Demonlord online ราชาอสูรสะท้านโลก

          ณ.เมืองวาโนะหรือเมืองวังวลอัสนี

          “เห่ยเพิร์จรีบเปิดเว็ปบร์อดข่าวสารเร็ว”  เร็ดวิ่งเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวภายในวังค์ของเพิร์จด้วยท่าทางร้อนรนพูดเสียงหอบ

          “อะไร?”  เขาพูดขึ้นก่อนจะเปิดเว็ปบอร์ดข่าวสารในโลก Demonlord ขึ้นมาดูก่อนจะมีสีหน้าเคร่งเครียด

          “ชื่อของศิลาก็ขึ้นสถานะว่าตายด้วยแสดงว่านี่ไม่ใช่แผนหรือกลลวงศิลาตายจริงๆ”  เร็ดพูด

          “อื่ม!...”  เพิร์จพยักหน้าดูคลิปวีดีโอภาพเหตุการณ์ที่ถูกมือที่สาม หรือมีที่สี่ แอบถ่ายการต่ายของศิลาเอาไว้ได้

          ภาพฉากการตายของศิลาแพร่สพัดไปไวยิ่งกว่าข่าวพีชกับแพททิเซียร์เสียอีกผู้เล่นมากมายต่างส่งเสียงเฮลั่นด้วยความสะใจว่าในที่สุดไอ้จอมหลงตัวเองโอหังก็ตายได้เสียทีบางคนไม่ชอบศิลาเมื่อได้ดูวีดีโอก็เปลี่ยนจากผู้เล่นกลายเป็นนักเลงคีบอร์ดพิมย์ด่าทอศิลากันอย่างสนุกมือมีกระทั่งการสาปแช่งถึงโคตรเง้าบิดามารดาอื่นๆอีกมากมายสารพัดจะคิดคำด่าศิลาขึ้นมาได้      

         โดยที่ไม่มีใครรู้สาเหตุที่แท้จริงเลยว่าศิลาได้ตายเพราะได้พลังที่มากเกินขนาดมาครอบครอง          

          และการตายของศิลาก็ส่งผลให้ขั้วอำนาจเปลี่ยนแปลงอีกครั้งจากที่กิลด์ของเขาเคยเป็นกิลด์อันดับหนึ่งก็ตกมาอยู่อันดับท้ายสุดเนื่องจากหัวหน้ากิลด์มีเลเวลศูนย์แต่นั่นก็แค่การจัดอันดับเอาเองของผู้เล่น

         ครึก!...   ฟืดดด

         เสียงเครื่องโคคูลดังขึ้นพร้อมกับฝาครอบเครื่องค่อยๆเปิดขึ้นศิลารุกออกจากเครื่องส่ายหัวไปมาก่อนจะฉีกยิ้มพรางหัวเราะลั่น

         “ในที่สุดก็ตายได้สักที นี่ซินะความรู้สึกก่อนตายเจ๋งดีแหะ”  เขาบ่นกับตัวเองก่อนจะตรงเข้าไปอาบน้ำ  “ข้อความไลน์หรอ?”  เขารีบเปิดข้อความอ่านพร้อมกับรีบตอบกลับไปในทันทีหากเขาไม่ตอบกลับทันทีเป็นไปได้ว่าหวานใจเขาอาจจะมาที่นี่เอาได้

         ข้อความที่เขาตอบกลับไปมีใจความดังนี้

          หว่าแย่จังตายซะและT_T

          “พวกนั้นยังออนไลน์อยู่ซินะ อาบน้ำแล้วไปโรงบาลก่อนดีกว่า”  

          เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวนิยาย

          ศิลาใช้เวลาอยู่ในโลกจริงทำสิ่งต่างๆเป็นเวลา 2 สัปดาห์เนื่องจากเวลารอเกิดของเขาในเกมนั้นคือ 1 เดือนเขาใช้เวลาอยู่กลับพ่อแม่และได้พาฟ้าครามไปแนะนำกับพ่อแม่ของเขาอย่างเป็นทางการที่โรงพยาบาลเขาฟ้าครามได้ให้ศิลาอ่านข้อความหน้าเว็ปบอร์ดที่ด่าศิลาคล้ายกับว่าหญิงสาวกำลังฟ้องก็ไม่ปาน

          หลังจากนั้นอีก 3 วันที่เหลือเขาก็ใช้เวลาไปกับงานตกแต่งบ้านที่เขารับไว้เวลาที่เหลืออีก 2 วันเขาก็ใช้หมดไปกับฟ้าครามซึ่งเวลาสองวันแบ่งเป็นเขาพาเจ้าหล่อนไปเที่ยวหนึ่งวัน และพาไปทำกายภาพบำบัดอีก 1 วันและพาหญิงสาวไปสมัครเรียนในมหาลัย

          นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่ฟ้าครามได้สัมผัสกับชีวิตแสนเรียบง่ายสามัญธรรมดาไร้คนคอยรับใช้แต่ทว่ากลับเป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขมากกว่าครั้งไหนๆเมื่อถึงเวลาที่เข้าสามารถออนไลน์ได้อีกครั้งเขาก็กลับเข้าสู่ Demonlord อีกครั้ง แต่สุดท้ายไม่วายเจ้าหล่อนก็ขอของขวัญจากศิลาที่เธอพยายามทำกายภาพบำบัดอย่างดีของสิ่งนั้นที่ฟ้าครามขอก็คือให้ศิลาล้างบางคนที่ด่าทอศิลาในเว็ปบอร์ดข่าวสารในเกมให้หมด

          ในห้องสีขาวโผลนอันเป็นห้องสร้างตัวละครและเป็นห้องที่ผู้เล่นใหม่ต้องมาพบ NPC ที่จะให้ของรางวัลและคำแนะนำแก่ผู้เล่นใหม่  

           เขากวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยรอยยิ้มปริ่มสุขนัยน์ตาหวนคิดถึงความหลัง

          “ห้องเริ่มต้นหรอ”  เขาเปรยด้วยร้อยยิ้ม  “สำทุกคนอาจจะมองแกเป็นแค่ห้องธรรมดาแต่สำหรับฉันแกคือห้องแห่งความทรงจำ”  เขาหลับตาลงยืนสงบย้อนคิดถึงความหลังและจุดเริ่มต้นเรื่องราวต่างๆสีหน้ามีความสุข

           “ผู้เล่นศิลาไม่รับไอเท็มใช่ไหมค่ะ”  เสียงหวานใสดังขึ้นก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินยิ้มหวานมาหาเขา

           “จำได้ด้วยหรอ”  เขาถามยิ้มๆ

           “ใครจะลืมกันล่ะคะ”  หญิงสาวตอบ

           “ไปกันเถอะเดี๋ยวพี่ไปรับ”  เขาพูด

           “ค่ะ ฟ้าก็คิดถึงลูกสามพี่น้องจะแย่อยู่แล้ว”

           “อยากมีลูกหราจร๊ะ!....”  ศิลาถามยียวนทำเอาหญิงวาวหน้าแดงตัวแข็งทื่อเขาหัวเราะลั่นก่อนจะพูดต่อว่า

           “Game Star.....”  

           แสงสีขาวพาร่างของศิลามาปรากฎยังใจกลางเมืองเริ่มต้นอีกครั้ง

           เขากลับมาอยู่ในชุดขงจื๋อสีดำซึ่งเป็นชุดเริ่มต้นอีกเมื่อผู้เล่นในบริเวณนั้นพบเห็นศิลาก็จ้องมองพากันซุบซิบนินทากันอย่างสนุกปากบ่างก็เดินมาสมน้ำหน้าเขาศิลามองดูผู้เล่นก่อนจะใช้เนตรมารตรวจสอบระดับผู้เล่นทั่วไปในระยะการมองเห็น

          เขาฉีกยิ้มออกมาที่มุมปากทันทีเมื่อได้เห็นค่าระดับเลเวลของผู้เล่นที่เกินกว่าผู้เล่นเริ่มต้น

          “มารอกันเลยวุ๋ย ข่าวไวจริงๆพวกชอบ  นี่ล่ะมั้งใบบัวตายทั้งตัวเอาช้างปิดไม่มด”  เขาพูดก่อนจะมองบนหัวของตนเอง

          “ตัวเลขค่าหัวหายไป”  เขาพึมพัม

           จากนั้นก็หยิบการ์ดสีทองและสีส้มขึ้นมาบันทึกจุดเมืองเริ่มต้นก่อนที่เขาจะวาร์ปพาร่างตนเองมายังห้องโถงตำหนักศิลาก่อนจะวาร์ปอีกครั้งมาโผล่ใจกลางวิหารก่อนที่เขาตายในเสี้ยววินาที่เขาได้บันทึกจุดวาร์ปไว้ในการ์ดของตนและได้ยกเลิกพัณธสัญญาภูติศิลากวาดสายตามองภายในห้องโถงปรากฎว่ารูปปั้นเทพทุกองค์แตกกระจุยกระจายเป็นเศษหินเกลื่อนไปทั่วบริเวณ

           ฟ้าครามยืนยิ้มรอเขาอยู่ก่อนจะเดินเข้ามาหาเขา

           “ครั้งนี้จุติเป็นอะไรคะ”  ศิลาถามก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงสาว

           “เหมือนเดิมค่ะเทพีจันทรา”  หญิงสาวตอบพร้อมกับศิลาเอามือขวาที่ชุ่มเลือดประทับลงในตำแหน่งหัวใจของหญิงสาว

           “เทพีรัตติกาลอีกแล้วหรอ?”  ศิลาขมวดคิ้วคิด  ‘อวตารตัวนี้มีความสำคัญอะไรหรือเปล่า’  เขาคิดในใจก่อนจะพูดขึ้นต่อว่า

          “เวทมนต์ผนึกเจ็ดวิถีพันธสัญญาเชื่อมวิญญาณ”  

           “เอ๊ะ!....”  ฟ้าครามส่งเสียงสีหน้าสงสัย “ทำไม่ใช้เวทมนต์ผนึกกึ่งบังคับล่ะคะ”

           “ถ้าทำแบบสัตว์อสูรน้องก็ลงมือฆ่าพี่ได้อะเด่”  ศิลายิ้มอมภูมิ

           “พลาดแล้วเรา”  ฟ้าครามกลุมขมับ  “รู้งี้น่าบอกก่อนว่าให้ทำพันธสัญญาทั่วไป” 

           ชิ!..  หญิงสาวค้อนควับ

           “ผู้เล่นศิลา  ปฏิบัติบรรลุตามเงื่อนไขได้รับเทพีจันทราหรือเทพีรัตติกาลระดับ220 เป็นภูติรับใช้”

           “เนื่องจากผู้เล่นศิลามีระดับต่ำกว่า ทำให้เทพีรัตติกาลถูกลดละดับลงครึ่งหนึ่งเหลือระดับ110”

           “เนื่องจากผู้เล่นศิลาเป็นเผ่ามาร ทำให้เทพีรัตติกาลถูกยกระดับเป็นมารรัตติกาลศักดิ์สิทธิ์ระดับ110”  

           “ทำไมฟ้าถึงมาจุติที่พี่ตายได้ล่ะคะ”  หญิงสาวสงสัย

           “ก็ก่อนพี่ตายพี่ได้ยกเลิกสัญญาไงคะพี่กลัวจะหาหนูไม่เจอ”  เขาตอบ

           “พวกสามพี่น้องยังไม่จุติอีกหรอคะ” 

           “ท่าจะยังค่ะ  สายฟ้าของซุสหนักเอาเรื่อง”  เขาพูด  “กลับเข้าที่ผ้าพลันคอก่อนเถอะพี่มีเรื่องต้องสะสาง” เมื่อได้ยินศิลาพูดแบบนั้นฟ้าครามก็กลับเข้าที่สถิตผ้าพลันคอสีดำที่เขาพึ่งได้มาแต่รูปร่างเหมือนเดิมจากนั้นศิลาก็วาร์ปกลับมายังเมืองเริ่มต้นอีกครั้ง

           “เห่ยๆ เจ๋งหนักหรอวะ”

           “ตายสะบ่างเป็นยังไงตอนนี้สู้กับพวกข้ามีปัญญาหรือเปล่า”  กลุ่มชายประมาณสามคนเดินเข้ามาหาเรื่องเขาทันทีที่เห็นศิลาพร้อมกับศิลาถอนหายใจก่อนจะลอยตัวขึ้นไปบนฟ้า

          “นี่ล่ะนะคนเราเห็นใครได้ดีก็อิจฉาเห็นใครล้มก็ย้ำยีเหยียบซ้ำ”  เขาบ่น

          ครืนนนนน   เปรี้ยง!....  

          สายฟ้าสีส้มสีทอง สีฟ้า แล่นไปทั่วผืนฟ้าเหนือเกาะเริ่มต้นเมฆดำทมิฬลอยปกคลุมทั่วบริเวณเวลากลางวันถูกเปลี่ยนเป็นเวลากลางคืนในพริบตา

          “อ่ะ!... เห่ยๆๆ  เวรและไง”

          “มันตายต้องระดับเหลือ 0 ดิวะทำไมมันทำแบบนั้นได้”

          ผู้เล่นประมาณหนึ่งล้านคนทั่วเกาะเริ่มต้นต่างหน้าซีดเผือดเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าเหตุที่พวกผู้เล่นเมืองเริ่มต้นเยอะนั้นเพราะบรรดาเหล่าคนที่แค้นศิลาได้มารวมตัวหมายจะยำบาทาใส่เขาให้หนำใจทว่ายามนี้พวกเขากลับแทบหยุดหายใจอ้าปากค้าง

          เหนือผืนฟ้าเกาะเริ่มต้นยามบ่ายมืดครึมเส้นสายฟ้าสีทองส้มแล่นไปทั่วผืนฟ้าสาดซัดใส่พื้นเบื้องร่างอย่างบ้าคลั่งเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นจนดินสะเทือนเส้นสายฟ้านั้นผ่าใส่ที่ใดที่นั่นพินาศพริบตาวินาทีต่อมาปรากฎสายฟ้าขนาดใหญ่ขึ้นในมือของศิลาสายฟ้าสีทองส้มสาดกระจายออกจากสายฟ้าในมือของศิลา

          “อโหสิเถอะ” 

          ฟิ้ว!.....    เปรี้ยงงงงงงง ตูมมมม  ครืนน

          วินาทีต่อมาศรสายฟ้าสีทองส้มพุ่งตกใจกลางเกาะเริ่มต้นพื้นดินแตกแยกยกสูงสิ่งปลูกสร้างถูกสายฟ้าทำลายพินาศยับเสียงระเบิดดังสนั่นผสมกับเสียงกรีดร้องเสียงครืนดังแทบหูดับจนไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเป็นเสียงอะไร

          เสียงฟ้าฟ้าเสียดสะท้านดูดังอยู่หลายวินาทีพร้อมกับสายฟ้าสีทองส้มแล่นไปตามพื้นดินเศษซากปรักหักพังผสมกับฝุ่นควันลอยฝุ้งในอากาศ

          ฟิ้ว~  ในเวลาต่อมาไม่กี่วินาที

          สภาพเกาะเริ่มต้น เมืองเริ่มต้นก็กลายเป็นเมืองล้างมีแต่ความเงียบสงบได้ยินเสียงสายลมพัดผ่านจนน่าใจหายสภาพเมืองที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตกลับกลายเป็นเมืองล้างในชั่วพริบตา

          ตื๊ดดดดด   เสียงการติดต่อดังขึ้นในระบบของศิลาเขากดรับทันที

          “ไอ้ลูกเขยยยยยยยยยยยยย”  เสียงรูเซียโน่ตะโกนดังลั่นจนแก้วหูเขาแทบแตก  

          “ค...ครับพ่อ”  เขาพูดเสียงติดขัด

          “เองพังเมืองทำไมมมมม!...   เมืองเริ่มต้นใช้งบบริษัทน่ะเวยยยย  อีกอย่างพ่อค้าแม่ค้าพ่อต้องชดใช้ค่าเสียหายอีกนะ”  รูเซียโน่น้ำเสียงปวดหัว  “ชิงหลงขอพาราให้ฉันสามกระปลุกบอกพ่อค้าแม่ค้านักลงทุนด้วยฉันป่วยงดติดต่อ”  

           “แหม่ก็ผมเห็นว่าคู่แค้นผมมารวมตัวกันอื้อเลยถือโอกาสล้างบางเลยง่ายดีครับ”  เขาตอบยิ้มๆ

            “เอาเถอะ”  เหอ!...  “พ่อเคลียร์เองลูกก็ตั้งใจเข้าล่ะเก็บระดับให้เร็วที่สุดพ่ออยากเห็นการเปลี่ยนแปลงร่างกายของฟ้าคราม”  รูเซียโน่พูดน้ำเสียงจริงจัง

           “ครับพ่อ”  เขาตอบก่อนจะตัดสายไป

           “ต่อไปก็กิลด์ คดีอาญา”  พูดจบเขาและฟ้าครามก็ช่วยกันเก็บไอเท็มและเงินทองมากมายเข้ากระเป๋า  

           ศิลาได้เลือกชุดเกาะหนังแขนยาวคลุมมิดชิดซึ่งเป็นชุดเกาะรัตติกาลสีดำกระจ่างดาวมาใส่ประทังไปก่อนเช่นเดียวกันกับฟ้าครามเขาใช้เวลาอีกสองวันเต็มในการไล่เก็บไอเท็มต่างๆทั่วเกาะยามนี้เขาพร้อมจะประกาศแสนยานุภาพที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมแล้ว

          ในเวลาไม่นานข่าวการกลับมาของศิลาก็แพร่กระจายไปทั่วทุกมุมโลกพร้อมทั้งข่าวที่ศิลากวาดล้างคู่แค้นและทำลายเกาะเริ่มต้นจนพังพินาศทำให้กิลด์น้อยใหญ่ขั้วอำนาจต่างๆเริ่มเคลื่อนไหวอย่างจริงจังอีกครั้งใน

          ช่วงที่ศิลารอเกิดนั้นในโลกDemonlord นั้นมีการเปลี่ยนแปลงขั้วอำนาจไปอย่างมากมายได้แก่  กิลด์อันดับ 1 จตุรศาสตรา  กิลด์อันดับ 2 กิลด์ยอดยุทธ์    อันดับที่ 3 กิลด์พิทักษ์สุริยัน อันดับที่ 4 กิลด์พิทักษ์จันทร์ อันดับที่ 5 กิลด์คดีอาญา ซึ่งทุกกิลด์เป็นกิลก์ที่มีเมืองไว้ในการครอบครองทั้งหมด

           ทำให้ในโลกถูกแบ่งเป็น 7 ขั้วอำนาจการปกครองหนึ่งในนั้นมีกิลด์ของศิลา และเหล่าทวยเทพสัตว์เทวะในซานาดูหรือทวีปมืดที่บัดนี้ได้เผยโฉมให้โลกได้เชยชม

          โลกกลับคืนสู่ความสงบสมดุลอีกครั้งต่างฝ่ายต่างค้านถ่วงดุลอำนาจกันไว้เพื่อรอวันว่าจะมีฝ่ายใดเพียงพล้ำพลาดท่าเมื่อนั้นอีกฝ่ายก็ชิงฉกฉวยเข้าตลบหลังทันทีทำให้ไม่มีกิลด์ใด ขั้วอำนาจไหนกล้าเปิดศึกกันอย่างจริงจัง

           ศิลาเหลือดวงใจภูติในการครอบครองทั้งหมด 4 ดวง  ซึ่งอยู่กับเขาหนึ่งดวงคือดวงใจภูติธาตุความมืดอีก 3 ดวงที่เหลืออยู่ที่อดัม อีฟ และเหล่าแปดมงกุฎ แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาอยากจะได้กลับคืนมามากที่สุดคือยุทธ์พันธ์มารของเขาได้แก่เสื้อเกาะมังกรโลหิต 

          “พี่ศิเราจะไปไหนกันต่อคะ”  ฟ้าครามเอ่ยถามเมื่อทั้งสองเก็บไอเท็มเสร็จทั่วเมืองเป็นเวลายามเช้าของวันที่ 3 พอดี

         พนักงาน NPC หน้าที่ช่างฝีมือ ช่างก่อสร้างเริ่มทยอยมายังเกาะเริ่มต้นเพื่อสร้างเมืองเริ่มต้นขึ้นมาใหม่   

         “พี่ว่าจะอยู่เมืองเริ่มต้นอีกสักพัก”  เขาพูดก่อนจะเดินนำหน้าไปยังทางใต้ของเกาะพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ

         “เมื่อยเว่ยยยย”  ซุนหงอคงปรากฎร่างออกมาบ่นทันทีบิดตัวไปมาตามมาด้วยสัมพาทีและสดายุ

         “กว่าจะเกิดกันได้นะ”  ศิลาหันมาพูด

         “มี๊...มี๊”  สดายุร้องเสียงหลงวิ่งเข้าหาฟ้าครามหน้าตั้ง

          “คิดถึงจังเลยเจ้าอ้วนของมี๊”  ฟ้าครามกอดรัดฟัดสดายุอย่างหมั่นเขี้ยว

          “เจ้านายเสียอะไรไปบ่างครับ”  สัมพาทีถาม

          “เยอะอยู่ แต่ค่าประสบการณ์ได้กลับมาแล้วล่ะพึ่งล้างบางคนไปทำให้เลเวลขึ้นมาเป็น 120 แล้ว”  ศิลาตอบ

          “ให้ตายเถอะ!...เจ้าเนี่ยนะบทจะตายก็ตายง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยอีกน่าอนาถจริงๆ”  ซุนหงอคงค้อนควับ  “พาพวกฉันระดับลดไปด้วยเลย”  ลิงเซ็ง

           “แหม่พ่อ!  ก็เพิ่มมาเป็น90 กันแล้วไม่ใช่หรอเอาน่า”  ศิลาว่าแดก  “เดินทางกันเถอะ”  เขาบอกก่อนจะเดินไปยังทิศใต้ของเกาะซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาเคยล้างบางนักดาบโครงกระดูกจนสูญพันธ์  

            ศิลาเรียกช่องสื่อสารขึ้นมาก่อนจะติดต่อไปหาเพิร์จ

            “ว่าไงศิลา”  ชายหนุ่มปลายสายตอบ

            “ตอนนี้นายยังอยู่หมู่บ้านประดับจันทร์กับพวกฮารุหรือเปล่า”  เขาถาม

            “อยู่ พวกอดัมกำลังตามมาสมทบอีกอย่างคือพวกเราเจอที่ตั้งกรุงลงกาแล้วแต่ทางเข้ารัดกุมมาก”  เพิร์จบอก

            “งั้นปล่อยไปก่อนฉันมีเรื่องจะวานนายหน่อย  อีกสามวันให้เสนาธิการเหล่าผู้บริหารของเรามารวมตัวกันที่ตำหนักศิลาฉันจะดำเดินการขั้นถัดไป”  ศิลาบอกเชิงสั่ง

          “โอเค”  เพิร์จตอบน้ำเสียงยิ้มแสดงออกถึงความตื่นเต้นอย่างไม่ปกปิด

          “เจอกันระวังตัวด้วย”   พูดจบศิลาก็ตัดสายไปก่อนจะติดต่อไปหาอีกคนหนึ่ง

          “สวัสดีครับพี่ศิลา”  เสียงเด็กหนุ่มปลายสายเอ่ยทักทายเสียงใส

          “สวัสดีน้องเมตตา  เรื่องที่พี่สั่งเป็นไงบ่าง”  ศิลาถามถึงเรื่องงานทันที

          “โดยรวมก็ราบรื่นครับ ติดอย่างเดียวคือช่วงนี้ผู้เล่นเก่งขึ้นเร็วมากแต่โดยรวบเหล่าชิโนบิ และชิโนบุหน่วยนินจารอบสังหารยังสามารถเคลื่อนไหวได้อยู่”  เมตตาบอกถึงสถานการณ์

          “น้องส่งคนไปสืบหาตัวผู้เล่นที่ชื่ออึบมันจุง ตับหวานจัง ติดคุกยิ้มแฉ่ง ให้พี่หน่อยถ้าเป็นไปได้จับพวกมันมาแบบเป็นๆนะ”

          “พี่ศิลาครับ นั่นชื่อคนใช่ไหมครับ”  เมตตาสงสัยว่าไอ้พวกนี้มันไม่มีเซนการตั้งชื่อหรือไง  

           “พี่ก็คิดอยู่”  เขาบอก  “ถ้าคืบหน้าอะไรยังไงรายงานพี่เป็นระยะๆนะ”  

           “ครับพี่”