เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่เก้าสิบสอง Always be  my maybe

สารภาพตามตรงผมไม่ได้รังเกียจนงพะงาหรือผกากรองแต่อย่างใด

สำหรับนิสัยของไอ้เจิดที่ส้นเท้ามากผมก็เห็นด้วยกับความเกลียดชังของเธอ

แต่เพราะผมไม่ได้มีความรู้สึกผิดเช่นกันผมเลยรู้สึกเฉยๆกับเรื่องที่ไอ้เจิดคนเก่าทำไป

ตอนนี้ผมคือไอ้เจิดที่กลับตัวแล้ว

ไม่จำเป็นต้องไล่ที่ใครหรือทวงหนี้ใครอีกต่อไป

แต่ด้วยกลยุทธทางการเงินทำให้แต่ละคนพร้อมที่จะลงเดิมพันในตลาดทุนตลาดเงินขนาดชุมชนที่ผมสร้างขึ้นมา

กว่าพวกเขาจะรู้ตัวก็คงเสียทรัพย์สินหมดตัวไปจนผมไม่ต้องเหนื่อยแม้แต่จะไล่ยึดทรัพย์ด้วยซ้ำ

ผมคือไอ้เจิดที่กลับตัวแล้วมองไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องไปจีบนงพะงาหรือผกากรองแต่ประการใด

ไอ้ห้อยไอ้โหนกุมบั้นท้ายอย่างกลัวตีลของลูกพี่ตนเอง

แต่คราวนี้พวกมันกลับแปลกใจที่เห็นลูกพี่เจิดส่ายศีรษะ

“ปล่อยพวกนางไปเถอะ ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”

สำหรับเขาแล้วช่วงนี้ยุ่งกับหลายอย่าง

ทั้งการฝึกวิชาเวทย์และการวางแผนทำธุรกิจและยังเตรียมตัวไปลุยที่ถ้ำสมบัติปู่โสม

ที่ไม่มีอารมณ์จะไปเจอหน้าเพื่อสร้างปัญหามากขึ้นอีกแล้ว

ไอ้ห้อยไอ้โหนมองหน้ากัน                    

“ลูกพี่ป่วยอะไรหรือเปล่าจะลองเตะพวกชั้นให้หายเครียดก็ได้”

ไอ้ห้อยไอ้โหนยื่นก้นมาข้างหน้าเท้าของไอ้เจิดราวกับว่าถ้าเจ้านายไม่เตะพวกตนเองจะรู้สึกไม่สบายตัว

ผมถอนหายใจไม่ตามมุกของพวกนี้

“ไปกันเถอะรีบทำงานให้เสร็จแล้วไปหาอาจารย์คงกัน”

ผมกล่าวไม่สนใจพวกนงพะงาหรือผกากรองที่จะคงมาหาเรื่องสร้างความลำบากให้กับผมทางใดทางหนึ่งอีกนั่นล่ะ

อีกทางด้านหนึ่ง

นงพะงากับผกากรองที่คิดว่าไอ้เจิดกับไอ้ห้อยไอ้โหนต้องเข้ามาหาตนเองแน่ๆ

แต่กลับพบว่าไอ้เจิดและลูกน้องทั้งสองคนแค่เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะมองมาทางนี้

“พี่นง พี่นงไอ้เจิดมันคิดอะไรของมันน่ะ”

นงพะงาและผกากรองน้องสาวนั้นงุนงงยิ่งนัก

แต่นงพะงาส่ายหน้า

“ไม่รู้สิ ไม่ต้องสนใจมันหรอก”

นงพะงาทำท่าไม่สนใจแต่รู้สึกมีอะไรผิดปรกติไปสักอย่างแบบเดียวกับไอ้ห้อยไอ้โหนเช่นกัน

บางครั้งมันก็ไม่ใช่ความรักแต่คือความเคยชิน

แบบเดียวกับที่เจเคโรลลิ่งเชื่อว่ามีเจมส์รูปหล่อพ่อรวย หนุ่มนักกีฬาเป็นสามีที่รัก

แต่ต้องมีศาสตราจารย์สเนปที่คอยรักเธอตลอดกาลโดยไม่หวังอะไรตอบแทนก็ทำให้เธอมีความสุขฟินขึ้นมา

Always be my maybe

เป็นคนที่พร้อมเสมอเพื่ออาจจะเป็นคนที่คู่กับชั้น

บางครั้งความรักของคนเรามันจะเห็นแก่ตัวหรือโรแมนติกมันก็แล้วแต่คนจะมองเช่นนี้ล่ะ

สำหรับเจิดที่ตอนนี้กลับชาติมาเกิดจริงๆทำให้เขากลายเป็นคนคลั่งศาสนาและเวทย์มากกว่าเดิมทำให้คิดตามแบบเวียนว่ายตายเกิดว่าในสรรพชาตินับครั้งไม่ถ้วนนั้น

แรงกรรมแรงเวรไม่อาจจะทำได้คู่กันจะฝืนชะตากรรมทำไม?

หรือมองแบบแนวไซฮกเอ๊ยตะวันตก

ต่างฝ่ายต่างมีสิทธิรักชอบหรือปฏิเสธกันและกัน

ไม่มีใครติดค้างใครทั้งนั้นในเรื่องความรัก

เราอาจจะฟินที่มีคนพร้อมเสมอที่อาจจะเป็นคนที่คู่เคียงกับเรา

แต่ทำไมเราต้องทำเช่นนั้นด้วยล่ะ?