ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 45 ระเบิด!

   ปัง!

   ร่างราชันย์หมาป่าวิ่งด้วยความเร็วสูงชนเข้ากับกำแพงดิน กำแพงไม่อาจทนแรงราชันย์หมาป่าวายุได้วินาทีถัดมามันก็พังพินาศ ราชันย์หมีปฐพีมองกำแพงดินที่พังทลายอย่างไม่สนใจนัก มันคาดเดาใว้อยู่แล้วว่ากำแพงแค่นี้คงไม่สามารถทนแรงราชันย์หมาป่าได้แน่

   โฮกก!

   ราชันย์หมีปฐพีคำราม เศษดินลอยขึ้นท้องฟ้าพวกมันรวมตัวกันกลายเป็นหอก นี่คือความสามารถของทักษะที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดของมัน! หอกดินหรืออีกชื่อก็คือหอกพื้นพิภพ ความแข็งแกร่งของหอกค่อยๆเพื่มขึ้นเรื่อยๆเมื่อเวลาผ่านไป ราชันย์หมีปฐพีไม่ได้ใช้เวลารอหอกให้แข็งแกร่งโดยเปล่าประโยชน์ จังหวะที่หอกกำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆมันก็พุ่งเข้าไปเบื้องหน้าราชันย์หมาป่าวายุก่อนใช้เท้าหน้าโจมตีใส่ศัตรู

   ราชันย์หมาป่าวายุมีท่าทางเคร่งเครียด ความไวของราชันย์หมีปฐพีเร็วมาก มากจนแม้แต่ตัวมันเองที่มีธาตุลมยังต้องยอมรับ ราชันย์หมาป่าวายุส่งเสียงออกมาจากนั้นจึงเพิ่มความเร็วหลบการโจมตีของราชันย์หมีปฐพี

   ปึง!

   เพราะราชันย์หมาป่าวายุหลบได้ทัน เท้าหน้าของราชันย์หมีปฐพีเลยโจมตีโดนพื้นดินจนเกิดเสียงดัง ราชันย์หมีปฐพีรู้ว่าตนเองพลาดแล้ว มันตัดสินใจใช้พลังธาตุสร้างกำแพงดินขึ้นมารอบข้างเพิ่อป้องกันการโจมตีจากราชันย์หมาป่าวายุ

   ราชันย์หมาป่าวายุมองราชันย์หมีปฐพีอย่างดูถูกดูแคลน เจ้าหมีสีนํ้าตาลตัวนี้โคตรโง่และโคตรขี้ขลาด! เวลานั้นร่างราชันย์หมาป่าวายุพลันเคลื่อนไหว มันวิ่งอย่างรวดเร็วกระโดดสูงไปยังบนท้องฟ้าเตรียมขยํ้าหอกดิน

   วินาทีที่มันกำลังจะถึงหอกดินราชันย์หมาป่าวายุก็รู้สึกเจ็บปวด ใบหน้ามันบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด มันโดนหลอกแล้ว! มันโดนเสาดินขนาดยักษ์กระแทกใส่ เสียงดัง ปึง! ร่างราชันย์หมาป่าวายุกระเด็นไปไกลก่อนตกสู่พื้น

   เจ้าหมีแกล้งทำเป็นโง่! ราชันย์หมาป่าวายุโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าเดิม แค่เห็นหน้าราชันย์หมีปฐพีมันก็โมโหมากอยู่แล้ว เวลานี้เจ้าหมีสีนํ้าตาลบ้านี่ดันแกล้งทำตัวโง่เง่าหลอกมันสำเร็จจะไม่ให้มันโกรธยิ่งกว่าเดิมได้อย่างไร?

   จิตสังหารที่ออกมาจากตัวราชันย์หมาป่าวายุรุนแรงขึ้น ราชันย์หมีปฐพีสัมผัสได้ถึงความต้องการฆ่าอันน่ากลัว มันเคร่งเครียดกว่าเก่า ทุกครั้งที่มันกับราชันย์หมาป่าวายุต่อสู้กันมันไม่เคยเห็นอีกฝ่ายต้องการฆ่ามันมากขนาดนี้มาก่อน

   แม้จะรู้สึกเครียดแต่ราชันย์หมีปฐพีก็ไม่ได้กลัวศัตรูของมันแต่อย่างใด เวลานี้หอกดินแข็งแกร่งขึ้นกว่าก่อนมาก มันมากพอจะใช้แทงทะลุตัวราชันย์หมาป่าวายุซึ่งเป็นระดับหนึ่งได้เลยทีเดียว ราชันย์หมีปฐพีเพียงใช้หนึ่งความคิด หอกดินบนท้องฟ้าก็เคลื่อนไหว มันเคลื่อนไหวแหวกอากาศต้องการโจมตีใส่ร่างราชันย์หมาป่าวายุซึ่งยังไม่รู้ตัว

   เวลานั้นราชันย์หมาป่าวายุก็ลุกขึ้นได้พอดี ทว่าน่าเศร้า มันยืนยังไม่ถึงวินาทีก็ล้มลงไปอีกรอบ เป็นหอกดินแทงทะลุตัวของมัน! เลือดสาดกระจาย โชคดีอย่างมากที่หอกดินไม่ได้แทงโดนหัวใจของมันไม่งั้นราชันย์หมาป่าวายุจะต้องตายโดยไม่รู้ตัวแน่นอน

   เนื่องจากมันเป็นระดับหนึ่งราชันย์หมาป่าวายุจึงไม่ตายง่ายๆ ระดับหนึ่งไม่ได้มีใว้แค่เรียก ความสามารถของระดับหนึ่งคือของจริง! มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ระดับศูนย์จะสามารถสู้กับระดับหนึ่งได้ แน่นอนว่ามันมีข้อยกเว้นอยู่ ยกตัวอย่างเช่น สายฝนซึ่งมีอักขระลี้ลับและหลักประกันชีวิตจำนวนมาก เป็นต้น

   ราชันย์หมาป่าวายุรู้สึกเศร้าใจ มันประมาทศัตรูเกินไป ถ้าเวลานั้นมันคิดให้ดีๆมันคงไม่มาอยู่ในสภาพปางตายแบบนี้หรอก เมื่อหอกดินทำหน้าที่ของมันสำเร็จแล้วมันก็กลับกลายเป็นเศษดินเช่นเดิม เศษดินร่วงหล่นลงบนพื้น

   กรรรร!

   ราชันย์หมาป่าวายุร้องออกมาอย่างโศกเศร้า มันรู้ตัวดี ด้วยสภาพแบบนี้อีกไม่นานมันจะต้องตายอย่างแน่นอน โอกาสรอดของมันแทบไม่มีเหลือ วินาทีนั้นราชันย์หมาป่าวายุเหมือนตัดสินใจบางอย่างได้ แววตาของมันฉายความแน่วแน่ ก่อนตายมันต้องลากราชันย์หมีปฐพีตายไปกับมันด้วย

   ใบมีดวายุจำนวนมากปรากฏขึ้นกลางอากาศ ครั้งนี้ต่างจากครั้งที่มันสู้กับพวกดารินทร์ ใบมีดลมมีขนาดใหญ่และแหลมคมกว่าครั้งนั้นมาก ใบมีดวายุทั้งหลายโจมตีไปยังราชันย์หมีปฐพี ความเร็วของพวกมันเร็วกว่าหลายนาทีก่อนมาก

   ราชันย์หมีปฐพีขยับร่างกายเคลื่อนไหวเพื่อหลบใบมีดวายุ มีอยู่หลายสาเหตุที่มันไม่สร้างกำแพงดินขึ้นมาเพื่อป้องกัน สาเหตุหลักๆมีอยู่สองสาเหตุ

   หนึ่งคือในเวลาไม่กี่นาทีมันใช้พลังธาตุมากเกินไปและไม่สามารถใช้มากกว่านี้ได้อีกแล้ว จิตใจของราชันย์หมีปฐพีแม้จะพัฒนาขึ้นจากการยกระดับทว่ามันก็ยังมีขีดจำกัด เวลานี้จิตใจมันเหนื่อยล้ามาก ถึงกระนั้นมันก็ไม่ได้แสดงออกทางภายนอก ราชันย์หมีปฐพีไม่ต้องการให้ศัตรูรู้เรื่องนี้

   สองคือความรุนแรงและความเร็วของใบมีดวายุในครั้งนี้มันมากเกินไป ราชันย์หมีปฐพีไม่สามารถสร้างกำแพงดินได้ทัน ทว่าถึงจะสร้างทันกำแพงดินก็คงไม่สามารถทนพลังของใบมีดลมได้

   ราชันย์หมีปฐพีหลบอย่างคล่องแคล่ว ใบมีดวายุหลายเล่มไม่สามารถโจมตีโดนราชันย์หมีปฐพี แต่ก็มีบางเล่มที่โดน ยิ่งเวลาผ่านไปบาดแผลยิ่งปรากฏตามร่างกายมัน ไม่เพียงบาดเจ็บภายนอกเท่านั้นภายในร่างกายของราชันย์หมีปฐพีก็บาดเจ็บเช่นกัน สาเหตุเกิดจากแรงระเบิดของใบมีดลม

   ราชันย์หมาป่าวายุไม่ได้ยืนอยู่นิ่งๆรอตัวเองหมดลมหายใจตาย มันใช้จังหวะนั้นคำรามสั่งลูกน้องให้จัดการหมีปฐพีซะ เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนายเหล่าหมาป่าวายุจำนวนมากก็รีบพุ่งเข้าโจมตีหมีปฐพีทันที

   หมีปฐพีตัวหนึ่งไม่ทันได้ระวังตัวมันถูกหมาป่าวายุขยํ้าจนตาย ไม่ใช่มีหมีปฐพีตัวเดียวที่ไม่ระวังตัว มันยังมีหมีปฐพีอีกมากมายที่ไม่ระวังตัวเพราะมัวแต่ดูราชันย์หมีปฐพีหลบใบมีดวายุอยู่ เป็นเพราะแบบนั้นหมีปฐพีส่วนมากจึงถูกฆ่าตายอย่างง่ายดาย

   โฮกก!

   หลังเพื่อนพวกมันตายไปหลายตัวหมีปฐพีตัวที่เหลือรอดก็รู้ตัว พวกมันโจมตีสวนกลับหมาป่าวายุ ทว่าด้วยจำนวนที่เหลือน้อยกว่าพวกมันเลยตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เวลาผ่านไปหมีปฐพีเริ่มตกตายทีละตัวสองตัวจนมีจำนวนเหลือน้อยมาก

   ทางด้านหมาป่าวายุเองก็ตายไปหลายตัวเช่นกัน พวกมันรู้สึกเศร้าเมื่อเห็นร่างไร้วิญญาณของเพื่อนตนเอง ความเศร้าแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น หมาป่าวายุจ้องมองหมีปฐพีที่เหลืออยู่ก่อนวิ่งเข้าโจมตีโดยไม่สนใจชีวิต หมีปฐพีก็เป็นเหมือนกับหมาป่าวายุ พวกมันคำรามจากนั้นจึงพุ่งไปหาหมาป่าวายุ

   กลับมาทางด้านราชันย์ทั้งสอง

   เวลานี้ทั้งคู่บาดเจ็บไม่ต่างกัน อาการบาดเจ็บของทั้งคู่สามารถทำใ้พวกมันตายได้ทุกเมื่อทว่าพวกมันก็ไม่ได้สนใจอาการตนเอง สิ่งที่พวกมันคิดในเวลานี้คือการสังหารอีกฝ่ายให้ได้ มันเป็นไปไม่ได้แล้วที่จะหยุดการต่อสู้แลกชีวิตในครั้งนี้ หากมันตายอีกฝ่ายก็ต้องตาย! นี่คือสิ่งที่ทั้งสองราชันย์คิด

   โฮกกกก! กรรรร!

   ราชันย์หมาป่าวายุและราชันย์หมีปฐพีคำรามพร้อมกัน พวกมันใช้ทักษะที่มีมาตั้งแต่กำเนิด ใส่พลังทั้งหมดที่มีเข้าไปในการโจมตีครั้งนี้ การโจมตีหนนี้เป็นการโจมตีครั้งสุดท้าย เป็นการโจมตีตัดสิน ผลรับจะเป็นเช่นไรล้วนขึ้นอยู่กับการโจมตีคราวนี้

   หอกพื้นพิภพขนาดยักษ์ลอยอยู่เหนือหัวราชันย์หมีปฐพี ใบมีดวายุหนึ่งเล่มลอยอยู่เหนือหัวราชันย์หมาป่าวายุ ใบมีดวายุไม่ได้ใหญ่เท่าหอกดินแต่พลังของมันพอๆกับหอกดินเลย

   เวลาเดินอย่างช้าๆ ไม่กี่วินาทีต่อมาราชันย์หมาป่าวายุกับราชันย์หมีปฐพีก็ใช้ทักษะของตนเองโจมตีอีกฝ่าย หอกดินพุ่งด้วยความเร็วสูง ใบมีดลมตัดผ่านอากาศ ไม่นานทักษะทั้งสองก็เข้าใกล้กัน

   ตูมมมมมมมม!

   เกิดระเบิดขึ้น เป็นการระเบิดที่รุนแรงและน่ากลัว ความทรงพลังของมันนั้นแม้แต่ระดับหนึ่งก็ไม่อาจมีชีวิตรอดได้ เหล่าลูกน้องของทั้งสองฝ่ายต่างถูกแรงระเบิดฆ่าตาย ระเบิดเป็นผลให้เกิดฝุ่นควันบดบัง

   ‘เกิดอะไรขึ้นวะ?!’ สายฝนตกใจและกังวล แรงระเบิดทำให้เขาตกใจ สายฝนกังวลเพราะกลัวว่าชิ้นส่วนร่างกายของราชันย์ทั้งสองจะถูกระเบิดทำลายไปทั้งหมด ถ้าเป็นอย่างงั้นตัวเขาก็เสียเวลารอโดยเปล่าประโยชน์น่ะสิ!

---

จบบทที่ 45 ระเบิด!