีกประโยคหนึ่งที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ‘แต่...ฉันคือข้อยกเว้น’

        ใช่แล้วชิงเอ๋อร์คือข้อยกเว้น

        ในฐานะดวงวิญญาณความร้ายกาจของชิงเอ๋อร์นั้นก้าวข้ามขีดจำกัดของระดับเดียวกันไปไกลแล้ว

        เพราะท้ายที่สุดเธอก็คือตัวตนที่ผิดแผกไปจากครรลองเช่นเดียวกับอวี๋จื่ออวี๋พลังรบของเธอจะถูกพันธนาการไว้เพียงแค่ลำดับขั้นได้อย่างไรกัน

        หากไม่ใช่การจู่โจมที่มุ่งเป้ามาที่จุดตายของวิญญาณโดยเฉพาะการจะสังหารศัตรูที่ระดับสูงกว่าก็เปรียบได้กับการดื่มน้ำกินข้าวที่ทำได้ง่ายดายเหลือเกิน

        เพียงแต่ปกติแล้วชิงเอ๋อร์ไม่ใช่พวกชอบโอ้อวดฝีมือและไม่นิยมชมชอบการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนนัก

        เพราะอย่างนั้นจนถึงตอนนี้จึงมีสัตว์อสูรเพียงไม่กี่ตัวที่สามารถตระหนักได้ว่าหญิงสาวในชุดแดงผู้งดงามราวกับภูตพรายนางนี้ แท้จริงแล้วน่าพรั่นพรึงเพียงใด

        ทว่าเรื่องหนึ่งที่ยืนยันได้แน่นอนก็คือ...

        เมื่อใดที่พวกมันรู้แจ้งถึงความจริงข้อนี้พวกมันย่อมไม่มีวันลืมเลือนว่า ตัวตนที่เคียงคู่กับท่านเทพต้นไม้อยู่เสมอนั้น...มักจะเป็นเงาร่างในชุดสีแดงเสมอ

        ......

        ในยามนั้นอวี๋จื่ออวี๋ที่กำลังจ้องเขม็งไปทางสระน้ำวิญญาณพลันดวงตาเป็นประกายวาววับเขาเอ่ยถามชิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายว่า

        “ชิงเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าหากข้าปล่อยเจ้าจระเข้จักรพรรดิออกไปสู่โลกภายนอกจะเกิดอะไรขึ้น?”

        “เอ่อ...”

        ชิงเอ๋อร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินอวี๋จื่ออวี๋ที่ดูตื่นเต้นขึ้นมาอย่างกะทันหันก่อนจะตอบกลับอย่างระมัดระวังว่า

        “เกรงว่า... มันคงจะก้าวขึ้นเป็นเจ้าถิ่นผู้ปกครองผืนป่าแห่งนี้ค่ะ”

        “ผู้ปกครองผืนป่างั้นหรือ?”

        อวี๋จื่ออวี๋แค่นหัวเราะในลำคอในที่สุดเขาก็ตระหนักได้เสียทีว่าตนเองหลงลืมสิ่งใดไป

        การฟูมฟักเลี้ยงดูไว้แต่ในกรงทองจะสร้างยอดฝีมือที่แท้จริงขึ้นมาได้อย่างไรกัน?

        หากเป็นสัตว์อสูรตัวอื่นๆอย่างเช่นพวกเหยี่ยวเพเรกรินที่เป็นนกนักล่า ก็ยังพอกล้อมแกล้มไปได้

        นกถวิลหารังนับเป็นเรื่องธรรมดา

        แต่ทว่าจระเข้จักรพรรดิ...ไม่สิ ต้องบอกว่าทั้งจระเข้จักรพรรดิ เสือขาว และจิ้งจอกแดงนั้นแตกต่างออกไป

        พวกมันควรจะได้อาบเลือดกลางสมรภูมิลิ้มรสกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งและสดใหม่

        ทว่าในตอนนี้พวกมันกลับถูกกักตัวไว้แต่ในหุบเขาภายใต้การคุ้มครองของอวี๋จื่ออวี๋

        ถึงแม้ว่าในบางครั้งอวี๋จื่ออวี๋จะอนุญาตให้พวกมันออกไปล่าเหยื่อข้างนอกบ้างก็ตาม

        ทว่าการล่าเหยื่อ...ก็เป็นได้เพียงการล่าเหยื่อเท่านั้น

        หากไม่เคยผ่านการนองเลือดที่แท้จริงพวกมันจะเข้าใจถึงความสำราญในการเข่นฆ่าและต่อสู้ได้อย่างไร

        เมื่อครุ่นคิดมาถึงจุดนี้อวี๋จื่ออวี๋ก็ทอดถอนใจออกมาเฮือกใหญ่

        “หากพวกเจ้าไร้ซึ่งพรสวรรค์ก็คงจะแล้วไปทว่าในเมื่อพวกเจ้ามีพรสวรรค์ที่สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนไม่อาจเอื้อมถึงแล้วข้าจะยอมปล่อยให้มันสูญเปล่าได้อย่างไร?”

        อวี๋จื่ออวี๋รำพึงคำพูดที่มีความหมายลึกซึ้งนั้นพลางเริ่มวางแผนการบางอย่างในใจ

        ......

        ยามวิกาลเข้าปกคลุมหุบเขากลับคืนสู่ความเงียบสงัด

        มีเพียงเสียงเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงบนปุยหิมะหนาเตอะราวกับผืนนวมผืนใหญ่ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศดูอ้างว้างโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก

        และในชั่วขณะนั้นเอง...

        “ครืน!”

        ม่านหมอกที่ผสมปนเปไปกับสายลมและหิมะพลันคำรามกึกก้องขึ้นมา

        ท่ามกลางทัศนียภาพที่พร่าเลือนคล้ายกับมีตัวตนอันยิ่งใหญ่บางอย่างกำลังตื่นจากการหลับใหลช้าๆ

        เพียงครู่เดียวเสียงอันทรงอำนาจก็ดังก้องสะท้อนไปทั่วม่านหมอกอย่างต่อเนื่อง

        “จงมาหาข้า...”

        สิ้นคำกิ่งก้านของอวี๋จื่ออวี๋ก็โบกสะบัดไหวไปมาทีละกิ่ง

        “ครืน!”

        พร้อมกับการหมุนวนของม่านหมอกพื้นที่ลานกว้างขนาดใหญ่ได้เปิดออก

        เพียงไม่นานเสียงหอนของจิ้งจอกก็ดังแว่วมา

        จากที่ไกลๆเงาสีแดงเพลิงพุ่งทะยานผ่านพื้นดินมาดุจกระแสธารสีเลือดก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้า

        ในเวลาเดียวกันนั้น

        “มอออ...”

        พร้อมกับเสียงร้องอันหนักแน่นปีศาจกระทิงที่เพิ่งกลับจากการหาอาหารก็กระทืบเท้าลงบนพื้นพสุธาพุ่งทะยานเข้ามา

        “โฮก...”

        เสือขาวหาวออกมาอย่างเกียจคร้านก่อนจะค่อยๆหยัดกายลุกขึ้น

        และในทิศทางที่ไม่ไกลนักสระน้ำวิญญาณพลันสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนจะเกิดน้ำวนขึ้นอีกหน เพียงอึดใจร่างอันน่าพรั่นพรึงของจระเข้จักรพรรดิก็โผล่พ้นเหนือน้ำขึ้นมา

        เหล่าขุนพลอสูรปรากฏกายขึ้นทีละตัวจนทำให้เทือกเขาแห่งหมอกภายใต้ผืนฟ้ายามราตรีสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

        และไม่ได้มีเพียงแค่พวกมันเท่านั้น

        ลึกเข้าไปในลานกว้างใต้ดินพี่หัวราบที่เพิ่งพ่ายแพ้มาและกำลังเร่งดูดซับพลังวิญญาณอย่างบ้าคลั่งเมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้นมันไม่ลังเลเลยที่จะพุ่งทะยานขึ้นมาจากปากถ้ำเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

        ......

        สัตว์อสูรปรากฏตัวขึ้นทีละตัวเพียงพริบตาพื้นที่กว้างใหญ่ที่อวี๋จื่ออวี๋ใช้ม่านหมอกกั้นไว้ก็หนาตาไปด้วยเหล่าสัตว์อสูร

        ทว่านี่ก็ไม่ใช่ความผิดของอวี๋จื่ออวี๋เสียทีเดียว

        ใครจะไปคาดคิดว่าทั้งจระเข้จักรพรรดิและเสือขาวจะมีขนาดร่างกายมหึมาขนาดนี้ลำพังแค่พวกมันสองตัวก็กินพื้นที่ไปกว่าหนึ่งในสามแล้ว

        และด้วยความที่ต่างฝ่ายต่างก็เป็นสัตว์อสูรที่ทรงพลังพวกมันจึงมักจะไม่ค่อยเข้าใกล้กัน และเลือกที่จะกระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆ

        ในเมื่อต่างก็เป็นยอดฝีมือจะให้มายอมสยบก้มหัวให้กันง่ายๆ ได้อย่างไร

        ส่วนกลุ่มมนุษย์ภายใต้การนำของชิงกังนั้นนับว่าน่าสนใจอยู่ไม่น้อย

        พวกเขารีบไปรวมตัวกันที่มุมหนึ่งพลางจัดแถวหน้ากระดานอย่างมีระเบียบวินัยดูไปแล้วคล้ายกับการฝึกทหารไม่มีผิด

        ทว่าเมื่อเห็นพวกเขาสวมใส่ชุดที่ทำจากหนังสัตว์อวี๋จื่ออวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะลอบขำออกมา

        หุบเขาแห่งนี้มีดีทุกอย่างเสียอย่างเดียวคือไร้ซึ่งสิ่งอำนวยความสะดวกแบบมนุษย์

        อวี๋จื่ออวี๋เคยคิดจะช่วยหามาให้พวกเขาอยู่บ้าง

        แต่เมื่อลองคิดดูอีกทีก็ช่างมันเถอะเพราะเขา‘ลักพาตัว’ มนุษย์พวกนี้มาเพื่อเป็นแรงงานทาสไม่ใช่มาเพื่อเสวยสุข

        และเมื่อสังเกตจากท่าทีของชิงกังแล้วอวี๋จื่ออวี๋ก็สัมผัสได้ว่าเจ้าหมอนี่ดูจะมีความสุขกับชีวิตในตอนนี้มากเป็นพิเศษ

        ทว่าคนที่ไม่ค่อยจะมีความสุขนักย่อมมีอยู่นั่นก็คือเชียนฉิน

        ด้วยความที่เธอเป็นหญิงสาวบอบบางเรื่องนี้ย่อมสร้างความลำบากให้เธอไม่น้อย

        ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องการต้องนำหนังสัตว์มาดัดแปลงเป็นเสื้อผ้าผู้หญิงเท่านั้นทว่าเธอยังต้องคอยระแวดระวังทุกครั้งที่ต้องการจะอาบน้ำด้วย

        เธอไม่เคยลืมเลือนเลยว่าบ้านต้นไม้หลังนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากรากของท่านเทพต้นไม้โดยตรง

        นั่นหมายความว่าทุกครั้งที่เธออาบน้ำอยู่ภายในบ้านต้นไม้...ท่านเทพต้นไม้ย่อมสามารถรับรู้และมองเห็นทุกอย่างได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

        ทุกครั้งที่เธอนึกถึงเรื่องนี้ใบหน้าของเชียนฉินพลันแดงซ่านขึ้นมาทันที

        ต้องยอมรับเลยว่าจิตใจของผู้หญิงนั้นแสนซับซ้อนเหลือเกิน

        เพราะเรื่องพรรค์นี้แม้แต่อวี๋จื่ออวี๋เองก็ยังไม่เคยคิดไปถึงเลยแม้แต่น้อย