บทที่ 16 ข้าวต้มสูตรเด็ด
อวิ๋นซิ่วชิง้าสั่งสอนแม่ของนาง ทันใดนั้นนางก็คิดอะไรบางอย่างได้ ก่อนจะเหยียดยิ้มอย่างเ็าให้ฮูหยินอวิ๋น “เอาล่ะ ข้าจะไปทำให้ก็ได้ แต่ทำแล้วต้องกินให้หมดนะ”
เมื่อพูดจบ อวิ๋นซิ่วชิงก็ปัดมือฮูหยินอวิ๋นออกไปอย่างแรง และรุดไปที่ห้องครัว
ฮูหยินอวิ๋นมองหลังมือของตัวเอง ตัวนางสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ “ข้าไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงไม่มีบุรุษคนไหน้า มันเป็อย่างนี้ก็สมควรแล้ว!”
เฉียวฮุ่ยยืนแล้วเดินไปประจบแม่สามี ก่อนจะค่อย ๆ ประคองนางแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “ท่านแม่อย่าโกรธไปเลย อีกหน่อยเราก็ค่อยจัดการนางทีหลังก็ได้นี่เ้าคะ”
ฮูหยินอวิ๋นส่งยิ้มให้ลูกสะใภ้รัก “เฉียวฮุ่ย เ้าฉลาดมาก”
อวิ๋นซิ่วชิงไปที่ห้องครัวและมองไปรอบ ๆ ยังมีข้าวเหลืออยู่มาก และยังมีผักและเครื่องปรุงมากมายกับไข่อีกสี่ฟอง นางไม่รอช้าใส่ฟืนแล้วจุดไฟ แล้วตั้งหม้อที่ใส่น้ำและข้าวลงไป จากนั้นจึงหยิบผักที่หั่นเอาไว้โยนลงหม้อโดยที่ไม่ได้ผ่านการล้าง
นางตั้งใจทำข้าวต้มนั่นเอง
อวิ๋นซิ่วชิงกวนหม้ออีกครั้ง
นางจำได้ว่ามีหมูอยู่ในสวนหลังบ้าน แต่นางก็จ่ายหนี้การพนันให้กับอวิ๋นิเซียวและขายหมูไปแล้ว แต่ก็ยังมีมูลสุกรเหลืออยู่เช่นกัน
ไม่ต้องใช้เยอะ แค่ก้อนเดียวก็พอ!
อวิ๋นซิ่วชิงกลับมาที่ห้องครัว ซึ่งข้าวต้มก็เริ่มได้ที่แล้ว นางเปิดฝาหม้อแล้วโยนขี้หมูแห้งลงไป
ซึ่งทันทีที่โยนขี้หมูลงหม้อข้าวต้ม กลิ่นเหม็นสุดจะทนก็โชยขึ้นมาทันที แม้แต่นางเองก็รู้สึกอยากจะอาเจียน
อวิ๋นซิ่วชิงไอค่อกแค่กก่อนจะรีบปิดฝาหม้อ “นังเฒ่าหน้าเหม็น ข้าจะไม่ฆ่าเ้าก็ได้ แต่ในเมื่ออยากจะกินข้าวกันนัก ข้าก็จะทำข้าวต้มขี้หมูแบบนี้แหละให้พวกเ้ากิน!”
อวิ๋นซิ่วชิงนึกขำขันในใจเมื่อคิดว่าทั้งฮูหยินอวิ๋น เฉียวฮุ่ย และไอ้พี่ชายจอมล้างผลาญอย่างอวิ๋นิเซียวจะทำหน้าอย่างไรเมื่อกินข้าวต้มขี้หมูนี้
นางนั่งอยู่ที่ขอบประตูห้องครัว หญิงสาวคิดว่าถ้าทำแบบนี้แล้ว พวกเขาจะได้ไม่อยากกินอาหารที่นางทำไปตลอดชีวิต และจะได้ไม่ต้องจิกหัวใช้งานนางด้วย
อวิ๋นซิ่วชิงยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ ก่อนจะหลับตาแล้วนึกอะไรบางอย่างเพิ่มเติมได้ นางล้วงมือเข้าไปในมิติกักเก็บส่วนตัว ก่อนจะหยิบยาถ่ายทั้งสองหลอดออกมา
ยาถ่ายชนิดนี้ไม่มีทั้งสีและรสชาติ ดังนั้นจะไม่มีคนสงสัยแน่ ๆ ว่าในข้าวต้มนี้มียาถ่าย ไหนจะกลิ่นของขี้หมูอีก อวิ๋นซิ่วชิงแค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว นางค่อย ๆ หยดลงไปในหม้อข้าวต้มด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
จากนั้นอวิ๋นซิ่วชิงก็เติมเกลือลงไปชูรสข้าวต้มขี้หมูของนาง แม้ว่าจะไม่ได้ลองชิม แต่ดูก็รู้ได้เลยว่าเพียงกลิ่นของมันต้องสามารถฆ่าคนได้อย่างแน่นอน!
เมื่อข้าวต้มขี้หมูสุกได้ที่แล้ว อวิ๋นซิ่วชิงก็ตักมันใส่ชามสามใบที่เตรียมเอาไว้ แล้วจัดใส่ถาดเข้าไปในห้องโถง
ฮูหยินอวิ๋นและเฉียวฮุ่ยในห้องโถงต่างก็กำลังหิวโหย และมีเพียงอวิ๋นิเซียวเท่านั้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
อวิ๋นซิ่วชิงกระแทกถาดลงบนโต๊ะอาหารเสียงดังลั่น ทั้งฮูหยินอวิ๋นและเฉียวฮุ่ยก็ก้าวไปข้างหน้าทันที เมื่อพวกนางได้กลิ่นข้าวต้มและเห็นข้าวต้มสีเข้ม สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปในทันที
ฮูหยินอวิ๋นตบโต๊ะอาหารดังลั่นและจ้องมองอวิ๋นซิ่วชิงตาขวาง "นี่มันกินได้หรือ?!"
“ใช่! ข้าวต้มที่ดูเหมือนขยะเปียกนี่หรือคืออาหารที่ทำให้คนกิน เ้าใส่ยาพิษลงในข้าวต้มนี้หรือไม่?!” เฉียวฮุ่ยมองไปที่อวิ๋นซิ่วชิงที่ยังดูมีท่าทีเรียบเฉยไร้อารมณ์
อวิ๋นิเซียวตื่นขึ้นจากเสียงของฮูหยินอวิ๋นและเฉียวฮุ่ย และทันทีที่เขาลืมตาตื่นขึ้น เขาก็ได้กลิ่นที่สุดแสนเหลือจะทน "นี่มันกลิ่นบ้าอะไร?!"
เมื่อเฉียวฮุ่ยเห็นว่าอวิ๋นิเซียวตื่น นางก็รีบเข้าไปคว้าแขนสามีของนางแล้วฟ้อง "ิเซียว ดูสิ่งที่อวิ๋นซิ่วชิงทำสิ นาง้าจะฆ่าเราแน่ ๆ!"
อวิ๋นิเซียวถูกเฉียวฮุ่ยดึงตัวไปที่โต๊ะอาหาร และเมื่อเขามองลงมา ก็เห็นบางอย่างในชามข้าวต้มทั้งสามซึ่งทั้งสีและกลิ่นไม่น่ากินอย่างเห็นได้ชัด "อวิ๋นซิ่วชิง เ้าอยากตายหรือไรถึงทำข้าวต้มเฮงซวยนี่ให้พวกข้า!"
อวิ๋นซิ่วชิงแค่นยิ้มอย่างเ็า
นางคิดอยู่แล้วว่าทั้งสามคนนี้ต้องไม่ยอมกินข้าวต้มขี้หมูของนางแน่ ๆ ดังนั้นนางจึงเตรียมไม้ขนาดเท่าแขนของนางพาดไว้ด้านหลัง
หญิงสาวดึงไม้ออกมาก่อนจะกระแทกลงบนโต๊ะอาหารอย่างแรงจนข้าวต้มกระฉอก ซึ่งปฏิกิริยาของอวิ๋นซิ่วชิงทำให้ทั้งสามคนต้องตกตะลึง
……………………………………………………………………………………………………………………….
769
