โลกนี้ ผมจะสร้างกิลด์ใหม่เพื่อเป็นเทพ

“ลุงเนครับ อยู่ไหนครับ กัสว่าจะถามว่าตู้หยอดเหรียญด้านในมันเป็นของเกมอะไรรึว่าการ์ตูนเรื่องอะไรครับ” กัสเมื่อมาถึงโต๊ะและไม่เจอคุณลุงเน เลยตะโกนเพื่อลองสอบถามดู “กัสว่าอะไรนะ ลุงยังยุ่งๆ อยู่เลย กัสวางเงินทิ้งไว้เลยก็ได้นะ ถ้ากัสจะรีบกลับ” ลุงเน ฟังที่กัสสอบถามไม่ค่อยได้ยิน เลยตะโกนบอกกลับมา เพราะเข้าใจว่ากัสจะมาจ่ายเงินเพื่อรีบกลับบ้าน ส่วนกัสก็ฟังคุณลุงไม่รู้เรื่องเหมือนกัน เลยเท่ากับว่าคุยกันไม่รู้เรื่องนั่นเอง “งั้นกัสวางเงินไว้บนโต๊ะแล้วขอตัวกลับเลยแล้วกันนะครับ” กัสเลือกวางเงินไว้และขอตัวกลับทันทีโดยไม่ได้รอฟังคำตอบจากคุณลุงเน เวลาผ่านไปประมาณ 5 นาทีหลังจากที่กัสกลับออกจากร้านไปแล้ว คุณลุงเนก็จัดการเรื่องตู้และจัดของจนเสร็จ และเมื่อคุณลุงเดินกลับมาที่โต๊ะก็เห็น กัสวางเงินค่าหยอดตู้ทิ้งไว้ให้แล้ว เมื่อเก็บเงินของกัสที่วางไว้ใส่ลิ้นชักเสร็จ คุณลุงก็เดินไปตรงบริเวณตู้ที่กัสเพิ่งไปหยอดเหรียญเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา เพื่อจะหาที่ว่างสำหรับใช้วางตู้ที่เพิ่งนำมาลงใหม่ และก็ได้ที่ว่างตรงบริเวณด้านในสุด ที่คุณลุงเน เล็งๆ ไว้ ซึ่งที่ว่างดังกล่าวก็คือที่ๆ กัสเพิ่งหยอดตู้หยอดเหรียญราคาแพงไปนั่นเอง... ที่คอนโดของกัส... กัสกลับมาถึงคอนโด ก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และหาอะไรง่ายๆ ในตู้เย็นทานอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ไปประจำการที่เครื่องคอมพิวเตอร์ตัวโปรด เพื่อเล่นเกมตามปกติ และเมื่อเล่นได้เวลาพอสมควรกัสก็ offline ออกจากเกม วันนี้กัสเลิกเร็วกว่าปกติ เพราะตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปดูที่แผงหนังสือนิตยสารแนะนำการ์ตูนและเกมแต่เช้า วันนี้ก่อนเล่นเกมกัสก็ลองหาข้อมูลเรื่อง ‘พีมีโอเซีย’ ว่ามันคืออะไรแต่ก็ไม่พบ เลยคิดว่าจะรีบแวะไปดูที่แผงหนังสือแต่เช้า เพราะกลัวจะหมดซะก่อน ถ้าไปช้าก็กลัวจะไปซื้อและเข้าเรียนไม่ทัน “เอาล่ะ รีบนอนดีกว่า พรุ่งนี้จะได้รีบไปแต่เช้า ฝันดีนะกัส” กัสพูดกับตัวเองเสร็จแล้วก็รีบปิดไฟนอนทันที เช้าวันต่อมา... ‘เอาล่ะ รีบไปแต่เช้าเลยดีกว่า เดี๋ยวจะไม่ทัน’ “ไปแล้วนะครับ” กัส ตื่นแต่เช้าและรีบแต่งตัวเพื่อจะไปซื้อนิตยสารให้ทัน กัส พูดลาก่อนออกจากคอนโด เป็นประจำทุกวัน ถึงแม้จะมีหรือไม่มีคนอยู่ที่คอนโดก็ตาม ที่สถานนีรถไฟฟ้า... กัสนั่งรถไฟฟ้าไปลงที่สถานนีกลางที่ไว้เปลี่ยนขบวน เพิ่อไปซื้อนิตยสาร สถานนีนี้เลยจากสถานีที่กัสต้องไปโรงเรียนประมาณ 5 สถานี เมื่อไปถึงร้านนิตยสาร กัส รีบซื้อและรีบไปทันที เพื่อเตรียมไปรอขบวนรถไฟฟ้าที่ใช้นั่งกลับไปลงที่สถานีที่ต้องไปโรงเรียน กัสเมื่อได้นิตยสารก็รีบแกะอ่านในทันที กัสแกะออกแล้วก็เดินไปอ่านไปเพื่อไปรอรถไฟฟ้า กัสอ่านข้อมูลในนิตยสารไปทีละหน้า แต่ก็ยังไม่พบข้อมูล ระหว่างนั้นกัส ก็เดินไปที่ทางเข้าโดยไม่ได้สังเกตุว่าเป็นทางเข้าไหน เพราะสมาธิจดจ่ออยู่กับนิตยสารเล่มดังกล่าว และเมื่อเดินเข้าไป ถึงที่หยอดเหรียญสำหรับเข้ารถไฟฟ้า ปกติกัสจะใช้บัตรโดยสารรายเดือน แต่วันนี้กัส นั่งมาสถานีอื่นเลยซื้อตั๋วเที่ยวเดียวแทน ซึ่งตั๋วเที่ยวเดียวจะให้เป็นเหรียญไว้หยอดแทนบัตร โดยที่ขาเข้าต้องใช้เหรียญแตะเพื่อเข้า ส่วนขาออกให้หยอดเหรียญเพื่อออก และระบบจะเก็บเหรียญที่เป็นตั๋วเที่ยวเดียวไว้เลย กัสรีบเดินเข้าไปในสถานีโดยไม่ได้หันมอง เมื่อถึงทางเข้าก็รีบล้วงๆ หาเหรียญเพื่อแตะโดยไม่ได้หันมองแม้แต่นิดเดียว และไม่ได้สังเกตุว่ากัสได้หยิบเหรียญ ‘พีมีโอเซีย’ แตะผ่านเข้าระบบไป และระบบก็ยอมให้ผ่านได้ เมื่อไปถึงชานชาลา กัสไปยืนรอรถไฟฟ้า เมื่อกัสเงยหน้าขึ้นมองกัส ไม่เห็นผู้โดยสารคนอื่นเลย กัสคิดในใจแวบนึงว่า ‘วันนี้แปลกจังไม่มีผู้โดยสารมารอรถไฟฟ้าเลย แต่สงสัยยังเช้าอยู่มั้ง เราคงมาเช้าไป’ เมื่อคิดแบบ นั้นกัส ก็ก้มลงอ่านนิตยสารต่อไปโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาอีก และอีกเพียงไม่ถึง 1 นาทีก็มีรถไฟฟ้ามาจอดเทียบที่ชานชาลากัสเดินเข้าไปในทันทีที่ประตูรถไฟฟ้าขบวนนี้เปิดออก โดยที่ไม่ได้หันมอง เมื่อกัสเดินเข้าไปในรถไฟฟ้าแล้ว กัสก็หันมองที่นั่งว่างๆ รถไฟฟ้าขบวนนี้ มีผู้โดยสารในตู้ที่กัสเข้ามาเพียง 2 คน เมื่อรวมกัสแล้วก็มีแค่เพียง 3 คน กัสเลือกเดินไปนั่งที่ว่างๆ และอ่านหนังสือต่อไป โดยไม่ได้สนใจ สิ่งแวดล้อมรอบตัวเลย ‘มันไม่มีข้อมูล ‘พีมีโอเซีย’ เลยแฮะ สงสัยเย็นนี้ต้องแวะไปถามคุณลุงเนซะหน่อย’ กัส คิดในใจจากนั้นก็อ่านนิตยสารต่อไป ‘เกมนี้ก็น่าสนใจแฮะ ถ้าเล่มจบ ต้องลองเล่นเกมนี้ดู’ กัสคิดในใจขณะที่นั่งอ่านนิตยสารอยู่ เวลาผ่านไปนานพอสมควร กัส เริ่มรู้สึกแปลกใจที่รถไฟฟ้าวิ่งนานแต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะถึงสถานีต่อไป กัสเลยเงยหน้าขึ้นมองดูจอมอนิเตอร์ที่แจ้งบอกว่าสถานีต่อไปคือสถานีอะไร ภาพที่กัสเห็นตอนนี้คือ มันมีจอมอนิเตอร์อยู่ และในจอมอนิเตอรฺ์ ขึ้นภาพของเมืองๆ นึง และตัวอักษรในจอมอนิเตอร์เขียนสถานีต่อไปว่า ‘พีมีโอเซีย’ “ออ สถานีต่อไปคือ ‘พีมีโอเซีย’ สินะ ชื่อเหมือนเกมหรือการ์ตูนที่เราตามหาอยู่เลย ฮ่าๆๆ เอ๋ ไม่ใช่สิ เฮ้ย!!! มันหมายความว่ายังไง เรานั่งรถไฟฟ้าจะไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ ทำไมมันบอกเป็นชื่อเกม รึว่าเราตาฝาด” กัสตะโกนเสียงดังและหันไปมองที่มอนิเตอร์อีกครั้ง มันก็ขึ้นชื่อ ‘พีมีโอเซีย’ ถูกต้อง “รึว่าเค้าโปรโมทเกมใหม่ ฮ่าๆๆ” กัส พยายามหัวเราะกลบเกลื่อนความกลัวและตกใจ กัสเริ่มมองไปที่บรรยากาศภายในโบกี้โดยสารของรถไฟฟ้าที่นั่งอยู่ พบว่ามีผู้โดยสารเพียง 3 คนรวมทั้งตัวกัสเอง ส่วนโบกี้อื่นๆ ไม่มีผู้โดยสารเลย รถไฟฟ้าขบวนนี้มีแค่ 3 โบกี้ โบกี้ที่กัสนั่งอยู่คือ โบกี้กลาง ซึ่งโดยปกติรถไฟฟ้าที่กัสนั่งเป็นประจำจะมีโบกี้ประมาณ 7 โบกี้ ผู้โดยสารที่นั่งมาด้วย คนนึงเป็นเด็กผู้ชาย ดูจากเครื่องแต่งกายน่าจะเป็นเด็กม.ปลาย หุ่นจ้ำม่ำนิดๆ ตัวไม่สูงมาก นั่งหลับอยู่แถมยังมีเสียงกลนด้วย ส่วนอีกคนเป็นเด็กผู้หญิง จากเครื่องแต่งกายก็น่าจะเป็นเด็กม.ปลาย เช่นกัน เด็กผู้หญิงคนนี้ดูแล้วน่าจะรุ่นเดียวกับกัสหน้าตาน่ารักมากเลยทีเดียว แต่เด็กคนนี้เอาแต่นั่งเหม่อและที่แก้มก็มีคราบน้ำตาติดอยู่ ซึ่งอาการของเด็กผู้หญิงน่าจะกำลังร้องไห้อยู่ แต่ไม่ได้ยินเสียงร้องของเธอแต่อย่างใด อย่างแรกที่กัสคิดตอนนี้คือ เขาต้องขึ้นรถไฟฟ้าผิดขบวนแน่นอน แต่รถไฟฟ้าขบวนนี้มันจะพาเขาไปไหน และถ้าที่จอมอนิเตอร์มันไม่ได้หลอกแสดงว่าเขากำลังจะไป ‘พีมีโอเซีย’ จริงๆ ใช่มั้ย รึมันเป็นแค่การโปรโมทเกม รึว่าจะเป็นเหมือน disney land แต่ทำไมกัส ไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย ‘สงสัยต้องรวบรวมความกล้า เดินไปถาม 2 คนนั้น เผื่อจะเข้าใจอะไรมากขึ้น ถ้าเราขึ้นผิดขบวน เดี๋ยวก็นั่งกลับไปก็ได้’ กัส คิดในใจ เมื่อรวบรวมความกล้ากัสก็ลุกขึ้นยืน กัสเลือกเดินไปหาเด็กผู้หญิงหน้าตาหน้ารักก่อนเป็นลำดับแรก และเมื่อกัส เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กผู้หญิง กัสเริ่มสอบถามว่า “ขอโทษนะครับ ขอสอบถามหน่อย พอดีผมคิดว่านั่งรถไฟฟ้ามาผิดขบวน ไม่ทราบพอจะบอกได้มั้ยว่า รถไฟฟ้าขบวนนี้มันจะไปที่ไหนครับ” เด็กผู้หญิง หน้าตาหน้ารักเมื่อได้ยินที่กัสสอบถามก็หันมองไปรอบๆ ตัว และหันมามองที่กัสหันไปมองรอบๆ ตัว แล้วก็หันไปมองที่กัสอีกรอบ จากนั้นก็เอามือปิดหน้าและแหกปากร้องไห้ออกมาเสียงดังไปทั้งรถ กัสตกใจมากๆ ที่เห็นเด็กผู้หญิงคนนี้ร้องไห้เสียงดัง รีบพูดขึ้นว่า “เดี๋ยว!!! เดี๋ยวก่อนครับ ผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลย แค่สอบถามว่ารถไฟฟ้าขบวนนี้มันจะไปที่ไหน เท่านั้นเอง” กัสพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนเด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า ไม่มีท่าทีจะหยุดร้องแต่อย่างใด แถมยังร้องดังขึ้นอีก ทำให้เด็กผู้ชายจ้ำม่ำ ที่กำลังนอนกลนอย่างมีความสุขและตอนนี้ น้ำลายก็เริ่มไหลมาบริเวณแก้มของเขาแล้ว จะเริ่มได้ยินและสะดุ้งตื่น ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

การเดินทาง

นิยายแนะนำ

โลกนี้ ผมจะสร้างกิลด์ใหม่เพื่อเป็นเทพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

การเดินทาง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้