เหงาในเงาจันทร์

        สนามบินสุวรรณภูมิในเช้ามืดยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟสีเหลืองนวลผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา นักท่องเที่ยวต่างชาติลากกระเป๋าใบใหญ่ตามหลังเด็กเล็กวิ่งไล่จับกันกลางโถงผู้โดยสาร
กรุ๊ปทัวร์หลายคณะยืนรวมตัวอยู่ใต้ป้ายชื่อบริษัทท่องเที่ยวท่ามกลางผู้คนมากมายชายร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูผู้โดยสารขาเข้า ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังทางเดินกระจกด้านหน้าราวกับกำลังเฝ้ารอสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตและแล้ว

        "คุณพ่อคะ"

        เสียงใสเล็ก ๆ ดังขึ้น เด็กหญิงตัวน้อยถักเปียสองข้างวิ่งฝ่าฝูงชนตรงเข้ามาต้นไม้ย่อตัวลงรับลูกสาวไว้ในอ้อมแขน เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที

        "คิดถึงคุณพ่อไหม"

        "คิดถึงที่สุดเลยค่ะ!"

        เด็กหญิงตอบพร้อมหอมแก้มพ่อเสียงดังฟอด ต้นไม้หัวเราะออกมาเสียงหัวเราะที่กานต์แก้วไม่เคยได้ยินมาก่อน เป็๞เสียงหัวเราะของผู้ชายคนหนึ่ง ที่กำลังได้หัวใจของตัวเองกลับคืนมาไม่นานนัก รินรดาเดินเข้ามาพร้อมลูกชายหญิงสาวในชุดเรียบง่าย
ใบหน้าอ่อนโยนเหมือนเดิม สิบปีผ่านไปสายตาที่เธอมองสามี ยังคงเป็๞สายตาเดิมต้นไม้เดินเข้าไปโอบภรรยาไว้เบา ๆ ก่อนเอ่ยเพียงคำสั้น ๆ

        "กลับบ้านเรากันนะ"

        คำว่า "บ้าน" ทำให้ทุกคนยิ้มพร้อมกันเหมือนเป็๞คำที่อบอุ่นที่สุดในโลกบ้านสีขาวหลังเดิมกำลังรอเ๯้าของสนามหญ้าหน้าบ้านถูกตัดแต่งจนเรียบร้อย ต้นปีบออกดอกสีขาวเต็มต้นดอกไม้บางส่วนร่วงอยู่บนพื้นราวกับกำลังต้อนรับผู้มาเยือน ทันทีที่รถจอด เสียงเด็กๆ ก็ดังขึ้นทันที

        "คุณพ่อครับ เตะบอลกันนะ"

        "หนูจะปั่นจักรยาน!"

        "พี่ชายอย่าแกล้งหนูนะ!"

        เสียงหัวเราะดังไปทั่วสนาม ต้นไม้ยืนมองภาพตรงหน้าหัวใจเต็มไปด้วยความสุข รินรดานั่งลงบนเก้าอี้สนามข้างบ่อปลา แก้วชาร้อนวางอยู่ในมือสายลมเย็นของเดือนธันวาคมพัดผ่าน ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบเหมือนภาพครอบครัวในกรอบรูปที่มีชีวิตขึ้นมาจริงๆ

        ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร กานต์แก้วนั่งอยู่ในห้องพักสี่เหลี่ยมเล็กๆ โคมไฟรูปดอกไม้บนโต๊ะอ่านหนังสือกำลังส่องแสงสีขาวนวล หนังสือเตรียมสอบปริญญาโทเปิดค้างอยู่ตรงหน้าแต่สายตาของเธอไม่ได้อยู่บนตัวอักษรเลยวิทยุเครื่องเก่ากำลังเปิดเพลงคลอเบา ๆ เสียงนักจัดรายการพูดถึงเทศกาลคริสต์มาส ผู้คน
ครอบครัว ความสุข การกลับบ้าน ทุกคำเหมือนลอยมากระทบหัวใจเธอทีละนิดกานต์แก้ววางปากกาลง เดินไปเปิดหน้าต่างหลังห้องลมหนาวปลายปีพัดเข้ามา ทุ่งนาสีทองด้านหลังแฟลตเงียบสงบเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เธอมองออกไปไกลแสนไกล และจินตนาการถึงภาพหนึ่งภาพของต้นไม้กำลังหัวเราะกับลูกสาว กำลังเตะฟุตบอลกับลูกชาย กำลังนั่งดื่มชากับรินรดา

        ภาพที่เธอไม่เคยเห็นแต่กลับมองเห็นชัดเหลือเกินรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนที่ดวงตาจะค่อย ๆพร่าเลือนไม่ใช่เพราะเธอเสียใจ แต่เพราะเธอดีใจ ดีใจที่คนที่เธอรัก กำลังมีความสุขบางครั้งความรักไม่ได้๻้๪๫๷า๹การ๳๹๪๢๳๹๪๫ ไม่ได้๻้๪๫๷า๹ตำแหน่ง ไม่ได้๻้๪๫๷า๹คำสัญญาบางครั้งความรักเป็๞เพียงการยืนอยู่ไกล ๆ แล้วเฝ้ามองรอยยิ้มของใครคนหนึ่ง แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเราเลยก็ตาม กานต์แก้วยิ้มให้ความมืดนอกหน้าต่าง ก่อนหันกลับมาที่โต๊ะหนังสือหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเธอรู้แล้วว่าในวันที่เขาได้กลับบ้าน เธอก็ต้องเริ่มสร้างบ้านของหัวใจตัวเองเช่นกัน

        บ้านสีขาวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเสียงที่ต้นไม้รอมาตลอดหลายเดือน และห้องเล็กๆ ในแฟลตเก่าก็เงียบลงในแบบที่กานต์แก้วคุ้นเคยมาตลอดชีวิต คนสองคน คนละสถานที่ คนหนึ่งกำลังมีความสุขที่สุดคนหนึ่งกำลังเรียนรู้ที่จะมีความสุขกับการที่อีกคนมีความสุข ทั้งสองไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่แต่หัวใจทั้งสองดวงรู้สึกถึงกันเหมือนพระจันทร์ดวงเดียวที่ส่องทั้งสองสถานที่พร้อมกัน