“คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”

เสียงลมหนาวพัดผ่านป่าภูเขา

ทั่วบริเวณเชิงเขาเงียบงันผิดปกติ

วิญญาณนับพันที่คุกเข่าอยู่รอบภูเขายังคงก้มศีรษะไม่ขยับเขยื้อน

ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่ง

และในค่ำคืนนี้

ความเงียบอันน่าหวาดหวั่นนั้น

ถูกทำลายลงในที่สุด

ซูอู๋เซวียนยืนอยู่หน้าทางเข้าสู่โพรงใต้ภูเขา

ใบหน้าเรียบเฉยดังเดิม

แต่สายตากลับเย็นเยียบกว่าทุกครั้ง

ด้านหลังเขา

เฉินเยี่ยนชิว

หานเทียนจวิน

มู่ชิงเหยา

รวมถึงคนของหอเฝ้าราตรีจำนวนหนึ่ง

ต่างพร้อมรับมือสถานการณ์

ไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจา

เพราะทุกคนรู้ดีว่า

คนที่สามารถฝ่าแนวป้องกันทั้งหมด

และเข้าใกล้ผนึกได้

ไม่มีทางเป็นคนธรรมดา

ภายในโพรงใต้ดิน

เปลวไฟของคบเพลิงสั่นไหวเบา ๆ

แสงสีส้มทอดยาวไปตามผนังหินโบราณ

ขณะที่ทุกคนเดินลึกลงไป

กลิ่นอายเย็นเยียบก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

จนกระทั่งมาถึงลานหินเบื้องหน้าประตูผนึก

ทุกคนหยุดฝีเท้าพร้อมกัน

เพราะมีคนยืนอยู่ที่นั่นแล้ว

หนึ่ง

สอง

สาม

...

ทั้งหมดเจ็ดคน

บุคคลเหล่านั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท

ไม่มีสัญลักษณ์

ไม่มีตราประจำสำนัก

ไม่มีแม้แต่เครื่องหมายบ่งบอกตัวตน

ราวกับเงาที่หลุดออกมาจากความมืด

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ

พวกเขายืนอยู่ห่างจากประตูผนึกเพียงไม่กี่สิบก้าว

ทั้งที่บริเวณนี้ควรถูกค่ายกลของหอเฝ้าราตรีปิดตายเอาไว้

หานเทียนจวินขมวดคิ้วแน่น

มือกำหอกปราบอสูรโดยอัตโนมัติ

"คนพวกนี้..."

"เข้ามาได้อย่างไร"

แม้แต่เขาเองก็ไม่เข้าใจ

ค่ายกลป้องกันหลายชั้น

กลับไม่สามารถหยุดคนกลุ่มนี้ได้

ชายผู้หนึ่งในชุดดำหันกลับมาอย่างช้า ๆ

ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้เงาของหมวกคลุม

มองไม่เห็นรูปลักษณ์ชัดเจน

แต่เพียงแค่เงยหน้าขึ้น

ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันประหลาด

ราวกับกำลังถูกบางสิ่งจ้องมองจากส่วนลึกของความมืด

ซูอู๋เซวียนก้าวออกมาข้างหน้า

เสียงเรียบนิ่ง

"พวกเจ้าคือผู้ใด"

"เหตุใดจึงบุกรุกเขตผนึกของหอเฝ้าราตรี"

ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่

ก่อนที่ชายชุดดำจะหัวเราะเบา ๆ

"เขตผนึกของหอเฝ้าราตรี?"

"ช่างเป็นคำที่น่าสนใจ"

น้ำเสียงนั้นฟังดูราวกับกำลังเยาะเย้ย

หานเทียนจวินก้าวออกมา

พลังปราณปะทุขึ้นเล็กน้อย

แรงกดดันจากผู้ฝึกตนขั้นจิตมรรคาแผ่กระจายออกไป

"ตอบคำถาม"

"หรืออยากให้ข้าบังคับ"

ทันทีที่สิ้นเสียง

คนชุดดำอีกคนหนึ่งพลันหัวเราะ

"ผู้พิทักษ์ส่วนกลางแห่งหอเฝ้าราตรี"

"หานเทียนจวิน"

"อารมณ์ร้อนเช่นเดิม"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี

เพราะอีกฝ่ายรู้จักตัวตนของหานเทียนจวิน

แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่าคนพวกนี้เป็นใคร

เฉินเยี่ยนชิวหรี่ตาลง

เขาสังเกตเห็นบางอย่าง

คนทั้งเจ็ด

ไม่มีผู้ใดอ่อนแอ

อย่างน้อยที่สุด

ทุกคนอยู่เหนือขั้นแก่นมรรคา

บางคนถึงขั้นทำให้เขามองระดับพลังไม่ออก

เรื่องนี้น่ากลัวอย่างยิ่ง

ชายชุดดำคนเดิมค่อย ๆ หันกลับไปมองประตูผนึกอีกครั้ง

ก่อนกล่าวช้า ๆ

"ในที่สุด"

"เราก็พบมัน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

มู่ชิงเหยารู้สึกหัวใจเต้นแรง

เพราะประโยคเดียวกันนี้

เคยถูกกล่าวไว้เมื่อพวกเขามาถึงหมู่บ้านครั้งแรก

ซูอู๋เซวียนมองประตูหิน

จากนั้นมองอีกฝ่าย

"พวกเจ้ารู้จักสถานที่แห่งนี้"

ชายชุดดำเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบ

"มากกว่าที่พวกเจ้าคิด"

บรรยากาศพลันตึงเครียด

หานเทียนจวินกุมหอกแน่นขึ้น

เฉินเยี่ยนชิวเริ่มรวบรวมพลังเต๋าเงาและผนึกอย่างเงียบ ๆ

ส่วนคนของหอเฝ้าราตรีด้านหลังต่างเตรียมพร้อมต่อสู้

เพราะทุกคนรู้ดีว่า

หากเกิดการปะทะ

คงไม่ใช่ศึกธรรมดา

ในเวลานั้นเอง

หลินเซวียนซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง

พลันรู้สึกถึงความผิดปกติ

ดวงตาแห่งกรรมเปิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น

ภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไป

เขาเห็นเส้นกรรมจำนวนมหาศาล

เชื่อมโยงคนชุดดำทั้งเจ็ดเข้าด้วยกัน

ราวกับพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งเดียวกัน

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจที่สุดคือ

เส้นกรรมสีดำขนาดมหึมา

ที่ทอดยาวออกจากร่างของชายชุดดำผู้นำ

เชื่อมลึกลงไปใต้ภูเขา

ลึกยิ่งกว่าประตูผนึก

ลึกยิ่งกว่าสิ่งที่เขาเคยเห็น

หัวใจของหลินเซวียนเต้นแรง

เพราะนี่เป็นครั้งแรก

ที่เขาเห็นผู้มีความเชื่อมโยงกับภูเขาแห่งนี้

มากพอ ๆ กับตัวเขาเอง

ทันใดนั้น

ชายชุดดำผู้นำพลันหันหน้ามา

สายตาทะลุผ่านผู้คน

หยุดอยู่ที่หลินเซวียนโดยตรง

แม้จะมีระยะห่างหลายสิบก้าว

แต่หลินเซวียนกลับรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกำลังจ้องมองเข้ามาในวิญญาณของตน

ชายชุดดำเอ่ยขึ้นช้า ๆ

"น่าสนใจ..."

"คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ"

เฉินเยี่ยนชิวขยับตัวมาขวางด้านหน้าหลินเซวียนทันที

สายตาเย็นเฉียบ

"เจ้ากำลังมองอะไร"

เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้น

ชายชุดดำละสายตาออก

ก่อนกล่าวเพียงประโยคเดียว

"ดูเหมือนว่า..."

"สายสืบทอดนั้นยังไม่สูญสิ้น"

ทันทีที่สิ้นคำ

สีหน้าของซูอู๋เซวียนเปลี่ยนไปเป็นครั้งแรก

ภายในโพรงโบราณ

ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง

สองฝ่ายยืนประจันหน้ากัน

ไม่มีผู้ใดขยับ

ไม่มีผู้ใดลงมือ

แต่ทุกคนรู้ดีว่า

พายุที่แท้จริง

กำลังใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว

"เมื่อผู้ที่เฝ้าความลับมาพบกับผู้ที่ตามหาความลับ..."

"การเผชิญหน้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ได้เริ่มต้นขึ้น"