ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 170 เครื่องยิงจรวดมีประสิทธิภาพ(ฟรี)

เหลียนอี้เห็นชุดป้องกันชั้นนอกของพี่สาวถูกกัดเป็นรู ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ 

"พี่! แย่แล้ว เสื้อผ้าคุณขาด คุณจะตายไหม?"

เหลียนเซวียนโกรธจนเตะก้นน้องชายทีหนึ่ง 

"พี่สาวแกมีชีวิตที่แข็งแกร่ง ไม่ตายหรอก!"

ทุกคนถอดชุดป้องกัน หายใจหอบหนักอย่างเหนื่อยอ่อน มองกันและกันก่อนยิ้มให้กัน การผ่านความลำบากร่วมกันทำให้พวกเขารู้สึกว่าระยะห่างระหว่างกันลดลงทันที!

เหลียนเซวียนเอ่ยขึ้น 

"กบพิษเขียวตัวใหญ่มีแค่ลิ้นที่ไว ไม่คิดว่ากบตัวเล็กจะคล่องแคล่วขนาดนี้ แถมยังบินได้อีก!"

เหล่าหนุ่มๆ ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาทต่อหน้าเหลียนเซวียนอีกต่อไป พวกเขาทิ้งตัวลงนอนกับพื้นทันที 

"แม่เอ๊ย! ตื่นเต้นเกินไปแล้ว!"

"ฮ่าๆๆ ไม่คิดว่าคางคกยักษ์นั่นจะมีลูกเยอะขนาดนั้น!"

"แต่ก่อนในกองทัพ การกำจัดกบพิษเขียวเราใช้เครื่องยิงจรวดยิงจากนอกป่า ไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นแบบนี้มาก่อนเลย!"

"แล้วเราจะขนหนังคางคกตัวใหญ่กลับไปยังไงล่ะ?"

"หัวหน้า ใช้เครื่องยิงจรวดเปิดทางดีกว่า แค่ระวังอย่าให้ระเบิดโดนตัวใหญ่ ให้ระเบิดพวกตัวเล็กทั้งหมดให้กระเจิงไป อย่างไรพวกนี้ก็ไม่มีค่าอะไร"

เหลียนเซวียนสวมถุงมือ หยิบกบขนาดฝ่ามือที่ตายแล้วตัวหนึ่งมาแงะผิวหนังออกดู เธอพบถุงพิษ แต่แทบจะบีบสารพิษสีขาวนวลออกมาไม่ได้เลย

กบพิษเขียวพวกนี้เป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์ทั้งหมด ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่จะกินได้ ส่วนพิษบนผิวหนังก็ไม่ได้มาตรฐานที่จะขายได้ ไร้ค่าจริงๆ ดูเหมือนว่าพวกเขาคงต้องเสียกระสุนปืนใหญ่ไปรอบหนึ่ง

หลังจากพักสักครู่ ทุกคนสวมชุดป้องกันอย่างระมัดระวัง เหลียนเซวียน เหลียนอี้ และเผิงฮุยแบกเครื่องยิงจรวดเตรียมกลับไประเบิดกบตัวเล็ก

เสี่ยวหยางเป็นคนไม่มีเล่ห์เหลี่ยม นอกจากไม่โง่แล้ว ความตรงไปตรงมาของเขาก็เทียบได้กับเหลียนอี้

ในการต่อสู้รอบที่แล้ว มีหลายคนที่ได้เข้าร่วม แม้แต่เผิงฮุยก็ได้ไปด้วยในรอบนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ยังไม่ได้ลงสนาม เขากลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ที่สุดในทีม

เสี่ยวหยางจึงวิ่งไปหาเหลียนเซวียน 

"หัวหน้า! หัวหน้า! คุณพักก่อน คราวนี้ให้ผมไปเถอะ!"

คนอื่นไม่มีทางพูดแบบนี้ เพราะในทีมมีเครื่องยิงจรวดสามกระบอก สองกระบอกอยู่ในมือของคนในครอบครัวเหลียน นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันโดยไม่ต้องพูด

แต่เสี่ยวหยางไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย เขาคิดเพียงว่าต้องทำงานให้มากและไม่เกียจคร้าน

แม้ว่าเหลียนเซวียนจะไม่ได้ติดต่อกับคนพวกนี้มากนัก แต่เธอก็เข้าใจนิสัยของแต่ละคนพอสมควร แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเด็กคนนี้มีความคิดบริสุทธิ์ ไม่คิดอะไรวกวน

แต่เธอไม่สามารถมอบเครื่องยิงจรวดของเธอให้เสี่ยวหยางได้ เพราะเครื่องยิงจรวดของเธอเป็นผลผลิตจากระบบ วันนี้เป็นครั้งแรกที่เครื่องยิงจรวดนี้เข้าร่วมการต่อสู้จริง ยังไม่แน่ใจว่าจะแสดงพลังได้มากน้อยแค่ไหน เธอต้องยิงกระสุนนัดนี้ด้วยตัวเอง

เธอจึงพูดกับทุกคน

"ทุกคนตามมาเถอะ พวกเราต้องนำกบพิษเขียวตัวใหญ่ออกมาด้วย ถ้ามีคนน้อยเกินไปคงยกไม่ไหว"

เสี่ยวหยางได้ยินก็ดีใจขึ้นมาทันที ไม่สนว่าหัวหน้าจะมอบงานอะไรให้เขา ขอเพียงไม่ต้องอยู่เฉยๆ ก็พอ

ทุกคนพากันเข้าป่าอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาเดินตามเส้นทางที่โฮ่วกั่งแนะนำ หลบหลีกปากรูที่กบพิษเขียวตัวเล็กๆ ทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง กำหนดพิกัดยิงของเครื่องยิงจรวดให้ดี แล้วเล็งไปที่ปากรูและระเบิด!

"ตูม!"

"ตูม!"

"ตูม!"

หลังจากเสียงปืนใหญ่สามนัด เหลียนเซวียนแทบไม่พบความพิเศษอะไรในเครื่องยิงจรวดของเธอเลย ทั้งเสียงและการทำงานดูเหมือนกับเครื่องยิงจรวดของเผิงฮุยและเหลียนอี้เกือบทุกประการ

อย่างไรก็ตาม ไม่นานเธอก็เข้าใจว่าเครื่องยิงจรวดจากระบบเจ๋งตรงไหน!

โฮ่วกั่งแชร์ภาพที่โดรนถ่ายได้ให้ทุกคนดูแบบเรียลไทม์ หลังจากที่ปากรูสองแห่งที่เหลียนอี้และเผิงฮุยยิงถูกระเบิด ทุกอย่างเงียบไปเพียง 5 วินาที จากนั้นก็มีกบตัวเล็กๆ นับไม่ถ้วนทะลักออกมาจากปากรูอย่างบ้าคลั่ง

เหมือนตาน้ำสีเขียวสองแห่งที่พุ่งขึ้นมา ทำให้คนขนลุกซู่!

แต่ปากรูที่เธอยิงกลับเงียบผิดปกติ แทบจะไม่เห็นกบตัวเล็กๆ ที่มีชีวิตปีนออกมาเลย

อาจเป็นไปได้ว่าในรูที่เธอยิงไปนั้นไม่มีกบตัวเล็กมาแต่แรก หรือไม่ก็เครื่องยิงจรวดของเธอสามารถโจมตีหลายจุดได้อย่างแม่นยำ กระสุนปืนใหญ่หนึ่งนัดสามารถฆ่ากบตัวเล็กที่ซ่อนอยู่ในถ้ำลึกทั้งหมดได้ในคราวเดียว

เหลียนเซวียนแน่นอนว่าเชื่อในความเป็นไปได้อย่างหลัง เพราะอุปกรณ์ที่ผลิตจากระบบไม่เคยมีอะไรที่อ่อนแอเลย

ไม่มีเวลาให้คิด เธอตะโกนเรียกเหลียนอี้ทันที 

"หยุดยิง! ฉันจะยิงเอง"

"ตูม! ตูม!"

เหลียนเซวียนและเผิงฮุยยิงกระสุนนัดที่สองพร้อมกัน กระสุนนัดที่สองของเหลียนเซวียนยิงเข้าไปในถ้ำที่เหลียนอี้เพิ่งยิงไป

ครู่ต่อมา ปากรูที่เผิงฮุยยิงยังคงมีกบตัวเล็กๆ นับไม่ถ้วนทะลักออกมาอีกครั้ง แต่หลุมที่เหลียนอี้ยิงกลับเงียบสนิท

แม้แต่กบตัวเล็กๆ ที่กองซ้อนกันหนาแน่นที่ปากรูก็ไม่ขยับเลย!

ตอนนี้ ยกเว้นเหลียนอี้ แทบทุกคนเห็นความพิเศษของเครื่องยิงจรวดแล้ว พวกเขามองเหลียนเซวียนด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง!

สิ่งที่พิเศษของหัวหน้าทีมของพวกเขาคงไม่ใช่แค่โชคเท่านั้น!

เผิงฮุยไม่ยิงนัดที่สามโดยสมัครใจ แต่ปล่อยให้เหลียนเซวียนเป็นผู้ยิงแทน

เหลียนเซวียนยิงไปหนึ่งนัด ปากรูที่สามก็เงียบสนิทเช่นกัน เมื่อเดินต่อไปอีกหน่อย โฮ่วกั่งชี้ตำแหน่งของปากรูที่สี่ เหลียนเซวียนจัดการกบตัวเล็กทั้งหมดด้วยการยิงหนึ่งนัดเช่นเคย

โฮ่วกั่งตะโกนบอก 

"จากการสังเกตของผม กบพิษเขียวกลายพันธุ์ตัวใหญ่และรูกบตัวเล็กทั้งสี่แห่งในป่านี้ถูกกำจัดทั้งหมดแล้ว ทุกคนสามารถเริ่มปฏิบัติงานได้!"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกน ทุกคนแทบจะพุ่งเข้าไปพร้อมกัน

เหลียนเซวียนไม่ได้วิ่งไปที่กบพิษเขียวตัวใหญ่พร้อมคนอื่นๆ แต่มุ่งไปยังปากรูที่เหลียนอี้เพิ่งระเบิดเพื่อตรวจสอบ เธอพบว่ากบตัวเล็กบางตัวมีเลือดและเนื้อเละเทะ แต่บางตัวศพยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แม้แต่ผิวหนังก็ไม่มีรอยแตกเลย

แต่ทุกตัวตายสนิท

เธอเกิดความคิดหนึ่งในใจ เครื่องยิงจรวดของเธอมีวิธีโจมตีที่แตกต่างจากเครื่องยิงจรวดทั่วไป

เธอรีบไปที่ปากรูที่ถูกระเบิดด้วยเครื่องยิงจรวดของเธอเท่านั้นเพื่อตรวจสอบ พบว่าเป็นไปตามที่คาดไว้ ซากกบตัวเล็กทั้งหมดอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่มีตัวไหนที่ผิวหนังแตก

เห็นได้ชัดว่าอาวุธที่ผลิตจากระบบมีระดับเทคโนโลยีสูงกว่าโลกที่รกร้างนี้มาก ใครจะรู้ว่ามันคือการโจมตีด้วยคลื่นเสียงหรือคลื่นแสง แต่ไม่สำคัญ อย่างไรเสียเหลียนเซวียนก็รู้วิธีใช้เครื่องยิงจรวดของเธอแล้ว นั่นก็เพียงพอ

ทุกคนมาถึงถ้ำของกบพิษเขียวกลายพันธุ์ขนาดใหญ่ พวกเขาขุดปากรูเปิด เตรียมช่วยกันลากมันออกมา แต่พบว่ามันใหญ่เกินไป ด้วยกำลังของพวกเขาไม่สามารถลากมันออกจากถ้ำได้

แต่นี่ไม่ได้ทำให้ทุกคนผิดหวัง กลับกลายเป็นว่าพวกเขายิ่งตื่นเต้น!

ยิ่งกบพิษเขียวใหญ่ แสดงว่ายิ่งสามารถเอาพิษกบออกมาได้มาก มีค่ามากขึ้นด้วย

เหลียนเซวียนตัดสินใจ 

"เมื่อยกไม่ไหว ก็ต้องถลกหนังตรงนี้แล้ว"

เสี่ยวหยางและเหลียนอี้พับแขนเสื้อ ดึงมีดออกจากรองเท้าบู๊ตและกระโดดลงไปเป็นคนแรก เผิงฮุยและเหลียนเซวียนถือปืนคอยระวังภัย ส่วนคนที่เหลือก็กระโดดลงไปในหลุม

ถุงพิษของกบพิษเขียวกระจายอยู่ที่ผิวหนังสีเขียวดำบนหลังเป็นหลัก ทุกคนแบ่งพื้นที่คนละส่วน หลีกเลี่ยงถุงพิษ และแบ่งหนังกบเป็นหลายส่วนอย่างเป็นระเบียบ ถลกมันลงมาอย่างระมัดระวัง

เหลียนเซวียนมองดูหนังกบแผ่นใหญ่ๆ เหล่านี้ ในใจเธอยินดีสุดๆ กบที่เธอล่าได้ที่ริมทะเลสาบครั้งก่อนมีขนาดเพียงครึ่งหนึ่งของตัวนี้ พิษกบครั้งนั้นขายได้กว่าสี่ล้านหยวน ตัวนี้ราคาจะต้องเป็นสองเท่าแน่นอน

ทุกคนพับหนังกบอย่างระมัดระวังใส่ในกระสอบหนังงู ไม่กล้าชักช้า รีบวิ่งกลับไปที่รถบรรทุกเพื่อแช่แข็งหนังกบทันที สิ่งที่มีค่าขนาดนี้ จะปล่อยให้เน่าเสียไม่ได้เด็ดขาด