มหาศาสตรากู้แผ่นดิน

ตอนที่72 พบโจรป่าระหว่างทาง

เที่ยงวัน.......

“พักที่นี่ก่อนก็แล้วกันไอ้จ๋อ เอาไว้สักประเดี๋ยวแล้วค่อยเดินทางต่อ”

เฮ้อ.....

“ข้าก็นึกเสียว่าเอ็งจักมิยอมพักเสียแล้ว เห็นเดินจ้ำเอาจ้ำเอาไม่หยุดเลย”

ฮึ!

“ที่ข้ารีบเดินก็เพื่อที่พวกเราจักได้ไปถึงหมู่บ้านทุ่งตะไคร้หอมเร็วๆเยี่ยงไรละ ยิ่งพวกเราไปถึงที่นั่นเร็วเท่าไหร่พวกเราก็ยิ่งมีเวลาทำอย่างอื่นมากขึ้นเท่านั้น”

กล้วยหันไปพ้นลมใส่ไอ้จ๋อเบาๆก่อนที่จะอธิบายให้ไอ้จ๋อฟัง ว่าทำไมเขาถึงได้เร่งเดินทางเช่นนี้......

อ้า!

“ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้ว! ว่าแต่............อุ๊บ!”

ชู่!!!

“เงียบก่อนไอ้จ๋อ มีคนกำลังมาทางนี้ แยกตัวเร็วเข้า!”

อื้ม!

ทว่าในขณะที่ไอ้จ๋อกำลังพูดอยู่นั้นกล้วยก็ได้พุ่งตัวเข้ามาหาไอ้จ๋อและเอามือปิดปากมันไว้ก่อนที่จะบอกให้มันรู้ว่ามีคนกำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเขา และเพื่อป้องกันอันตรายกล้วยจึงได้บอกให้ไอ้จ๋อกระจายตัวออกไปหลบคนละทิศซึ่งกล้วยได้เลือกที่จะกระโดดขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างบนจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อสักครู่นี้ส่วนไอ้จ๋อเองก็เลือกไปอยู่ต้นไม้อีกต้นหนึ่ง.......

แกร๊บ!!แกร๊บ!! แกร๊บ!!

เห้ย!

“รีบเร่งเท้าหน่อยโว้ย! ถ้าขืนยังชักช้าเช่นนี้กว่าจักไปถึงหมู่บ้านทุ่งตะไคร้หอมก็คงจักมืดค่ำกันเสียพอดีนี่พวกเอ็งเป็นหญิงสาวกันหรือเยี่ยงไรวะ? เร็วสิวะ!”

“โธ่ลูกพี่! พวกข้าก็เร่งกันขนาดนี้แล้ว ให้พวกเราพักกันเสียหน่อยมิได้หรือ?เยี่ยงใดหมู่บ้านทุ่งตะไคร้หอมก็มิวิ่งหนีไปไหนดอก จริงไหมพวกเรา?!”

ใช่ใช่ ใช่!

“ถูกอย่างที่ไอ้มูรังมันบอกนะพี่จัมเตาะยังไงเสียหมู่บ้านทุ่งตะไคร้หอมก็มิหนีพวกเราไปไหนดอก จักช้าจักเร็วพวกเราก็ไปถึงที่นั่นอยู่ดีพักเสียหน่อยเพื่อเอาแรงไว้ เมื่อไปถึงจักได้มีแรงปล้นและเล่นกับสาวๆในหมู่บ้านเยี่ยงใดละลูกพี่!”

ใช้!

ฮ่าฮ่า ฮ่า!

ที่แท้กลุ่มคนเหล่านี้ก็คือพวกโจรป่าที่อยู่แถวๆนี้นี่เอง ซึ่งกลุ่มโจรป่ากลุ่มนี้ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากเมื่ออยู่ต่อหน้ากล้วยและไอ้จ๋อเพราะหัวหน้ากลุ่มเป็นเพียงนักรบระดับหัวหมู่ขั้นกลางเท่านั้นส่วนโจรคนอื่นก็แค่แข็งแรงกว่าชาวบ้านธรรมดาทั่วไปหรือเทียบได้กับพลทหารในกองทัพดังนั้น การที่จะจัดการกับพวกโจรป่ากลุ่มนี้นั้นไม่ยากเลย......

“พวกเอ็งจักไปรู้กระไร! ข้าได้ข่าวมาว่าในช่วงนี้ที่หมู่บ้านทุ่งตะไคร้หอมมีนักรบระดับหัวหมู่ขั้นต้นมาอาศัยอยู่คนหนึ่งแม้ว่ามันจักบาดเจ็บ แต่ฝีไม้ลายมือของมันก็มิอาจดูเบาได้ดอกหนาถ้าพวกเอ็งยังทำตัวสบายๆ เยี่ยงนี้ พวกเอ็งอาจจักมิมีชีวิตรอดกลับไปก็เป็นได้นะ!”

แม้ว่าคำกล่าวของลูกน้องจะเป็นจริงแต่หัวหน้าโจรอย่างจัมเตาะก็ยังไม่ลดความระมัดระวังลงเลยแม้แต่น้อยถึงข้อมูลที่ได้มาจะได้รับการยืนยันแล้วก็ตามว่านักรบผู้มาใหม่นั้นเป็นแค่คนที่ได้รับบาดเจ็บ แต่ถึงจะบาดเจ็บอีกฝ่ายก็เป็นทหารที่ผ่านศึก ยังไงมันก็คงไม่ง่ายอยู่ดี......

อ้า!

“พวกเราจักจำเอาไว้ลูกพี่ เยี่ยงไรพวกเราก็พักกันเสียก่อนเถอะแล้วค่อยเดินทางกันต่อ!”

เออ........

‘ที่แท้พวกมันก็เป็นโจรป่านี่เอง แต่น่าเสียดายที่พวกมันอ่อนแอเกินไปถึงแม้เราจักลงมือเองก็คงมิได้ประสบการณ์ที่ดีอันใดแน่ๆ ให้ไอ้จ๋อจัดการดีกว่า’

แน่นอนว่ากล้วยที่อยู่ข้างบนต้นไม้ได้ยินที่พวกมันพูดคุยกันทั้งหมดแต่ถึงกล้วยจะรู้ว่าคนเหล่านี้เป็นโจรป่ามันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจเลยเนื่องจากคนเหล่านี้ไม่เหมาะที่จะเป็นคู่มือให้กับเขาถึงจะสู้ได้มันก็ไม่ต่างไปจากการฆ่ามดฝูงหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นแล้ว......

พึ่บ!

หือ?

ไอ้จ๋อที่อยู่บนต้นไม้อีกต้นหนึ่งได้สังเกตเห็นกล้วยส่งสัญญาณให้มันก็เข้าใจได้ในทันทีว่ากล้วยต้องการที่จะสื่อถึงอะไรก่อนที่มันจะส่ายหัวไปมากสองสามครั้งอย่างช่วยไม่ได้เพราะมันเองก็ไม่อยากที่จะลงมือจัดการกับพวกโจรเหล่านี้ให้เสียแรงเช่นกันแต่ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่กล้วยอยากให้มันทำ มันก็จะทำตามที่กล้วยต้องการ อีกอย่างพวกโจรเหล่านี้ก็ไม่ได้ยากที่จะจัดการด้วย......

เฮ้อ......

เห้ย!!

“เสียงถอนหายใจของผู้ใดวะ”

พึ่บ!พึ่บ! พึ่บ!

“เกิดอันใดขึ้นลูกพี่? มีใครมากระนั้นรึ?”

เมื่อเหล่าลูกสมุนของหัวหน้าโจรป่าเห็นหัวหน้าของตัวเองตะโกนเสียงดังขึ้นพร้อมกับตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้พวกมันทั้งหมดก็รีบยืนขึ้นและถามหัวหน้าโจรให้หายสงสัยในทันที.....

“พวกเอ็งมิได้ยินเสียงถอนหายใจแปลกๆ หรือเยี่ยงใด?”

“พวกข้ามิเห็นได้ยินเลยนะลูกพี่ ท่านหูฝาดไปแล้วหรือไม่?”

“พวกเอ็งกว่าว่าข้าหูฝาดกระนั้นรึ? พวกเอ็งคิดว่าข้าจักเอาเรื่องเช่นนั้นมาล้อเล่นรึเยี่ยงไร?!”

อ้า!

ไม่จ๊ะลูกพี่!

ลูกสมุนโจรนึกว่าหัวหน้าของตนกำลังล้อกันเล่นแต่เมื่อพวกมันเห็นว่าหัวหน้าไม่ได้คิดเล่นตลกด้วยเลยพวกมันก็รีบขอโทษและทำตัวให้จริงจังมากขึ้นเพราะขนาดหัวหน้าของพวกมันยังดูระแวงระวังขนาดนี้ศัตรูในครั้งนี้จะต้องอันตรายมากแน่ๆ ......

แกร๊บ!!

ฟิ้ววววววว!!

ปัง!!!!!

ทว่าในขณะนั้นเองจู่ๆ ก็มีเสียงกิ่งไม้หักเพราะถูกบางอย่างเหยียบและด้วยความระมัดระวังของหัวหน้าโจรป่ามันได้ปาดาบในมือของมันไปยังทิศทางของเสียงกิ่งไม้ที่หักก่อนที่ดาบเล่มนั้นจะพุ่งเข้าไปชนกับอะไรบางอย่างจะเกิดเสียงดังลั่นขึ้น......

โอ้ว!

“นี่คิดจะเอากันถึงตายเลยหรือเยี่ยงไรพี่ชาย?”

หือ?!

ลิง?!

“หยาบคายนะพูดแบบนั้นน่ะ พวกท่านควรเรียกข้าว่าวานรสุดหล่อสิถึงจะถูก”

“ลิงพูดได้ด้วย!”

เห้ย!

“มันก็พูดอยู่ว่ามันคือวานร ลิงที่ไหนจะพูดได้ มันต้องเป็นวานรแน่ๆ”

“จริงด้วย นอกจากพวกเผ่าวานรแล้ว ลิงทั่วไปพูดไม่ได้หรอก”

เมื่อเหล่าโจรป่าเห็นไอ้จ๋อพวกมันก็พากันยืนอึ้งและคิดไม่ตกเลยว่าไอ้จ๋อเป็นลิงธรรมดาทั่วไปหรือเป็นเผ่าวานรกันแน่เพราะรูปร่างของไอ้จ๋อจะเหมือนลิงทั่วไปก็ไม่ จะเหมือนเผ่าวานรก็ไม่นั่นเลยทำให้ยากที่จะบอกได้ว่าตกลงแล้วควรเรียกไอ้จ๋อว่าอย่างไร.....

“มันจักเป็นตัวอันใดก็เรื่องของมัน พวกเอ็งจักไปสนใจทำไมวะ รีบๆเข้าไปจับตัวมันมาซะ ไม่ว่าจะเป็นลิงหรือเผ่าวานร พวกมันล้วนแล้วแต่มีราคาทั้งนั้นขอแค่พวกมันพูดได้!”

แต่สำหรับหัวหน้าโจรป่าแล้วมันกลับคิดต่างออกไปเมื่อมันเห็นไอ้จ๋อที่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้เช่นนี้ เพราะลิงที่พูดได้กับพวกเผ่าวานรนั้นมักมีราคาที่สูงถ้าจับไปขายเป็นทาส ดังนั้น เมื่อมันเห็นเงินก้อนโตอย่างไอ้จ๋ออยู่ตรงหน้าเช่นนี้มีหรือที่มันจะปล่อยไอ้จ๋อไป......

อ๊ะ!

“รู้แล้วก็รีบๆ เข้าไปจับมันสิวะจะยืนเซ่อรอให้พ่อเอ็งกลับขึ้นมาจากหลุมหรือเยี่ยงใดวะ!”

จ๊ะลูกพี่!

แม้ว่าเหล่าสมุนโจรจะมึนงงอยู่แต่คำสั่งของหัวหน้าโจรนั้นถือเป็นที่สุด ดังนั้นพวกมันจึงรีบพุ่งเข้าไปจัดการกับไอ้จ๋อในทันทีโดยที่พวกมันไม่ได้รู้เลยว่าไอ้จ๋อนั้นแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ......

“นี่พวกเอ็งกะจะไม่พูดไม่จากันเลยหรือเยี่ยงใดวะ? พูดกันก่อนก็ได้........”

ฟิ้ว!

เอ้ย!

“ไอ้พวกบ้าเอ้ย! ทรงผมอันหล่อเหลาและเท่บาดใจสาวของข้าขาดหมดแล้ว!”

ฟิ้ว!ฟิ้ว! ฟิ้ว!!

ไอ้จ๋อคิดที่อยากจะเล่นมากเกินไปหน่อยดังนั้น มันจึงประมาทสมุนโจรป่าเหล่านี้ทำให้สมุนโจรป่าคนหนึ่งสามารถใช้ดาบของมันตัดผมบางส่วนของไอ้จ๋อไปได้ทำให้ทรงผมหัวแหลมเหมือนยอดเจดีย์ของมันแหว่งและบานออกจนดูน่าตลกเลย.......

อุ๊บ!!

แน่นอนว่ากล้วยที่มักจะชอบแกล้งไอ้จ๋ออยู่เป็นประจำนั้นย่อมที่จะอดขำไม่ได้เมื่อเห็นทรงผมที่ไอ้จ๋อหวงนักห่วงหน้าของมันมาแหว่งเช่นนี้แต่เพราะในตอนนี้เขากำลังแอบซ่อนตัวอยู่กล้วยจึงทำได้แต่หัวเราะอยู่ภายในใจและยิ้มเยาะใส่ไอ้จ๋อเท่านั้น.......

ฮ่าฮ่า ฮ่า!

“เอ้ยพวกเราดูนั่นสิวะ ทรงผมของลิงนั่นโคตรอุบาทว์เลยวะเห็นแล้วตลกยิ่งนัก!”

“เอ็งก็พูดบาปมันเกินไป แต่ดูๆ ไปแล้วก็ตลกจริงๆ นั่นแหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

พวกเอ็ง.........ตายซะ!

เห้ย!

“ดูดิ มันโกรธแล้ววะ”

“แล้วไง? ถ้ามันกล้าเข้ามาใกล้ข้านะข้าจัก...........จะ............อั๊ก!”

ไอ้อังซอ!

ทว่าในขณะที่โจรป่าคนหนึ่งกำลังพูดอยู่นั้นจู่ๆ เสียงของมันก็เริ่มที่จะขาดหายไป ก่อนที่จะมีเลือดสดๆ พุ่งออกมาจากลำคอของมันแต่ยังไม่ทันที่โจรป่าจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหัวของมันก็หลุดออกไปจากร่างกายเสียแล้ว และทำให้มันตายตกไปเป็นคนแรก........

“วันนี้จักมิมีโจรชั่วผู้ใดในที่นี้สามารถมีชีวิตรอดออกไปจากป่าแห่งนี้ได้!”

เจี๊ยกกก!!

ไอ้สารเลวเอ้ย!

ฆ่ามัน!

ไม่ใช่แค่ไอ้จ๋อที่โกรธเกรี้ยวฝ่ายของโจรป่าเองก็รู้สึกโกรธเช่นกันที่เห็นไอ้จ๋อตัดหัวสหายของพวกมันต่อหน้าต่อตาแบบนี้โดยที่พวกมันไม่ได้นึกคิดเลยว่า ไอ้จ๋อขยับตัวและลงมือฆ่าสหายของพวกมันไปตอนไหนมีเพียงแค่หัวหน้าโจรคนเดียวที่รู้ตัว แต่ว่าก่อนที่มันจะได้เตรียมลูกสมุนของมันนั้นก็สายเกินไปแล้วเพราะว่าในช่วงเวลาแค่พริบตาเดียวโจรป่าสามถึงสี่คนก็ตายตกตามโจรป่าคนแรกที่ถูกตัดหัวไปแล้วอย่างน่าอนาถไม่แพ้กัน.......

ฉึบ!ฉึบ!

อ้า!

ไม่นะ!อย่าทำข้า ข้าผิดไปแล้ว!

ไม่!ไม่! ไม่!

ฉึบ!อ้า!!

ปะ.....ปะ.....ปีศาจร้าย!!

ความวุ่นวายก็พลันเกิดขึ้นในทันทีเมื่อเหล่าสมุนโจรป่าที่เหลือเห็นความแข็งแกร่งของไอ้จ๋อพวกมันรู้สึกกลัวจนมือไม้และแข้งขาสั่นไปหมดแล้วถ้าหากพวกมันสามารถย้อนเวลากลับไปได้พวกมันจะไม่มีทางไปหยอกล้อกับลิงปีศาจตนนี้เลย แต่เมื่อคิดได้ทุกอย่างมันก็สายเกินไปที่จะแก้ไข้อะไรได้แล้วมีเพียงแค่สิ่งเดียวเท่านั้นที่พวกมันจะทำได้นั่นก็คือวิ่งหนีไปจากที่นี่ให้สุดกำลัง......

ข้าไม่อยู่แล้ว!

ลูกพี่รอพวกข้าด้วย!!

แม้แต่หัวหน้าโจรป่าก็ไม่คิดที่จะรั้งอยู่อีกต่อไปมันรู้ตัวดีว่ามันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของไอ้จ๋อ ถึงแม้มันจะเป็นนักรบระดับหัวหมู่แล้วก็ตามแต่มันไม่คิดที่จะถือศักดิ์ศรีใดๆ ไว้เลย ขอเพียงแค่ตัวเองมีชีวิตรอดต่อไปก็พอส่วนคนอื่นๆ จะเป็นอย่างไรก็ช่าง.......

“คิดหนีเยี่ยงนั้นรึ? มันไม่ง่ายเยี่ยงนั้นดอกนะ!”

เมื่อไอ้จ๋อเห็นว่าหัวหน้าโจรป่ากำลังจะหนีไปมันก็รีบกระโดดสูงขึ้นไปตามต้นไม้และไปหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าของหัวหน้าโจรป่าในทันที......

ตุบ!!

อ๊ะ!

“ปะ......ปะ.....ปล่อยข้าไปเถอะนะ ข้า......ข้าผิดไปแล้ว”

เมื่อหัวหน้าโจรเห็นไอ้จ๋อกระโดดมาขวางทางข้างหน้าของมันได้อย่างง่ายดายความหวังที่จะมีชีวิตรอดของมันก็น้อยลงไปจนถึงจุดที่เกือบจะไม่เหลือแล้วในเวลานี้แต่ถึงจะเหลือเพียงน้อยนิด มันก็จะเลือกที่จะเสี่ยงกับโอกาสอันน้อยนิดนั้นโดยการกล่าวขอร้องและอ้อนวอนไอ้จ๋อ.......

ปล่อยเอ็งไปรึ?

ทำผิดเยี่ยงนั้นรึ?

ฮึ!

“มีสักกี่ผู้คนแล้ว ที่ต้องร้องขอความเมตตาจากเอ็งเยี่ยงนี้? แล้วเอ็งเคยปล่อยพวกเขาไปหรือไม่? โดยเฉพาะพวกสาวๆพวกนางคงร้องขอความเมตตาจากพวกมันมากกว่าคนอื่นๆ เป็นแน่แต่พวกเอ็งก็คงไม่คิดที่จะปล่อยพวกนางไป แล้วเอ็งยังคิดที่จะมาขอร้องให้ข้าปล่อยเอ็งไปเพียงแค่เอ็งกล่าวขอโทษแล้วบอกว่าตัวเองผิดกระนั้นรึ?”

อ้า!

คราวนี้ไม่ใช่ไอ้จ๋อที่พูดแต่เป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนต้นไม้ใกล้ๆ นี้ซึ่งเด็กหนุ่มที่ว่านี้ก็คือกล้วยนั่นเอง เขามองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาตลอดจนกระทั่ง มาถึงช่วงเวลาที่หัวหน้าโจรกล่าวอ้อนวอนขอชีวิตกับไอ้จ๋อเขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจและเกลียดชังต่อหัวหน้าโจรป่าผู้นี้เพราะในขณะที่หัวหน้าโจรพูดนั้น แววตาของมันดูปลิ้นปล้อนอย่างมาก......

กล้วย!?

ไอ้จ๋อมองไปที่กล้วยเพื่อขอความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องเพราะก่อนหน้านี้มันก็ฆ่าโจรป่าไม่ตั้งหลายคนแล้วมันกลัวว่ากล้วยจะไม่พอใจที่มันใช้อารมณ์ตัดสินและฆ่าผู้อื่นเช่นนี้......

“คนชั่วอย่างมัน ปล่อยไว้ก็หนักแผ่นดินเสียเปล่าๆจัดการมันและทำให้แผ่นดินของเราสูงขึ้นเถอะ”

เข้าใจแล้ว!

มะ.......ไม่นะไม่!

อย่าเข้ามานะโว้ย!

“ในเมื่อพวกมึงไม่เหลือทางรอดให้กู เช่นนั้นก็สู้ให้ตายกันไปข้างนะ......”

ฉึบ!!

“........หนึ่ง!”

ตุบตุบ ตุบ!!!

เฮ้อ.......จบเสียที!