มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 99

หลังจากทีมสำรวจ ทำการค้นหาอยู่หลายชั่วโมง พวกเขาก็พบแค่พืชสมุนไพรระดับต่ำ เพียงเท่านั้น ในที่สุดโอวหยางจื่อหลิน จึงได้ยกเลิกภารกิจค้นหา แล้วหันมาวิจัยตัวอย่างดิน เพื่อเป็นแนวทาง สำหรับการสร้างแหล่งเพาะปลูกในอนาคต 

หลังจากที่เก็บตัวอย่างเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็พร้อมที่จะเดินทางกลับ ลงไปยังด้านล่าง ซึ่งขณะเดียวกัน โอวหยางจื่อหลิน ก็เข้ามากล่าว กับชายชายหนุ่มว่า คราวหน้าเขาจะต้องตามหาสมุนไพรระดับสูง เพื่อนำมาตอบแทนความช่วยเหลือในครั้งนี้ให้จงได้ ซึ่งทางด้านชิงเทียน ก็ดูจะไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก เพราะหากเทียบกันแล้ว ชิ้นส่วนกระดูกเซียน ที่เขาได้รับมาจากจวินเหอผิงนั้น คือสิ่งที่ไม่อาจประเมินค่าได้อย่างแท้จริง

ระหว่างที่กำลังเดินลงจากภูเขา อู๋เหว่ยหมินก็ตรงปรี่ไปหาชิงเทียน พร้อมกับชวนคุยอย่างสนิทสนม “คุณหมอชิงเทียน ขอบคุณที่มาร่วมเดินทางในครั้งนี้นะครับ หากไม่มีคุณอยู่ด้วย ป่านนี้เราคงเสียคนในทีมไปหลายคนแล้ว" 

“ทีมของคุณเองก็มีทักษะ ที่อยู่ในระดับสูงมากเลยทีเดียว คงได้มาจากประสบการณ์ในสนามรบสินะครับ" ชิงเทียนกล่าวออกมา ความจริงแล้วเขาค่อนข้างประทับใจ ความสามารถทีมของอู๋เหว่ยหมินอยู่ไม่น้อย แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ ทรัพยากรการบ่มเพาะของหอนพเก้า เริ่มจะร่อยหรอเข้าไปทุกที

ดวงตาคู่งาม มองชิงเทียนอยู่เป็นระยะ ความรู้สึกบางอย่าง ที่ไม่อาจที่จะอธิบายได้ เริ่มก่อเกิดขึ้นในใจของเธอ มู่ซือเหยียนหยิบแผ่นหยกขึ้นมาดู ก็พบว่ามีตัวหนังสือสีทอง ที่สลักเอาไว้ว่า ‘แขกคนพิเศษ' ขณะที่หญิงสาว กำลังพลิกแผ่นหยก ด้วยความสงสัยอยู่นั่นเอง พื้นดินก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทำให้จุดที่หญิงสาวยืนอยู่ทรุดตัวกระทันหัน 

มู่ซือเหยียน ที่ร่วงลงมาโดยไร้สิ่งยึดเหนี่ยว กรีดร้องออกมา ด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด แต่ในขณะร่างของเธอ กำลังจะกระแทกเข้ากับพื้นเบื้องล่าง ชิงเทียนก็เข้ามาคว้าตัวหญิงสาวเอาไว้ พร้อมกับพาเธอร่อนลงบนพื้น ได้อย่างปลอดภัย

เพลิงอัสนีฟ้า พวยพุ่งขึ้นไปในอากาศ หลอมรวมกันเป็นดวงอาทิตย์ขนาดเล็ก เผยให้เห็นสมุนไพรระดับสูง ที่ขึ้นกระจัดกระจาย อยู่ทั่วทั้งบริเวณ ชิงเทียนและมู่ซือเยียน ต่างตื่นตะลึงกับภาพที่เห็นอย่ตรงหน้า

“ท่านอาจารย์...เป็นอะไรรึเปล่าครับ!!" โอวหยางเจิ้งหยู ตะโกนลงมาด้วยความเป็นห่วง

ขณะที่ชิงเทียน กำลังจะตะโกนตอบกลับ หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็น มู่ซือเหยียน ที่กำลังจะยื่นมือไปจับดอกกล้วยไม้สีแดง ซึ่งส่งกลิ่นหอมอบอวลชวนให้หลงไหล

“เดี๋ยว!! อย่าแตะ…"

ชิงเทียน รีบพุ่งเข้าหาหญิงสาว ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่ก็ดูเหมือนว่า เขาจะช้าไปเพียงก้าวเดียวเท่านั้น เพราะตอนนี้ปลายนิ้วเธอ ได้สัมผัสกับดอกไม้สีแดงเข้าเสียแล้ว ‘ดอกจิตกำหนัด' นั่นคือชื่อของสมุนไพรชนิดนี้ มันมีฤทธิ์สร้างภาพหลอน รวมถึงกระตุ้นอารมณ์ทางเพศ ซึ่งถือว่าเป็นสมุนไพรต้องห้ามภายในแดนเซียน 

มู่ซือเหยียน มองชายหนุ่ม ด้วยใบหน้าที่แสนเย้ายวน สถานการณ์ในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรจากตอนที่จิ่วหยวนปิง ถูกพิษสุราเข้าครอบงำ หญิงสาวเริ่มถอดเสื้อคลุมออก พร้อมกับเดินเข้าหาชิงเทียน ราวกับสัตว์ป่าที่หื่นกระหาย 

โอวหยางเจิ้งหยู ที่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ ตัดสินใจกระโดดลงมา โดยไม่ฟังคำทักท้วงจากคนรอบข้าง ทันทีที่ชายชราลงมาถึงพื้น สิ่งที่เขาเห็นเป็นอย่างแรก กลับเป็นภาพของชิงเทียน ที่กำลังใช้เชือกมัดหญิงสาว อย่างทุลักทุเล 

“เอ่อ...เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ" ชายชรา ถามด้วยความสับสน

ชิงเทียนใช้นิ้วสะกัดจุด เข้าที่ท้ายทอยของหญิงสาว จนเธอสลบไป “ช่างมันเถอะ ข้าขี้เกียจอธิบาย เอาเป็นว่า อย่าไปสัมผัสอะไรมั่วซั่วแล้วกัน เข้าใจไหม?"

“ท...ทราบแล้วครับ" โอวหยางเจิ้งหยู พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เพราะดูจากสภาพของมู่ซือเหยียนแล้ว เธอคงจะถูกพิษจากสมุนไพรบางอย่าง เข้าเล่นงานเป็นแน่

หลังจากที่เก็บสมุนไพร มาหลายสิบต้น ในที่สุดชิงเทียนก็พบเข้ากับ สิ่งที่ตนตามหามานาน นั่นก็คือสมุนไพร ที่อัดแน่นไปด้วยพลังแห่งชีวิต ซึ่งสามารถนำมากลั่นยา สำหรับสร้างรากฐานการบ่มเพาะ เพื่อมอบให้กับโอวหยางเจิ้งหยู ผู้เป็นศิษย์คนแรกของเขานั่นเอง

สมุนไพรนานาชนิด ถูกโยนเข้าไปในเปลวเพลิงสีฟ้า ซึ่งกำลังลุกโชน อยู่บนฝ่ามือของชายหนุ่ม หลังจากผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เม็ดยาสีเขียวมรกต ก็ลอยวนอยู่ในอากาศ

“เจิ้งหยู...กลืนนี่ลงไป แล้วรีบดูดซับตัวยาซะ" ชิงเทียน ยื่นเม็ดยาให้กับชายชรา 

โอวหยางเจิ้งหยู กลืนเม็ดยาลงไป โดยไร้ซึ่งความลังเล ทันใดนั้น พลังชีวิตปริมาณมหาศาล ก็แทรกซึมไปทั่วร่างชายชรา ผิวหนังที่เคยเหี่ยวย่น กลับมาเต่งตึงขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่เคยพร่ามัว แปรเปลี่ยนเป็นคมชัด เส้นผมสีดำขลับ เงางามเปล่งประกาย ภายใต้ดวงอาทิตย์ขนาดเล็ก 

หลังจากที่การดูดซับตัวยาเสร็จสิ้น โอวหยางเจิ้งหยู ก็รีบสำรวจร่างกายตนเอง ด้วยความตื่นเต้น และพบว่า ตอนนี้รูปร่างหน้าตาของเขา ไม่ต่างไปจากชายหนุ่มอายุ 30 ปี ไม่ว่าจะเป็นพลังกำลัง ความเร็ว หรือแม้แต่พื้นฐานการบ่มเพาะ ต่างถูกยกระดับ แตกต่างจากในอดีตอย่างสิ้นเชิง

ชิงเทียน กลั่นยาขึ้นมาอีกหนึ่งเม็ด เพื่อใช้สำหรับสลายพิษกำหนัดโดยเฉพาะ จากนั้นเขาก็หยิบเอาเข็มเงินออกมา แล้วแทงไปยังจุดลมปราณทั่วร่างหญิงสาวอย่างแม่นยำ ไม่นานหลังจากนั้น หมอกควันสีแดงก็ถูกขับออกมา ผ่านทางลมหายใจ ซึ่งมีกลิ่นหอมชวนน่าหลงไหล

มู่ซือเหยียนลุกพรวดขึ้นมา ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เธอรับรู้เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ได้อย่างชัดเจน และทันทีที่เธอมองเห็นใบหน้าของชิงเทียน หญิงสาวก็เม้มปาก พร้อมกับเบือนหน้าหนี ด้วยความเขินอาย

โอวหยางเจิ้งหยู ประสานมือคำนับให้กับชายหนุ่ม “ท่านอาจารย์ บุญคุณในครั้งนี้ ศิษย์จะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต"

ชิงเทียนเผยยิ้มออกมา “อาจารย์และศิษย์ มีความสัมพันธ์ไม่ต่างไปจาก พ่อและลูกชาย ต่อจากนี้ไป อย่าเอาเรื่องบุญคุณ มาพูดให้มากความ เข้าใจหรือไม่?"

โอวหยางเจิ้งหยู สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอบอุ่น อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน จริงอยู่ว่าในปัจจุบัน เขามีอายุมากกว่าชิงเทียนอยู่หลายปี แต่หากเทียบกันทางด้านประสบการณ์ คล้ายว่าเขาจะกลายเป็นเด็กทารก ในสายตาของชายหนุ่มเสียด้วยซ้ำ 

“เข้าใจแล้วครับ" 

มู่ซือเหยียนมั่นใจว่า เธอไม่เคยเห็นชายหนุ่มคนนี้มาก่อน แต่ก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แต่ก่อนที่จะทันได้เอ่ยอะไรออกมา เธอก็ถูกชิงเทียนโอบรัดเข้าเสียก่อน “น...นายจะทำอะไร!! ปล่อยฉันเดียวนี้นะ"

“ถ้าเธออยากออกไปจากที่นี่ ก็ปิดปากให้สนิทแล้วอยู่นิ่งๆซะ ส่วนที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง" ทันทีที่พูดจบ ร่างของทั้งสามคน ก็พุ่งขึ้นไปยังด้านบน 

ทีมสำรวจทุกคน ต่างพากันตกใจสะดุ้งโหยง ที่เห็นชิงเทียนพุ่งขึ้นมาจากปากหลุม พร้อมกับมู่ซือเหยียน และชายหนุ่มอีกหนึ่งคน ซึ่งมีหน้าตาคล้ายกับโอวหยางจื่อหลิน ราวกับถอดแบบกันมา อย่างไม่มีผิดเพี้ยน

“คุณชิงเทียน แล้วคุณพ่อของผมล่ะครับ" โอวหยางจื่อหลิน รู้สึกเหมือนกับเคยเห็นใบหน้าของชายหนุ่ม ที่ยืนอยู่ด้านข้างชิงเทียน จากที่ไหนสักแห่ง

“เอ่อ...พ่อของคุณก็ยืนอยู่ข้างผมนี่ไง" ชิงเทียนผายมือไปทางชายหนุ่ม เขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไงดี เพราะฉะนั้น คงต้องให้โอวหยางเจิ้งหยู เป็นคนชี้แจงด้วยตนเอง

โอวหยางเจิ้งหยู ก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาคมเข้ม รวมถึงใบหน้าอันหล่อเหล่า สะกดสายตาทุกคนได้อย่าชะงัด “แม้ว่าอาจจะดูน่าเหลือเชื่อไปสักหน่อย แต่ฉันนี่แหละคือโอวหยางเจิ้งหยู"

คำพูดของชายหนุ่ม ทำเอาโอวหยางจื่อหลิน รวมถึงทีมสำรวจทุกคน ทำหน้าเหวอไปตามๆกัน แม้ว่าชิงเทียนจะขึ้นชือว่าเป็นแพทย์เทวะ แต่การจะทำให้ชายชรา ที่มีอายุมากกว่า 70 ปี กลับมาหนุ่มแน่น ราวกับเป็นคนละคนนั้น ดูจะเป็นเรื่องที่เหนือจินตนาการจนเกินไป

โอวหยางจื่อหลิน พยายามที่จะโต้แย้ง แต่ทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มก็ถอดเสื้อออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็น บริเวณกลางหลัง ซึ่งเกิดจากการประสบอุบัติเหตุ ภายในศูนย์วิจัยของบริษัท โดยโอวหยางจื่อหลิน ก็อยู่ในเหตุการณ์ครั้งนั้น

“คราวนี้เชื่อหรือยัง ส่วนรายละเอียด เดียวพ่อจะเล่าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้เรารีบไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ"  

โอวหยางจื่อหลินพยักหน้ารัว ก่อนที่จะหันไปออกคำสั่งกับทีมสำรวจ ที่กำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น โชคดีที่ขากลับ พวกเขาไม่เจอกับสัตว์ปีศาจสักตัว จึงลงมาถึงตีนเขาได้อย่างปลอดภัย

---------------------------------

Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์

https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771