มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

หลงเหยียนพุ่งเข้าไปหาสตรีสองผู้นั้นด้วยความเร็วดั่งลูกธนูไม่นานคนของสำนักบงกชมารก็พบเขาแล้ว

หลงเหยียนรู้ว่าคนของสำนักบงกชมารมีพลังไม่สูงนักแต่มีวิธีการทำร้ายฝ่ายตรงข้ามอย่างลับๆซึ่งจะประเมินฝีมือพวกนางต่ำไปไม่ได้ ขณะที่กำลังจะเข้าใกล้ในระยะประชิดก็ปรากฏพลังที่หลอมรวมกับพลังแห่งหยางก็ถูกปล่อยออกมาผสานเข้ากับหมัดสายฟ้าแปดทิศหมัดทั้งสองข้างระเบิดออกไปพร้อมกัน

พลังที่แข็งแกร่งซัดสตรีสองนางกระเด็นออกไปพวกนางต้องรู้จักหลงเหยียนอยู่แล้วต่างก็พบกันในวันประลองยุทธ์ที่สนามประลองแห่งตระกูลหลงอู่

หลงเหยียนมองพวกนางแล้วคลี่ยิ้ม“ประหลาดใจมากใช่หรือไม่ นึกไม่ถึงสินะว่าข้าจะอยู่ตรงนี้พวกเจ้าโชคร้ายเองที่มาเจอข้า!”

ขณะที่หลงเหยียนกำลังพูดอยู่นั้นสตรีนางหนึ่งในนั้นไม่พูดไม่จา ปล่อยลำแสงออกจากแขนเสื้อทันทีหลงเหยียนระวังตัวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ร่างกะพริบวาบหายไปแล้วหญิงสองคนนั้นก็รีบลอยจากไปทันที

เดิมทีหลงเหยียนอยากตามไปแต่ในวินาทีที่หันกลับมามองชาวนาทั้งสอง วิญญาณมังกรในร่างหลงเหยียนก็ส่งเสียงคำรามทำให้ร่างกายชะงักไป

“นี่... นี่มันอะไรกัน? เพราะอะไรข้าถึงรู้สึกได้ว่าวิญญาณมังกรในร่างถึงลิงโลดเพียงนี้?”ไม่นาน หยกมังกรในกายหลงเหยียนก็เริ่มสั่นเล็กน้อยเพียงแค่การสั่นเบาๆ ก็ทำให้หลงเหยียนตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน

เพราะครั้งก่อนในตอนที่เขากำลังสู้กับอนาคอนดาคล้ายหยกนี้สัมผัสได้ถึงบางอย่าง

หลงเหยียนมองไปยังหน้าผาตัดรู้สึกมั่นใจมากกว่าเดิม

“หรือที่นี่จะมีเสี้ยววิญญาณมังกร?” หลงเหยียนใจเต้นโครมคราม

ชาวนาทั้งสองกล่าวขอบคุณแทบจะโค้งคำนับเป็นการแสดงออกถึงความตื้นตัน

“ขอบคุณท่านวีรบุรุษที่ช่วยชีวิตไว้”หลงเหยียนรีบประคองพวกเขาแล้วส่งยิ้มให้

จากนั้นก็รีบวิ่งลอยตัวไปทางหน้าผาตัด...

เพราะที่นี่มีสิ่งที่ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นได้เพื่อใฝ่หาความแข็งแกร่งที่ต้องการต่อให้มีโอกาสเพียงน้อยนิดแต่หลงเหยียนก็ไม่มีทางปล่อยไป เพราะเขารู้เหตุผลหนึ่งเป็นอย่างดี

“ไม่มีหรอกความยิ่งใหญ่ที่มาจากการรอคอยการจะอยู่เหนือกว่าต้องแลกมาด้วยความพยายาม”

“อ๊าก!” เขาคำรามเสียงดัง ระยะห่างของเขากับหน้าผาตัดใกล้เข้ามาทุกทีและความรู้สึกที่คุ้นเคยก็หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ หลงเหยียนตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว

อีกสิบสองวันจะถึงการแข่งขันล่าสัตว์หลงเหยียนต้องเลื่อนระดับพลังให้ได้ ตอนนี้เขากุมหมัดสายฟ้าแปดทิศและหมัดมายาทว่าก็ยังไม่อาจต้านเซียวปิงมั่วที่มีพลังชีพมังกรขั้นที่เจ็ดได้เจ้าหมอนั่นฝึกวิชามายาเก้าพิภพสำเร็จแล้ว ตนต้องรีบเลื่อนระดับพลังขึ้นให้ได้

ทว่าในความคิดกลับนึกถึงภาพของหลงหลิงแม้จากกันเพียงระยะเวลาสั้นๆแต่ความทรงของเขากับนางในเทือกเขาหยุนหลัวกลับตราตรึงในหัวใจหญิงสาวที่มีจิตแข็งแกร่งช่วยชีวิตตนด้วยกันถึงสามครั้งแล้วเขาก็นึกถึงคำพูดสุดท้ายของนาง

อนาคตให้ไปหานางที่เขาหยุนจงเป็นเหตุให้หลงเหยียนอยากเปลี่ยนตัวเองให้แกร่งขึ้นมากกว่าเดิม

ดวงอาทิตย์เลื่อนลงจนแทบลับตาเหลือเพียงเส้นอาทิตย์เล็กๆ เท่านั้น หลงเหยียนไม่กล้าปล่อยเวลาผ่านไปโดยสูญเปล่ารีบใช้กายสุริยะดูดรับพลังแห่งหยาง หลอมกลายเป็นพลังปราณของตัวเองไหลเข้าสู่จุดรวมปราณ

เดินหน้าอีกสองลี้เท้าของเขาก็ใกล้ยืนอยู่ขอบหน้าผา ภูเขาที่มียอดสูงคล้ายถูกดาบที่แหลมคมตัดผ่านทำให้เกิดรอยยื่นออกไปไกล

บ้างก็มีหนูโผล่ออกมาอาจเพราะกลัวกระต่ายบนเขาทำให้หนีขึ้นมาที่แห่งนี้ที่นี่จึงเหลือเพียงความเงียบเหงา

“ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ยังพอเหลือเวลาอยู่บ้างสู้หาที่ซ่อนตัวเพื่อหลอมโสมจักรพรรดิก่อนไม่ดีกว่าหรือดูสิว่าจะช่วยปลดปล่อยร่างกายได้หรือไม่หากสามารถหลอมหมัดสายฟ้าเข้ากับหมัดมายาอย่างสมบูรณ์ข้าเชื่อว่าข้าต้องล้มเซียวปิงมั่วได้แน่เกรงว่าถึงตอนนั้นเขาต้องประหลาดใจมากเชียวล่ะ”

เมื่อนึกได้เช่นนั้นหลงเหยียนก็ไม่รีรอที่นี่ไม่มีแม้แต่ต้นหญ้าใบเขียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนต่อให้เป็นสัตว์ตัวใหญ่ก็หาไม่เจอ

ไม่นานหลงเหยียนก็เดินไปได้อีกระยะหนึ่งเขาพบถ้ำแห่งหนึ่งบนผาตัด หลงเหยียนวิ่งเข้าไป กระโดดตีลังกากลางอากาศเข้าไปในถ้ำ

ที่นี่เหมาะแก่การซ่อนตัวมากหลงเหยียนนั่งสมาธิแล้วหยิบโสมจักรพรรดิมังกรออกมาหลอมเมื่อธาตุสมุนไพรเข้าสู่ร่างกาย คล้ายวิญญาณมังกรที่อยู่ในร่างลิงโลด

นึกไม่ถึงว่าเมืองเล็กๆแห่งนี้ก็มีสมุนไพรระดับนี้ด้วยทำให้รอยต่อพลังในร่างกายของเขาเริ่มเชื่อมกันในระยะเวลารวดเร็ววางมือไว้ที่จุดรวมปราณ ชั้นผิวหนังปรากฏแสงจางๆ หนึ่งชั้น แล้วโสมจักรพรรดิมังกรก็แห้งเหี่ยวลงทันใด

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไรหลงเหยียนลืมตาขึ้น เขาหลอมโสมจักรพรรดิมังกรจนหมดแล้วตอนนี้ธาตุสมุนไพรที่อยู่ในร่างกายยังไม่ถูกดูดซึมทั้งหมดคาดว่ารอยต่อระหว่างพลังคงไม่อาจเชื่อมติดภายในเวลาอันสั้นไม่ว่าอย่างไรก็ต้องใช้เวลา

ถึงกระนั้นหลงเหยียนขับเคลื่อนพลังปราณของตนเพื่อสัมผัสรอยต่อพลังรับรู้ได้ว่าเกิดการเชื่อมต่อกันมากขึ้นแล้วหากใช้หมัดมายาแปดทิศเวลานี้คงง่ายกว่าก่อนหน้านี้มากโขอีกทั้งหลงเหยียนยังระมัดระวัง ครั้งนี้ ไม่เพียงแค่เขาไม่ถูกพลังสะท้อนกลับแต่ร่างกายก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ด้วยเช่นกัน

“เก็บ!” ลำแสงสีทองระลอกหนึ่งถูกปล่อยออกมาจากดวงตาหลงเหยียน

ธาตุพลังหินที่อยู่ในร่างกายหลงหยียนมาตลอดกระตุกเบาๆหลงเหยียนสะดุ้งเฮือก รู้สึกตื้นตันมากกว่าเดิม “หรือว่าพละกำลังของข้าเลื่อนระดับธาตุพลังจากหินวิเศษก็ได้ผลขึ้นด้วยงั้นหรือ?”

เขาหลับตาลงอีกครั้งหลงเหยียนใช้จิตไปสัมผัสการเคลื่อนไหวของธาตุหิน เป็นอย่างที่คิดธาตุพลังจากหินวิเศษมีการเปลี่ยนแปลงหลงหลิงเคยกล่าวว่าตอนนี้เขายังมีพละกำลังน้อยไป มิอาจใช้พลังจากหินก้อนนี้ได้ฉะนั้นหลงเหยียนจึงไม่ได้รีบร้อนในการใช้มันนัก

หากครั้งนี้ดูดวิญญาณมังกรจากที่นี่เพิ่มไม่แน่ พละกำลังของเขาอาจก้าวกระโดดเลยก็เป็นได้... เมื่อนึกเช่นนั้นหลงเหยียนก็ยิ้มแก้มปริ

พลังหนุนของหลงเหยียนกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆหมัดมายาแปดทิศรวมกับวิญญาณมังกร ตอนนี้ธาตุพลังจากก้อนหินก็เริ่มใช้งานได้ในวันแข่งขันล่าสัตว์ หลงเหยียนมีโอกาสชนะสูงขึ้นแล้ว

“ข้าต้องได้โอกาสจากการแข่งขันล่าสัตว์ให้ได้ข้าต้องตั้งเป้าหมายไว้ที่เมืองหยุนจงท่านปู่เคยเอ่ยว่าตระกูลอู่ตี้เป็นสรวงสวรรค์ที่ทุกคนต่างก็อยากเข้าไป”

หลงเหยียนวาดฝันคล้ายเด็กน้อยเขาลองควบคุมพลังปราณ เข้าใกล้ธาตุพลังจากหินวิเศษคล้ายหินวิเศษมีพลังการดูดที่รุนแรงมากหนูร่างกำยำในถ้ำถูกหลงเหยียนผนึกอยู่กับที่ ไม่นานหลงเหยียนก็พบว่าหินวิเศษประกายแสงโลหิตที่รุนแรง

พลังผนึกร่างกายหนูตัวนั้นจากนั้นโลหิตเส้นหนึ่งก็ไหลออกจากร่างกายหนูหลงเหยียนมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความตกใจ

ไม่นานเลือดก็ถูกดูดเข้าไปกลางธาตุหินหลงเหยียนร่างกระตุก คล้ายกับปริมาณพลังปราณของเขาก็เพิ่มขึ้นด้วยเช่นกันแต่แล้วทุกอย่างก็กลับสู่สภาวะปกติ

ภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้หลงเหยียนแทบขย้อนออกมาหนูที่อยู่บนพื้นกลายเป็นศพที่แห้งเหี่ยวแล้ว

หลงเหยียนมองทุกอย่างด้วยความตกใจ“หรือว่า... หรือว่าธาตุพลังของหนูตัวเมื่อกี้ถูกข้าดูดไปหมดแล้ว”

เมื่อครู่พลังปราณในตัวเขาเพิ่มขึ้นครู่หนึ่ง“หรือการดูดธาตุพลังก็ช่วยเพิ่มพลังปราณด้วยงั้นหรือ? ถ้าเจออนาคอนดาเหมือนครั้งก่อน ดูดธาตุพลังของมันธาตุพลังที่มหาศาลคงช่วยเพิ่มพลังปราณข้าได้หลายเท่า หรืออาจมากกว่าสิบเท่าก็ได้”หลงเหยียนไม่กล้าคิดไปไกลกว่านั้น

--------------------