ชะตาฟ้าลิขิตสวรรค์

        กองทัพของหนิงเฟยหลงถอยร่นไม่เป็นขบวนโจรที่ตามมาก็เริ่มมีระยะทิ้งห่าง ทหารแต่ละคนล้วนมีวิชาตัวเบาที่ถือว่ายอดเยี่ยมซึ่งถูกคัดสรรมาอย่างดีแล้ว การถอยหนีจึงไม่ใช่เรื่องยาก แม้ว่าจะไม่ได้ขี่ม้าก็ตามความเร็วก็แทบจะไม่ด้อยกว่าเลยกองทัพของโจรตงซานเริ่มไม่เป็นขบวนไล่ตามติดมา

        รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่ม“แผนการสำเร็จไปส่วนหนึ่งแล้วที่เหลือก็แค่รอ...”

        ...

        “หัวหน้าสาม พวกมันวิ่งหนีเร็วมาก พวกเราตามมันไม่ทันเป็นแน่” ลูกน้องคนสนิทของหัวหน้าโจรกล่าวขึ้น

        หัวหน้าโจรเกิดความลังเล ศึกครานี้มันได้เปรียบนักหากตามต่อไปต้องสามารถกำชัยได้อย่างสมบูรณ์ ทว่าเจ้าหนูพวกนี้กลับวิ่งเร็วเกินไปจนไม่อาจตามทัน จะตามต่อดีหรือไม่ ?

        ความกังวลของมันก็ถูกปลดเปลื้องเมื่อเห็นกองทหารนั้นวิ่งช้าลงคล้ายจะเหน็ดเหนื่อยเห็นทีนี่จะเป็นโอกาสของพวกมันแล้ว “ตามต่อ สังหารมันให้หมด !!!!” หัวหน้าโจรแผดเสียงร้องคำราม

        พวกโจรต่างมีกำลังใจฮึกเหิมไล่ล่ากองทหารของหนิงเฟยหลงไม่หยุดหย่อนอีกเพียงหนึ่งลี้จะถึงค่ายแล้ว พวกมันจำต้องเร่งฝีเท้ากว่าเดิม

        แม้จะเห็นว่ากองทหารนั้นเหน็ดเหนื่อยก็ไม่อาจจะตามติดได้ทันไม่ว่าจะเร่งความเร็วอย่างไรก็ตาม หัวหน้าโจรจึงสั่งให้กองทัพของมันชะลอจัดทัพใหม่ให้เป็นระเบียบ ปล่อยให้หนิงเฟยหลงและกองทัพหนีกลับเข้าค่ายได้

        หนิงเฟยหลงเข้าค่ายได้ก็ออกคำสั่งให้พลธนูเตรียมพร้อมทหารทั้งหมดเข้าประจำที่ ส่วนทหารห้าร้อยนายที่ติดตามไปออกศึกให้ไปพักผ่อนก่อน ที่ค่ายแห่งนี้ชายหนุ่มนับว่าได้เปรียบด้านกำลังพลและความพร้อม หากพวกโจรบุกเข้ามาตรง ๆ เห็นทีจะต้องตายกันหมด

        แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ยังเป็นกังวล ขวัญกำลังใจของทหารนั้นน้อยเหลือเกินแม้ว่าจะมีกำลังมากกว่าที่กิตติศัพท์ของโจรเขาตงซานช่างเลื่องลือนักยากที่จะสงบจิตใจได้ หนิงเฟยหลงจำเป็นต้องแก้ไขปัญหานี้โดยเร็ว

        หากไม่ใช่ว่ากองทัพใหญ่ในนครหลวงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ค่ายโจรของพวกมันคงได้โดนกำจัดไปเสียนานแล้วแต่เพราะองค์จักรพรรดิมีราชโองการห้ามกองทัพใหญ่ทั้งสองเคลื่อนไหวใด ๆ ทั้งสิ้นและค่ายโจรก็พึ่งก่อตั้งมาได้ไม่นานมานี้ ทั้งยังดูเป็นปริศนามากมาย อยู่ ๆค่ายโจรเขาตงซานก็เกิดขึ้น ทั้งยังไม่มีกองทัพใดปราบได้โดยเฉพาะกองทัพพิทักษ์บูรพาที่ทำการรับผิดชอบเขตนี้กลับดูละเลยอย่างผิดปกติ

        ...

        ชายหนุ่มขึ้นไปบนเชิงเทินค่ายพร้อมเหล่าขุนศึกทั้งปวงทอดสายตาลงไปยังทัพโจรเหล่าขุนพลต่างมองด้วยความตื่นเต้นนี่เป็นครั้งแรกที่พวกมันจะได้ออกรบกับพวกโจรขึ้นชื่อว่าร้ายกาจที่สุดในอาณาจักรจะไม่ให้พวกมันตื่นเต้นได้อย่างไร ? ศึกนี้ยากคาดเดาผลลัพธ์นักทั้งผู้นำทัพยังเป็นผู้เยาว์ กำลังทัพในยามนี้แม้ว่าจะเหนือกว่าแต่หากทัพหลักมันเคลื่อนเข้ามาเช่นนั้นก็ตกเป็นรองแล้วบวกกับพวกโจรช่างป่าเถื่อนรับมือได้ยากยิ่ง

        หลังจากสงบอารมณ์ได้ก็เลื่อนสายตาไปยังชายหนุ่ม ทว่าผิดคาดนักชายหนุ่มดูนิ่งสงบ สายตาจดจ่ออยู่ที่ทัพโจร ไม่ได้แสดงการแตกตื่นตกใจแต่อย่างใดพวกมันต่างไม่เข้าใจอุปนิสัยของชายหนุ่มจริง ๆจะมีเพียงผู้ที่ติดตามมาโดยตลอดเท่านั้นถึงจะเริ่มประจักษ์แจ้งได้ อย่างชงหยางชงเป่า ชงหยงเท่านั้น

        พวกโจรจัดกระบวนทัพเสร็จแล้ว ผู้เป็นหัวหน้าควบม้าขึ้นหน้าห่างจากค่ายห้าสิบจั้งสี่สิบจั้งแล้วตะโกนขึ้นข่ม “เจ้าพวกหนูโสโครกรีบออกมารับความตายเสียโดยดี แม่ทัพพวกเจ้าเป็นผู้ขี้ขลาดตาขาวอีกไม่นานข้าจะบดขยี้พวกเจ้าให้สิ้นซาก แต่หากมันผู้ใดออกมาจำนนเสียแต่ตอนนี้ข้าจะไว้ชีวิต !”

        ปัก !

        “!!!!” ลูกศรปักลงที่พื้นด้านหน้าของมันอย่างจังรีบชักม้าถอยออกมา มองไปยังเชิงเทินก็เห็นชายหนุ่มถือคันธนูเป็นเพียงเด็กน้อยผู้ขลาดเขลายังกล้าบังอาจมาโจมตีราชสีห์อย่างมันเห็นทีคราวนี้คงจะต้องนำเจ้าเด็กหนุ่มมาชำแหละหักกระดูกให้สาสม มันถลึงตาใส่ชายหนุ่มพร้อมกับตวาดก้อง“พวกรนหาที่ตาย ฆ่ามันให้หมด !!”

        ทหารต่างมีสีหน้าที่เคร่งเครียด ขณะที่กองหน้าทัพโจรทั้งสามร้อยกำลังมุ่งโจรตีเข้ามาทุกคนต่างไม่มีสมาธิอยู่กับตัว ตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด หนิงเฟยหลงถอนหายใจพลางขบคิด “เหตุใดทหารเหล่านี้ถึงได้เกรงกลัวพวกโจรถึงเพียงนี้ หากเป็นเช่นนี้ต่อแม้ว่ากำลังพลจะเหนือกว่ามีปราการขวางกั้นก็ไม่อาจเอาชัยได้ อย่าว่าแต่เอาชัยเลยแม้นว่าป้องกันก็ยากยิ่ง” มันส่ายหัวเบา ๆ

        ขุนพลทั้งหลายก็ยิ่งร้อนรน ทำไมแม่ทัพยังไม่ออกคำสั่งกับพวกมันอีก ?!

        “เฮ้อ...ช่างน่าเสียดายนักหากวันนี้พี่ชงเป่าอยู่ที่นี่ข้าคงไม่ต้องกังวลเช่นนี้ ยากที่จะหาขุนพลผู้เก่งกาจต่อกรกับขุนโจรชั่วผู้นี้ได้..”หนิงเฟยหลงกล่าวขึ้นพลางทอดถอน

        จั้วหย่งที่ได้ยินก็เกิดความไม่ยินยอมเหมือนว่าตนนั้นถูกดูถูก ก็กล่าวค้านแม่ทัพของมัน“แม้ว่าท่านชงเป่าจะไม่อยู่ค่ายในยามนี้ แต่ท่านอย่าได้กังวลข้าผู้นี้จะทำการต่อกรข้าศึกให้เต็มความสามารถจะไม่ยอมให้พวกโจรเข้ามาในค่ายได้แม้แต่ผู้เดียว”

        “จริงรึ ?” ชายหนุ่มแสดงท่าทียากจะเชื่อ “ท่านอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยพวกท่านทั้งหลายก็เตรียมตัวพาทหารแยกย้ายหลบหนีเสียเถอะอย่าได้นำชีวิตอันมีค่ามาทิ้งที่นี่เลย”

        จั้วหย่งที่ฟังอยู่ก็บังเกิดความไม่ยินยอมดื้อรั้น “ท่านแม่ทัพเห็นพวกข้าเป็นคนเช่นใดจึงหยามเกียรติกันเช่นนี้ ข้าเป็นทหารชาตินักรบท่านแม่ทัพจงยืนนิ่งอยู่บนเชิงเทินเช่นนี้เสีย ข้าจะลงไปจัดการพวกมันให้สิ้น !” ว่าแล้วมันก็หยิบขวานใหญ่คู่ใจของตนออกไป

        หนิงเฟยหลงยิ้มเล็กน้อย “เช่นนี้พวกเราก็คอยชมจั้วหย่งกันเถอะ”หนิงเฟยหลงหันมากล่าวกับขุนพลทั้งหลายคนสนิทของชายหนุ่มล้วนถูกแต่งตั้งเป็นขุนพลทั้งสิ้นแล้วหันไปสั่งหัวหน้ากองร้อยผู้หนึ่ง “สั่งการลงไปทหารสามร้อยนายติดตามจั้วหย่งไปทำลายข้าศึก!”

        “ครานี้ข้าจะได้เห็นฝีมือของขุนพลรุ่นเก่าแล้ว...” หนิงเฟยหลงพึมพำ

        ...

        ประตูค่ายถูกเปิดออก พวกโจรที่วิ่งกรูเข้ามาต่างหยุดวิ่งพลธนูทั้งหลายต่างหยุดยิง พร้อมกับเสียงกลองที่ดังขึ้น กองทหารสามร้อยนายนำโดยบุรุษใบหน้ามีรอยแผล แววตาดุดัน ใบหน้าดุร้าย ถือขวานใหญ่ แสดงความน่าเกรงขาม

        ในครานี้มันไม่ได้ขี่ม้าแต่อย่างใด หากแต่ลงสู่พื้นพร้อมสู้รบอย่างเต็มกำลัง

        มันไม่พูดพร่ำใด ๆ ทั้งยังไม่ออกคำสั่ง ก็ถือขวาดชูขึ้นวิ่งไปข้างหน้าแผ่นดินสั่นสะเทือนร่างกายที่กำยำทำให้ศัตรูหวั่นเกรง โจรเขาตงซานต่างเคร่งขรึม หัวหน้าโจรออกคำสั่งให้กองหน้าต้านทานเอาไว้ทว่า...

        ฉึก ! “อ๊าก!!!”  จั้วหย่งโถมเข้าใส่พวกโจรอย่างบ้าคลั่งพวกโจรตายไปไม่น้อย คนที่เหลือพากันวิ่งหนีเตลิดถอยกลับไปไม่เป็นขบวน

        หัวหน้าสามขมวดคิ้วแล้วยิ้ม “เจ้าพวกหนูนี่ ก็มีคนดี ๆ เหมือนกันแฮะเจ้ามีนามว่าอันใด ?”

        “เจ้าไม่คู่ควร !”

        “เจ้า ! ดีข้าเพ่ยเจี่ยผู้นี้จะเป็นคนเด็ดหัวเจ้าเอง !!”เพ่ยเจี่ยกระโดดขึ้นบนอากาศทะยานร่างออกไป สีหน้ามืดครึ้ม เรี่ยวแรงมหาศาลกระชากสายลมแหวกอากาศกระบองยักษ์ในมือก็ฟาดลงอย่างแรง

        ปัง !

          กระบองนั้นถูกหยุดไว้ทั้งสองมีลมปราณที่แก่กล้าต่อสู้กันอย่างดุเดือด ผลัดกันรุกรับกันหลายกระบวนท่า ยากจะตัดสินเป็นตายได้กลองศึกก็บรรเลงโหม ไพร่พลฝั่งทหารก็ฮึกเหิมขึ้น ยิ่งการต่อสู้ดุเดือดเท่าไหร่ ขวัญกำลังใจก็ยิ่งมากขึ้นเสียงร้องและเสียงกระทบหอกกับโล่ ดังกึกก้อง !

          ผิดกับทางฝั่งโจรที่ยิ่งมาก็ยิ่งอ่อนแรงทั้งแปลกใจทั้งหวาดหวั่น เกิดอะไรขึ้นกับทหารพวกนี้ ?เพียงชั่วครู่ก็กลับมาฮึกเหิมจนน่าตกใจ

          ทหารหน้าค่ายทั้งสามร้อยกำลังใจกลับมาเต็มเปี่ยมร่างกายสั่นไหวไปด้วยความกล้าที่โถมเข้ามาในเมื่อขุนพลไม่ออกคำสั่งพวกมันก็ไม่อาจเคลื่อนไหวได้ทว่าเวลานี้ต้องรอให้ออกคำสั่งอีกหรือ ? พวกโจรร้ายนั่นระส่ำระสายแล้วยังต้องรอสิ่งได้อีก !

          ฆ่า !!!!!