Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบสอง กัปตันเรือ

คัลพยักหน้าและตบบบ่าคลอฟอร์ด

ไม่แปลกที่เราจะเจอคนถือคุณธรรม

แม้ตอนแรกเขาจะทำท่าถือศักดิ์ศรีแต่อย่างน้อยมันก็แสดงออกว่าคลอฟอร์ดเป็นคนที่ถือคำสอนของอัศวินจริงๆยากที่จะประนีประนอมในความเป็นจริง

“การที่เข้ากล่าววาจากับข้านั้นถูกแล้วข้าไม่ใช่หัวหน้าที่เก่งนักข้านั้นเหมาะกับสนามรบที่มีเส้นทางที่สั้นที่สุดในการเดินไปหาศัตรูและดาบในมือมากกว่าแต่เจ้าควรจะกล่าววาจานี้ต่อหน้าทุกคนในตอนนั้นมากกว่าที่จะกล่าวกับข้าตอนนี้”

คลอฟอร์ดทำหน้าสับสน

คัลพยักหน้า

“ความกังวลของเจ้าข้าเข้าใจดีการเอาคนที่เจ้าไม่ไว้ใจมาอยู่ในกองทัพนั้นยากจะนอนตาหลับนั่นทำให้ข้านิสัยนอนไม่ใส่เสื้อผ้าได้แต่จะไม่นอนห่างจากดาบในมืออย่างเด็ดขาด

นี่คือเคล็ดลับที่ข้าได้มาจากประสบการณ์”

การโดนแวมไพร์และสิ่งมีชีวิตต่างๆโจมตีตอนหลับก็ทำให้เขาระแวงไปหมดเช่นกัน

“ท่านคัลไม่ชอบพวกผิดคำสาบานเหมือนกัน?”

ฮา

คัลหัวเราะออกมาจากคอและส่ายศีรษะที่มีผมดำขลับ

“หากเจ้าต้องอยู่ในสงครามและการต่อสู้ถึงชีวิตให้มากขึ้นเจ้าจะค้นพบว่าทางเลือกของคนเรามีไม่มากเท่าไรบางทีทุกทางเลือกนั้นได้ผลลัพธ์ไม่ดี แต่เราจะเริ่มหาหนทางที่แย่น้อยที่สุด Least Bad ในไพ่ในมือที่เราจั่วขึ้นมาได้หากเจ้าชอบการเปรียบเปรยแบบนักพนันในบาร์ล่ะก็นะ”

คัลดื่มสุราไปอีกหนึ่งอึก

“แต่การกล่าวต่อหน้าทุกคนคือวิธีการของกัปตันที่เดินเรือระหว่างดวงดาวคนหนึ่งที่ข้าได้คำสอนมา”

“เดินเรือระหว่างดวงดาว?”

คลอฟอร์ดอุทานอย่างสงสัย

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนข้าบอกได้แค่ว่าการเดินทางในอวกาศนั้นอันตรายแม้แต่เทพเจ้าก็ยังไม่กล้าไปแต่ในสถานที่อันตรายนั้นก็ยังมีนักเดินทางกัปตันที่กล้าเดินทางในสถานที่เช่นนั้นคือผู้กล้าในผู้กล้า และนี่คือเทคนิคที่ข้าได้มาจากเขากัปตันเรือนั้นจะให้แต่ละคนในเรือเสนอความคิดออกมา ทุกคนเสนอไพ่ในมือของตนเองมาลงบนโต๊ะเพราะพวกเราทุกคนต้องลงเรือลำเดียวกัน หากเจ้ากล่าวกับข้าตอนนั้นข้าอาจจะพิจารณาตามเจ้าก็ได้”

คอลฟอร์ดอ้าปากค้างและหุบ

“ข้าเข้าใจแล้วท่านคัล”

“แต่อย่างว่าทุกอย่างมันเป็นทางเลือกในหนทางมากมายหาหนทางที่แย่น้อยที่สุดแต่ข้าคิดว่าการเจอกับศัตรูที่ดาบของข้าสามารถเอื้อมถึงได้กับเส้นทางที่หข้าเดินนี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วและอีกอย่างการสังหารคนที่ไม่ถือดาบในมือนั้นไม่ใช่สิ่งที่ข้าภูมิใจนัก”

คัลกล่าว

เขาเป็นนักรบที่ถือศักดิ์ศรีตอนที่โรลเพลย์และไม่คิดจะเปลี่ยนเพรามันจะได้โบนัสค่าประสบการณ์หากเราทำตามโรลเพลย์ตามนิสัยตัวละครของเรา

“ข้าดีใจที่ได้เจ้ามาช่วยข้าบัญชาการคนมากอย่างน้อยหากมีเจ้าอยู่ด้านหลังข้าจะได้เอาดาบของข้าไปสังหารศัตรูที่อยู่ด้านหน้าได้อย่างเต็มที่”

คอลฟอร์ดพยักหน้ารับก่อนจะสอบถามเกี่ยวกับการเตรียมการอีกเล็กน้อยก่อนจะจากไป

คัลมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ดวงดาวสวยงามกว่าปรกติ

คิดว่าเทพของดวงจันทร์และเทพแห่งความมืดน่าจะได้ยินสิ่งที่เขาพูดล่ะนะ