ตอนที่ 1 ทำไมเป็แบบนี้ (คำเตือน : มีฉากเกี่ยวกับการตาย)
เวลากลางดึก ท่ามกลางคลื่นทะเลซัดสาดฝนฟ้าคะนอง
เธอคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าเหม่อลอยมองไปยังชายหญิงสองคนที่อยู่ตรงหน้า ในใจหวาดกลัวแตกตื่น
“ทำไม...เป็แบบนี้...” เผยเย่ว์ชิงพึมพำ ศีรษะวิงเวียน จนแล้วจนรอดก็ยังรับไม่ได้ที่คนใกล้ชิดที่สุดทั้งสองคนของเธอกลายเป็ฆาตกรก่อเหตุนี้!
เธอแต่งงานกับอวี๋ิฉือมาสามปี ในระยะเวลาสั้นๆ เพียงสามปี ก็ถูกเขาทำร้ายจนกิจการครอบครัวต้องล้มละลาย พ่อแม่เสียชีวิตไปทั้งคู่ ต้องแบกรับคำด่าทอ และมองดูลูกที่เพิ่งจะมีอายุห้าเดือนถูกพรากไปต่อหน้าต่อตา เธอจึงหมดสิทธิ์ในการเป็แม่ไปตลอดชีวิต...ซ้ำยังมีอีกหลายสิ่ง...ต่อหลายสิ่ง...
“ทำไม คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ผมเซ็นชื่อเป็ผู้มีสิทธิ์รับมรดกของตระกูลเผยเรียบร้อยแล้ว คุณไม่มีความจำเป็จะต้องอยู่อีกต่อไป” แววตาของอวี๋ิฉือปราศจากความรู้สึก ใบหน้าสง่างามเย็นเยียบชวนหวาดหวั่น
“แค่เพราะอำนาจพวกนี้...แม้แต่เืเนื้อของตัวเองก็ฆ่าได้ลงคอเหรอ...” แม้กระทั่งเวลานี้ ในสมองของเธอยังคงสับสนงุนงง ขณะมองชายผู้เป็ที่รักอย่างสุดหัวใจด้วยความเหลือเชื่อ
อวี๋ิฉือเพียงปรายตามองเธออย่างเฉยเมยๆ ไม่คิดจะตอบโต้ใดๆ
สีหน้าของเผยเย่ว์ชิงซีดลงกว่าเดิม ความรู้สึกวิงเวียนพลันสงบลง นิ่งงันอยู่อย่างนั้นจนน่ากลัว...ในที่สุดมันก็ทำให้เธอยอมรับความจริงตรงหน้าจนได้!
“โถๆ พี่สาว อย่าเสียใจเลย ฉันเองก็ทนเห็นคุณพ่อคุณแม่อยู่กลางทะเลตามลำพังไม่ได้หรอก ถึงได้ส่งเธอไปอยู่เป็เพื่อนพวกเขาไง อ้อ ไม่ใช่แค่พวกเขานะ ยังมีลูกรักที่เพิ่งจะอายุห้าเดือนอีกคนด้วย เธอรักลูกมากไม่ใช่หรือไง งั้นก็ลงไปหาลูกซะเลยสิ”
เผยหลานชูคล้องแขนอวี๋ิฉืออย่างสนิทสนม รอยยิ้มหยาดเยิ้มชวนหลงใหล ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับมีพิษร้ายเหลือ ในชั่วพริบตาก็ทำให้เผยเย่ว์ชิงตาแดงก่ำ!
“เผยหลานชู! ตระกูลเผยไม่เคยคิดร้ายกับเธอ เราดีกับเธอขนาดนี้ แล้วดูสิ่งที่เธอทำสิ นังคนสารเลวกลับมาตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น! เธอไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ด้วยซ้ำ!” เผยเย่ว์ชิงแผดเสียง ดวงหน้าที่แต่เดิมคงความสงบกลับถมึงทึงในชั่วพริบตา อยากจะเข้าไปฉีกทึ้งร่างเธอเหลือเกิน!
เธอพยายามจะสลัดให้หลุดจากเชือก ทว่าบอดี้การ์ดสองคนกลับจับตัวไว้อย่างเอาเป็เอาตาย ทำให้เธอต้องคุกเข่าลงต่อหน้าสองเดรัจฉานด้วยความอัปยศ หมดทางขยับเขยื้อน
“อ้อ ใช่แล้ว พวกเธอมีบุญคุณกับฉัน บุญคุณความเมตตาคงจะตอบแทนให้ไม่ได้ คงได้แต่ช่วยยกกิจการตระกูลเผยของพวกเธอให้ตระกูลอวี๋เอาไปบริหารให้รุ่งเรืองต่อไปละนะ...เฮอะ ฉันทนรับทานจากพวกเธอมานานพอแล้ว ฉันจะไปสู่จุดสูงสุดแล้วปล่อยให้พวกเธอต้องกลายเป็ตัวตลกเอง!”
เผยหลานชูหัวเราะเหยียดหยัน สายตาดูถูกจ้องมองร่างของอีกฝ่าย คำพูดที่ราวกับอสรพิษจู่โจมเข้าบีบรัดจนกายสั่นเทิ้ม
เผยเย่ว์ชิงจ้องเธอตาเขม็ง ทั้งเสียใจ ทั้งโมโห ตอนนั้นตระกูลเผยรับผู้หญิงคนนี้มาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เลี้ยงดูเธอจนเติบใหญ่ ตั้งชื่อให้เธอว่าเผยหลานชู ปฏิบัติต่อเธอด้วยใจจริงเกินกว่าสิ่งใด แต่ในสายตาของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับเป็เพียงการให้ทาน...
หากพ่อแม่ที่เสียไปรู้ว่าเด็กที่รับมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็คนเนรคุณ จะยังปฏิบัติต่อเธออย่างดีจนลืมแม้กระทั่งเผยเย่ว์ชิงผู้เป็ลูกสาวในไส้คนนี้อยู่ไหม...
เสียงฟ้าร้องเหนือศีรษะดังเสียดหู ฝนกระหน่ำเทลงมา สายตาเผยเย่ว์ชิงพร่ามัวแต่ไม่อาจหลับตาได้ลง เธออยากจะมองให้ชัดๆ จดจำเดรัจฉานทั้งสองให้ขึ้นใจ! ต่อให้ตัวตาย เธอก็จะกลายเป็ผีติดตามพวกเขา! ให้พวกเขาไม่มีวันได้สงบสุขไปชั่วชีวิต!
“เฮ้อ พูดมากไปก็เปล่าประโยชน์ พี่สาวแสนดีของฉัน ไปอย่างสงบเถอะนะ ส่วนตระกูลเผย พวกเราจะสืบทอดแทนเธอต่อไปให้ดีๆ เอง ิฉือ ฝนตกหนักแล้ว เราไปกันเถอะ” เผยหลานชูถอนหายใจ รอยยิ้มบนใบหน้างดงามเปล่งประกาย แตกต่างจากเจตนาโเี้ของเธออย่างลิบลับ
“อืม สะสางให้เรียบร้อย...แล้วก็ ควักลูกตาเธอออกมาด้วย แววตาคั่งแค้นแบบนั้นฉันละไม่ชอบเลย” อวี๋ิฉือสบตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นแล้วรู้สึกไม่สงบอย่างน่าประหลาด พูดจบก็คว้าร่มโอบเอวเผยหลานชูเดินจากไป ไร้ซึ่งความละอายหรือห่วงใย
หัวเข่าถูกหินบาดจนเืออก กายถูกชะด้วยน้ำฝนจนร่างไร้ความอบอุ่น ตัวเธอเองก็ปราศจากความรู้สึก ได้แต่จ้องมองไปยังทางที่สองชายหญิงเดินจากไป ร่างทั้งสองที่ไกลห่างสลักแน่นในความทรงจำ ไม่มีทางลืม
เธอจะจำคนหน้าเนื้อใจเสือสองคนนี้ไว้ เธอจะไม่ปล่อยให้พวกเขาได้ตายดี! ตราบชั่วทุกภพทุกชาติ ต่อให้เธอกลายเป็ผีก็จะติดตามไป เธอจะตามล้างแค้นพวกเขา! พวกเขาต้องได้ชดใช้!
มุมปากเผยเย่ว์ชิงเผยรอยเื ไม่รู้ว่าเพราะโมโห หรือเพราะกัดปากตัวเองจนเืออก บอดี้การ์ดสองคนมองเธอด้วยความเวทนา แต่ก็ยังยึดมั่นในคำสั่งของผู้เป็นาย ออกเรือไปยังทะเลลึก คว้ามีดควักลูกตาของเธอ ก่อนจะผูกร่างและโยนเธอลงทะเลไปพร้อมกับก้อนหิน
เสียง ‘ตู้ม’ ดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ทิ้งตัวลงเต็มแรง รอบเอวที่ถูกมัดด้วยเชือกนั้นถูกหินถ่วงจมลงสู่ใต้ท้องทะเล เธอเอื้อมมือไขว่คว้า หวังว่าจะยังจับยึดบางสิ่งได้ ทว่ารูจมูกและโพรงปากเอ่อท่วมไปด้วยน้ำทะเล ดวงตาอันเ็ปก็ยากเกินกว่าจะลืมขึ้น...
เจ็บเหลือเกิน หนาวเหลือเกิน
เธอไม่ยอม ไม่ยอม! เป็แบบนี้ได้อย่างไร เพราะอะไรกัน?! คนชั่วช้าสองคนนั่นทำเื่เนรคุณถึงขนาดนี้ ยังเชิดหน้าชูคอมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ แต่เธอกลับต้องมาพบจุดจบแบบนี้งั้นหรือ?!
เธอไม่อยากจบชีวิตแบบนี้ เธอตายไม่ได้ เธอต้องแก้แค้น! เธอต้องได้แก้แค้น!!...
สุดท้าย สายเืและน้ำตาก็หลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับน้ำทะเล ชั่วขณะที่มีสติรับรู้ เธอก็สิ้นลมหายใจ สูญสิ้นแรงตะเกียกตะกาย ดำดิ่งสู่ก้นบึ้งท้องทะเล สิ้นสุดชีวิตอันผิดพลาด...
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
3K
