ซอมพอถวายอินทร์ สุวรรณโคมคำนครแห่งสายนที

พัน[30]แก้วลูนองครักษ์ผู้ติดตามคลานเข่าเข้ามายกน้ำใส่ขันให้แก่เจ้านายตน ที่นั่งนวดเนื้อนวดตัวให้ตนเองอยู่ภายในเรือนรับรองหลังน้อยนอกเขตกำแพงวัดอันเงียบสงบ อันเป็นเรือนพักที่ครูบาเจ้าสบปินจัดถวาย สำหรับใช้พักหลับนอนในคืนนี้

“ขุนหลวงเจ้าข้า…ครูบาเจ้าผู้นี้ ดูไม่ธรรมดาเลยหนา ดาบง้าวนั่นก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน สงฆ์ผู้นี้พื้นแต่ภูมิหนหลังมิน่าจักเป็นเพียงคนธรรมดา”

“เป็นถึงครูดาบก็คงไม่ธรรมดาดอกกระมัง”

ฟ้ามั่นขุนนางตำแหน่งหมื่น[31]ที่อาสาติดตามมาเป็นองครักษ์อีกคนกล่าวขึ้น เมื่อมันได้ยินสหายพูดถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงสายของวัน

“สงฆ์ผู้นี้ เจ้านางซอมพอเคารพนพนอบนัก ประหนึ่งเป็นทั้งครูบาอาจารย์แลบิดาบุญธรรมผู้เลี้ยงดูสั่งสอน สูมึงเขาทั้งสองเห็นเช่นนี้แล้ว คิดฤา ว่าคนธรรมดาจักมีสิทธิ์ได้เข้าใกล้ดอกฟ้าเวียงสรวง ดาบนั่นก็บอกถึงศักดิ์แลยศอยู่ในตัวมัน สงฆ์ผู้นี้ คืออดีตท้าวพญาขุนพลสำคัญแต่เวียงซัว ไกลโขนักหากนับจากที่นี่ แต่ใช่ว่าจักไปไม่ถึง เวียงซัวแลสุวรรณโคมคำเป็นมิตรคู่ค้าในสายน้ำของกันมาเนิ่นนาน เพียงแต่ไม่คิดว่า จักได้พบเจอกับยอดฝีมือเวียงซัวในเวียงสรวงก็เท่านั้น”

“เวียงซัวหรือพระเจ้าข้า ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่าลือถึงเมืองนี้ แต่มิเคยไปเห็นกับตาสักครา ได้ยินว่าเจริญรุ่งเรืองการค้ามิต่างกับสุวรรณโคมคำ แลได้มาเห็นฝีมือคนเวียงซัวเช่นนี้ หากมีโอกาสพวกเราน่าไปเที่ยวดูให้เห็นกับตาสักครา”

ขุนหลวงพรหมเสกยิ้มให้กับความคิดขององครักษ์ตน “เวียงซัวฤา ทั้งมึงแลกูไปเยือนเวียงหนองแสบ้านอีเจ้านางจันทร์แดงแลพ่อของมันก่อน ยังจักพอมีความเป็นไปได้เสียมากกว่า อย่างไรหนองแสก็อยู่ภายใต้ฝ่าตีนกู ขึ้นกับหัวเมืองเหนือเวียงชัย จักช้าฤาเร็ว กูก็ต้องไปเยือนสักครา”

ไอ้หมื่นฟ้ามั่นหัวเราะขึ้นเบา ๆ “ต่อให้พระองค์ไปเยือนก็มิพบเจ้าหลวงดอกพระเจ้าข้า ด้วยเจ้าหลวงชราผู้นั้น เอาแต่อยู่รั้งสุวรรณโคมคำ เอาใจลูกแลหลานจนปล่อยปละบ้านเมืองมิดูแล เอ…ขุนหลวงท่านเอ่ยเยี่ยงนี้ ได้ความอันใดเพิ่มเติมมาใช่หรือไม่”

“ยังมิมี แต่อีกไม่นานดอกไอ้ฟ้ามั่น ความจริงยอมเปิดเผย พี่กูอินทร์ถวายหาใช่คนง่าว พระองค์แค่ทรงใจเย็นล่อเหยื่อให้นอนใจ ประเดี๋ยวมันก็จะปล่อยสิ่งที่ซ่อนอยู่ออกมาเอง หากเราลงมือจัดการปลาใหญ่เสียตอนนี้ เกรงจักมิได้ปลาน้อยยกฝูง ใจเย็นก่อนเถิดมึง ถึงเพลาพี่กูจักบอกเอง”

หมื่นฟ้ามั่นมองเห็นร่างของนางข้าหลวงเอื้องสายคนงาม กำลังเดินตะคุ่ม ๆ มุ่งหน้ามายังเรือนรับรองท้ายวัดกลางป่าดงเหียง ก็รู้ได้ทันทีว่าตนไม่ควรอยู่ตรงนี้

“พระบาทเจ้า ข้าเห็นในลำน้ำปินหน้าวัดมีปลามากหลาย จักขอไปจับปลามาทำกินแลงนี้หนาพระเจ้าข้า”

พระองค์พยักหน้าให้มันทั้งสอง มิได้ใส่ใจอันใด ด้วยมันสองติดตามพระองค์มานาน เรื่องสนุกเล็กน้อยเช่นนี้หาใช่เรื่องใหญ่ที่จักต้องห้ามปรามอันใดต่อกันไม่ ทั้งสองพยักหน้าเป็นอันรู้กัน แล้วเร่งพากันลงเรือนหายไป เพียงชั่วครู่เสียงหวานก็ดังขึ้นที่หน้าเรือน ทำเอาคนได้ยินถึงกับยิ้มกว้างดีใจ และรู้ได้ทันทีว่าไอ้สองคนนั่น ที่แท้ก็เปิดทางให้ตน

"ขุนหลวงพรหมเสก…ข้าเจ้าขออนุญาตขึ้นเรือนหนาเจ้าคะ" อีเอื้องสายยื่นหน้าเข้ามา ระหว่างประตูที่เปิดแง้มทิ้งไว้ นางมองดูวรองค์สูงใหญ่ที่นั่งอยู่กับพื้นเรือน

สิ้นเสียงเรียกขอของอีเอื้อง พญาพรหมเสกก็ทรงพยักหน้าอนุญาต “เข้ามาเถิด…แม่เอื้อง” แม้จะทรงนั่งอยู่บนพื้นกระดานเปล่าที่มิได้ขัดถูกจนขึ้นเงา แต่ความสง่างามของเจ้านายชาตินักรบ ก็มิได้ทำให้รัศมีบารมีของพระองค์ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่นั่งนวดเนื้อตัวด้วยพระหัตถ์ของตนเองเบา ๆ แม้จะผ่านศึกมามาก แต่กับกำลังดาบของครูบาเจ้าสบปินแล้ว นับว่าหนักหนาแลเน้นจุดตายทั้งสิ้น แม้จะไม่โดนคมให้เจ็บกาย แต่พระองค์ก็ยังรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วทั้งสรรพางค์

อีเอื้องสายก้าวเท้าเข้ามาในเรือนอย่างแผ่วเบา มันคุกเข่าลงใกล้ ๆ พญาพรหมเสก ที่พยายามนวดหัวไหล่ของตนเอง สายตาของนางเต็มไปด้วยความห่วงใยในตัวพระองค์อย่างเปิดเผย มิได้เหนียมอายแอบเมียงมอง หรือใช้วาจาส่อเสียดหมายยั่วยุเพื่อให้พระองค์พูดคุยกับตน เช่นแต่ก่อนครั้งไปทัพเวียงชัย

"ขุนหลวงเจ้าขา...เจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ?" อีเอื้องสายถาม ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มันรีบวางห่อยาที่พกมาลงกับพื้น พลางรีบแกะห่อผ้าออก เผยให้เห็นลูกประคบสมุนไพรสด แลตลับยาขี้ผึ้งหลายตลับ "ข้าเจ้าเป็นห่วงนัก...กลัวท่านจักปวดเมื่อยเนื้อตัวแลมีบาดแผล จึงได้รีบไปหายูกยามาหวังจักดูแลพระองค์"

พญาพรหมเสกมองดูลูกประคบแลตลับยาเหล่านั้นด้วยสายตาเอ็นดู "มึงหาต้องลำบากไม่อีเอื้อง แค่นั่งนวดประเดี๋ยวเดียวก็จักหายปวดแล้ว"

"มิได้ดอกเจ้าข้า เจิงดาบของครูบาเจ้านั้น ข้าเจ้าเห็นแล้วว่าร้ายกาจนัก หากมิรีบรักษาจักระบมจนพาลไข้จับเอาได้ มาเถิดให้ข้าเจ้าช่วยดูสักหน่อย อย่างน้อยข้าเจ้าจักได้สบายใจหากพระองค์ไม่เป็นอะไรมาก" มันไม่ฟังคำทัดทาน มือเรียวหยิบตลับยาขี้ผึ้งทองเหลืองขึ้นมา "ขอสุมาเจ้าค่ะ..."

“เดี๋ยวก่อนอีเอื้อง ตรงนี้ชานเรือน หากใครผ่านมาจักดูมิงาม เข้าไปในห้องหับเถิดหนา มิใช่อันใดดอกกูเกรงแต่มึงจักเสียหายหากใครมาพบเห็นเข้า” พูดจบพระองค์ก็รวบเอาห่อยาของอีเอื้องเดินนำเข้าห้องไป อีเอื้องจำต้องเหลียวซ้ายแลขวา เรือนหลังเล็กในป่าเหียงสูงใหญ่นอกเขตกำแพงวัด น้อยนักจักมีคนผ่านมา แล้วพระองค์ไยต้องเกรงคนมาพบเห็นด้วยเล่า

ห้องนอนเรียบง่ายปูพื้นลาดด้วยเสื่อแหย่ง พระที่บรรทมก็ปูเพียงฟูกบาง ๆ มุ้งที่ผูกมัดไว้ที่ข้างฝาแม้จะเก่าแต่ก็ถูกซักจนสะอาด คนตัวสูงใหญ่ พอเห็นอีเอื้องเดินตามเข้าห้องมา ก็ทรงรีบวางห่อยาลงแล้วเดินไปปิดประตูลงกลอน อีเอื้องเห็นเช่นนั้นก็ให้รู้สึกประหม่าจนใจเต้นแรง ด้วยรู้สึกผิดปกติที่ต้องมาอยู่ในห้องหับคับแคบกับบุรุษเพียงสองต่อสอง

“พระองค์จักลงกลอนไปไยเจ้าคะ”

พญาพรหมเสกเมื่อถูกถาม ก็พาลเอามือไม้ไปวางที่ใดมิถูก ได้แต่อ้ำอึ้งเก้กัง แล้วเดินมานั่งลงบนฟูกที่ไอ้พันแก้วลูนจัดเตรียมไว้ให้

“มึกจักบีบนวดให้กูมิใช่ฤา มาซิ กูปิดห้องหับให้เรียบร้อย ด้วยเกรงว่าไอ้เสือสองตัวนั่น มันอาจจักกลับมาในยามนี้ หากมันเห็นมึงแลกู อาจเอาไปนินทาจนมึงเสื่อมเสียได้ กูก็แค่รอบคอบไว้ก่อนดอกหนา”

อีเอื้องสายยิ้มให้กับคนที่ดูประหม่ามากกว่าตน พญาพรหมเสกพอเห็นรอยยิ้มนั่น ก็ถึงกับต้องเฉไฉมองไปทางอื่นด้วยรู้สึกเขินอายต่อสายตาสาวเจ้า อีเอื้องนั่งลงข้างชายหนุ่ม มันค่อย ๆ เอื้อมมือขึ้นไปแตะที่ไหล่หนาอย่างเบามือ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของหญิงคนรักที่แตะสัมผัสต้องเนื้อกาย ทำให้พญาพรหมเสกถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรผสมกับกลิ่นกายสาวลอยมาแตะจมูก

ภาพเก่าครั้งวันที่มันเอาขนมปาดไปยื่นส่งให้ที่ริมน้ำของหวนคืนกลับมา เนื้อตัวขาวนวลเปียกปอนสายน้ำจนผ้าผ่อนแนบลู่ติดกาย ทรวงทรงเนื้อนูนยังติดตรึงค้างคาอยู่ในใจ จนบ่อยครั้งนึกภาพจนเก็บไปนอนกอดฝัน มายามนี้มันมาอยู่ข้างกาย ใจคนหนุ่มที่เปล่าเปลี่ยวมานาน มีหรือจักไม่หวั่นไหว

ทันทีที่เอื้องสายจะเปิดตลับยา พญาพรหมเสกกลับทรงเอื้อมพระหัตถ์ไปกุมมือนางเอาไว้ "ประเดี๋ยวก่อนเอื้อง..."

เอื้องสายเงยหน้ามองด้วยความฉงน "มีอันใดฤาเจ้าคะ?"

พญาพรหมเสกมิตอบ แต่ทรงล้วงลงไปในชายพก หยิบเอาตลับยาขี้ผึ้งเล็ก ๆ อีกตลับออกมา ตลับนั้นดูเก่าคร่ำครา ผิวตลับเริ่มถลอกสึกกร่อน จากการถูกใช้งานแลพกติดกายตลอดเวลา พญาพรหมเสกทรงคลี่รอยยิ้มละมุนออกมา ดวงตาคู่นั้นดูอ่อนแสงลงอย่างประหลาดเมื่อทอดมองตลับยาในมือตน
 

[30]พัน เป็นตำแหน่งขุนนางหรือหัวหน้ากำลังพลในระบบการปกครองและการทหารของล้านนา ปรากฏในเอกสารกฎหมายโบราณ เช่น มังรายศาสตร์ โดยทำหน้าที่ควบคุมผู้คนหรือกำลังพลในเขตอำนาจของตน คำว่า "พัน" ในที่นี้จึงเป็นบรรดาศักดิ์ มิใช่การบอกจำนวนหนึ่งพันแต่อย่างใด

[31] หมื่น เป็นบรรดาศักดิ์ของขุนนางชั้นกลางในระบบการปกครองของล้านนา ปรากฏในกฎหมายโบราณ เช่น มังรายศาสตร์ โดยทำหน้าที่ทั้งฝ่ายปกครอง การทหาร และการรักษาความสงบในเขตเมืองหรือชุมชนที่ได้รับมอบหมาย ทั้งนี้ คำว่า "หมื่น" เป็นยศหรือตำแหน่ง มิได้หมายถึงจำนวนหนึ่งหมื่นคนเสมอไป

แบบอีบุ๊ค 3 เล่มจบ :

เล่ม 1. https://shorturl.asia/e8Lbh

เล่ม 2  https://shorturl.asia/BxnNW

เล่ม 3. https://shorturl.asia/hCcXH