ฮืมมม ฟังดูน่าสนใจดี งั้นข้าเอาด้วย……
แล้วไอ้สถานที่ที่เรียกว่าดันเจี้ยนมันอันตรายมากน้อยเพียงใด ???
ฮืม หัวหน้ากลุ่มทำหน้าคุ่นคิดสักชั่วครู่ ที่แห่งนั้นมันคือดันเจี้ยนระดับที่หนึ่งซึ่งจัดว่ามันเป็ดันเจี้ยนระดับต่ำและอ่อนแอร์ที่สุดถึงมันจะเป็ที่ ที่อ่อนแอร์ที่สุดของในบันดากลุ่มดันเจี้ยนทั้งหมดแต่ถึงจะเป็อย่างนั้นข้างในดันเจี้ยนก็มีแต่พวกมอนเตอร์ระดับสูงไปจนถึงระดับดินขั้นที่ 5 ซึ่งตัวข้าเองนั้นมีระดับพลังเวทระดับดินขั้น7 ข้าคิดว่าหากพวกเราบุกดันเจี้ยนระดับหนึ่งนั้น ข้ามั่นใจมากถึง7 ใน 10 ที่พวกเราจะกลับออกมาได้อย่างปลอดภัย
ตอนนี้นั้นในกลุ่มพวกเรามีสมาชิกที่จะไปสำรวจดันเจี้ยนระดับหนึ่ง อยู่ทั้งสิ้น 9คน หากรวมเ้าด้วยก็จะเป็ 10 คนพอดี
" ข้าขอพูดณ ตรงนี้เลยนะเ้าหนุ่ม หากเกิดอันตรายใดๆกับเ้า พวกข้านั้นจะไม่รับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น"
" อืมข้าเขาใจหากเกิดอะไรขึ้นกับตัวข้านั้นตัวข้าจะคิดเสียว่าตัวเองนั้นอ่อนแอร์จนเกินไปข้าจะไม่โทษพวกท่านเด็ดขาด"
ยอดเยี่ยมมาก ว่าแต่เ้าเถอะเซย์รินระดับพลังของเ้าอยู่ที่เท่าไหร่ ???
ระดับพลังเวทของข้านั้น อยู่ที่ พลังเวทระดับดินขั้น ที่ 6 !
ว่า ว่า ว่าไง นะ ระดับดินขั้นที่ 6 งั้นรึไม่น่าเชื่อเ้าดูเด็กขนาดนี้พลังอ่อนด่อยกว่าข้าเพียงแค่ระดับเดียวเอง ข้าอายุจะ 30แล้วพึงมาถึงขั้นที่ 7 เองว่าแต่เ้าหนุ่มตอนนี้เ้าอายุเท่าไหร่กัน 18-20 ใช่รึไม่
"" ไม่ใช่หรอก! หัวหน้าไทเกอร์ ข้าพึงจะอายุ 10 เมื่อเร็วๆนี้เอง เซย์รินตอบด้วยรอยยิ้มที่เขินอาย ""
อะไรกัน อายุเพียง 10 ปี !! แต่ทำไมถึงรูปร่างน่าตามันแก่เกินไวเยี้ยงนี้ถึงแม้มันจะน่าตาหล่อเหลาก็เถอะ หรือเ้าหนูนี่มันแอบใช้วิชาลับวิชากลืนกินอายุขัยตนเองเพื่อแลกเปลี่ยนกับพลังที่แข็งแกร่งเกินตัวหรือเ้าหนูนี่มันจะมีบุคคลที่อยากจะแก้แคล้นกันเห้อทำไมเ้าหนูนี่มันชั่งน่าสงสารยิ่งนัก
ไทเกอร์นั้นน้ำตาเจิงนองเต็มทั้งใบหน้าพร้อมทั้งลอบปาดน้ำตา ทั้งมองหน้าเซย์รินด้วยความเห็นอกเห็นใจเ้าคงจะผ่านเื่ราวมามากมายซินะเ้าหนู
เฮ….เซย์ริน มองเห็นไทเกอร์ยามนี้ถึงกับผงะตาลุงนั้นมันเป็อะไรกัน ทำไมอยู่ๆมันถึงหลั่งน้ำตาออกมาเยี่ยงนั้นมันบ้าหรือป่าวเนี้ยตาลุงคนนี้
อื้ม เ้าหนู อีกสักสองชั่วยามพวกเราจะออกเดินทางกันเ้าก็เตรียมตัวให้พร้อม........
สองชั่วยามผ่านไป
กลุ่มคณะเดินทางสำรวจดันเจี้ยนระดับหนึ่งตอนนี้มี10คนมี เซย์ริน พร้อมทั้งกลุ่มนักผจญภัย พวกเขานั้นเดินผ่านเส้นทางที่คตเคี้ยวที่นี่เต็มไปด้วยป่าเขาทึบ สภาพอากาศก็ย่ำแย่ครึมฟ้าครึมฝนมันไม่เหมาะกับการเดินทางเลยสักนิด เพื่อทรัพย์สิน เพื่อชื่อเสียงหรือแม้แต่เพื่อความแข็งแกร่ง ดันเจี้ยนนั้นมันเป็สถานที่
ที่เหล่านี้กลุ่มผู้คนโลภมากมักจะมารวมตัวกันมีผู้คนมากมายที่นำชีวิตของตัวเองมาทิ้งนะที่เหล่านี้ยิ่งดันเจี้ยนระดับสูงผลประโยชน์ผลตอบแทนก็เป็เท่าทวีคูณมีตำนานนึงกล่าวไว้ผู้ที่ผ่านดันเจี้ยนระดับสูงว่ากันว่า พวกเขาเ่าั้อยู่ๆพลังเวทและความก้าวหน้าของผู้ผ่านดันเจี้ยนขั้นสูงมาได้อยู่ๆก็สูงขึ้นจนหน้าใ ถึงขนาดบางคนเก่งกาจอยู่ในลำตับท๊อปของนักเวทและอัศวินที่แข็งแกร่งที่สุดและที่แห่งนั้นมีสำบัติลับ อุปกณ์เวทย์ หรืออุปกรณ์ การหลอมยาสิ่งหายากเหล่านี้ไม่สามารถที่จะหาซื้อข้างนอกได้ถึงมีการซื้อขายจริงราคาของมันสูงส่งจนกระทั่งคนะธรรมดาต่อให้ทำงานมาทั้งชีวิตก็ยังไม่สามารถมีกำลังพอที่จะซื้อได้
หลังผ่านการเดินทางมาหลายชั่วยามในที่สุดก็มาถึงปากทางเข้าดันเจี้ยนสภาพแวดล้อมแห่งนี้เป็พื้นที่โล่งแจ้ง มีแต่เศษหินดินทรายเต็มทางเดินไปหมดตัวดันเจี้ยนนั้นหากมองผ่านๆเหมือนถ้ำธรรมดาๆ แต่ประตูทางเข้ากับมองแห็นหลุ่มมิติสีแดงซึ่งไม่สามารถที่จะมองเข้าไปในตัวถ้ำได้โดยระหว่างประตูนั้นจะมองเห็นรูปปั่นมอลเตอร์สองตนที่เด่นตระหง่า ยืนถือดาบไขว้กัน ดูแล้วมันให้ความรู้สึกหน้าเกรงขามอย่างแปลกประหลาด
หนึ่งในลูกน้องของกลุ่มนักผจญภัยเดินเข้ามาใกล้กับผู้เป็หัวหน้า พร้อมทำสีหน้าที่แปลกใจปนความหวาดกลัวเล็กน้อยท่านไทเกอร์ ข้ามีรางสังหรณ์ ที่ไม่ค่อยดีนักกับดันเจี้ยนแห่งนี้ ดันเจี้ยนปกติจะไม่ปล่อยรังสีการฆ่าฟันออกมาข้างนอกหรอกนะแล้วนี้มันอะไรไหนจะไอ้รูปปั้นที่แปลกประหลาดด้านหน้าทางเข้าอีกตัวข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลยซึ่งสิ่งเหล่านี้ดันเจี้ยนระดับต่ำมันไม่ควรจะมี
เอาน่าไหนๆพวกเราก็มาถึงด้านหน้าทางเข้าแล้วหากเกิดเหตุที่ไม่คาดฝันพวกเราค่อยหลบหนี้ไปจากที่นี่ก็ได้
ส่วนตัวเซย์รินเองนั้นก็เริ่มเกิดความไม่สบายใจเช่นกันแต่เขาเก็บไว้คิดเงียบๆอยู่เพียงลำพัง ไหนจะลังสีฆ่าฟันที่อยู่ด้านในและตัวเขาเองนั้นก็รู้สึกรางๆมาเขากำลังโดนใครบางคนกำลังจับตามาที่กลุ่มของเขาอยู่ เซย์รินไม่สามารถหาพิกัดแหล่งที่มาของคนที่กำลังรอบสังเกตุการพวกเขาด้วยและเขาก็ไม่มีความแน่ใจเลยสักนิดว่าผู้ที่รอบสังการการนั้นจะเป็มนุษย์ รึปล่าวหรือไม่แน่มันอาจจะเป็สิ่งมีชีวิตที่เขานั้นไม่รู้จัก
เอาล่ะพวกเรารีบเข้าไปด้านในดันเจี้ยนกันเถอะไหนๆก็มาถึงแล้วรีบไปจะได้รีบกลับกัน!!!
เมื่อเดินเข้ามาภายในดันเจี้ยนนั้น สภาพแวดล้อมที่ได้พบนั้นมันแตกต่างจากข้างนอกมากจากที่อากาศเย็นสบายพอมาอยู่ด้านในนี้นั้นเหมือนมาอยู่ภายในขุมนรกไม่ผิดเป็พื้นที่แห้งแล้งเหมือนมาหลุดอยู่ในมิติอื่นเหมือนมาอยู่ในถ้ำูเาลาวายังไงยังงั้นแต่ถึงแม้จะเป็พื้นที่ที่แห้งแล้งแต่ก็
ยังมีดอกไม้ชนิดหนึ่ง นั้นมันดอกกุหลาบลาวา นินาาา
ข้าทราบมาว่าราคาของมันนั้นแพงมากราคาที่ ดอกละ 10,000เซย์นี่มันเป็ส่วนผสมของยาชั้นเลิศ พวกเราพวกเรารวยกันแล้วด้วยจำนวนที่มีทั้งหมดในดันเจี้ยนแห่งนี้มันสามารถทำให้พวกเราอยู่อย่างสบายได้หลายปีเลยทีเดียวกลุ่มนักผจญภัย ยังไม่ทันดีใจเสร็จ ก็ได้ยินเสียงคำรามดังลั้นไปทั่วดันเจี้ยนไปหมด
พร้อมเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วสูงนั้นมัน หมาป่าโลกัณ นิ พวกมันมีทั้งหมด 15 ตัว รูปร่างของมันนั้นดำมืดสนิทดวงตากลมสีแดงฉานหน้ากลัว มันพุ้งมาด้วยความเร็วสูงด้วยความกระหายเื...........
เกราะกลุ่มกันไว้ ไทเกอร์ ะโดังลั่นเพื่อสั่งการลูกน้องของตน !!!!
ช่วยข้าด้วย อ้ากกกกกกก...........
มีนักผจญภัย คนนึงที่ตามเกราะกลุ่มไม่ทันสุดท้ายโดนหมาป่าโลกัณ ขย่ำจนตายคาที่
เมื่อมันวิ่งพุ้งตรง มาถึงกลุ่มนักผจญภัยไทเกอร์ กระชับดาบในมือเน้น อัดพลังเวทไปที่ตัวดาบพลังเย็นปกคุมไปทั่วบริเวณฟาดฟันไปที่หมาป่าโลกัณ ด้วยความโเี้ สุดท้ายหมาป่าโลกัณสิ้นใจตายไปในทันทีไปถึงห้าตัวถูกแช่แข็งด้วยฝีมือเพลงดาบอันน่าตื่นตลึง ตัวที่เหลื่อก็ต่างชะงักลงสุดท้ายพวกมันตัดสินใจพุ้งเข้าใสกลุ่มนักผจญภัยอีกครั้งเซย์รินที่อยู่ในใจกลางกลุ่มของนักผจญภัย เกิดอยากคันไม้คันมือ
ที่จะลองทักษะดัชนีสายฟ้าขึ้นมาหลังจากที่ระดับพลังเวทของเขาเพิ่มขึ้นนั้นทักษะชนิดนี้ก็สามารถใช้ได้ในระดับสูงสุดแล้ว
หลีกทางให้ข้าหน่อยข้าจะจัดการเองเซย์ริน เกร็งที่มือแล้วปล่อยดัชนีสายฟ้าออกไป
ตู๊มมมม ตู๊มมมมมมมมมมมมมมมม
พริบตาเดียวหมาป่าโลกัณทั้ง 10 ตนไม่เหลือแม้แต่เศษซากพลังทำลายล้างกินพื้นที่เป็วงกว้าง จนสุดระยะสายตา
เซย์ริน อมยิ้มด้วยความพอใจกับความก้าวหน้าของตน….
426
