ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 121: ความหวาดผวาของเงา

ข่าวการตายอย่างปริศนาของผู้อาวุโสเถี่ย... และการล่มสลายอย่างกะทันหันของสมาคมทหารรับจ้างโลหิตเหล็ก... ได้สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองพฤกษาเหล็ก

แต่สำหรับโลกใต้ดินที่แท้จริงแล้ว... ข่าวที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ "สัญลักษณ์" ที่ถูกทิ้งไว้...

...

ณ นครท่าเรือที่อยู่ห่างไกลออกไปหลายพันลี้... เมืองจินหลิง

ภายในคฤหาสน์ที่หรูหราหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของสมาคมการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมือง... ชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าสมาคมกำลังเปิดอ่านยันต์สื่อสารลับสุดยอดด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

ยิ่งเขาอ่าน... ใบหน้าของเขาก็ยิ่งซีดเผือดลง...

"ผู้อาวุโสเถี่ย... ตายแล้ว!" เขากระซิบกับตัวเองด้วยเสียงสั่นเทา "ถูกสังหารอย่างเงียบเชียบในห้องทำงานลับของตัวเอง... เป็นไปได้อย่างไร! ป้อมปราการโลหิตเหล็กนั้นมีการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด!"

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ... คือประโยคสุดท้ายในรายงาน
"...ผู้ลงมือได้ทิ้งสัญลักษณ์ 'มังกรอสุนีบาต' ไว้ที่ผนัง..."

เคร้ง!

ยันต์สื่อสารร่วงหลุดจากมือของเขา!

"มังกรอสุนีบาต!"

เขาคือหนึ่งในผู้ประสานงานระดับสูงของบัลลังก์เงาเช่นกัน! เขารู้ดีว่าสัญลักษณ์นี้ไม่ได้เป็นขององค์กรใดๆ ที่พวกเขารู้จัก! มันคือการประกาศสงคราม! คือการบอกให้พวกเขารู้ว่า... มี "นักล่า" คนใหม่ปรากฏตัวขึ้นแล้ว!

"เป็นฝีมือของฝ่ายองค์รัชทายาทแน่ๆ! แต่เป็นใครกัน? ยอดฝีมือระดับนี้ไม่ควรจะไร้ชื่อเสียงเรียงนาม!"

ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจของเขาทันที! เขาไม่รู้ว่าศัตรูคือใคร... ไม่รู้ว่าศัตรูมีกี่คน... และไม่รู้ว่าเป้าหมายต่อไปของมันคือใคร!

เขารีบส่งข่าวนี้กลับไปยังศูนย์บัญชาการหลักของบัลลังก์เงาทันที!

คลื่นแห่งความหวาดผวาและความสับสนได้เริ่มแพร่กระจายไปทั่วเครือข่ายองค์กรลับที่เคยคิดว่าตัวเองไม่อาจถูกแตะต้องได้...

...

ในขณะที่เหล่าเงากำลังตื่นตระหนก...

"นักล่า" กลับกำลังเดินทางอย่างสบายอารมณ์ไปยังเป้าหมายต่อไป

หลินฟานในคราบของ "เฟิงหลิน" กำลังมุ่งหน้าไปยัง "เมืองชลธาร" เมืองที่งดงามและขึ้นชื่อเรื่องความสงบสุข

เขากำลังศึกษาม้วนข้อมูลที่ได้มาจากความทรงจำของผู้อาวุโสเถี่ย

"น่าสนใจ..." เขายิ้มบางๆ "หลังจากที่ฐานลับในเมืองหลวงและเมืองพฤกษาเหล็กถูกทำลาย... เครือข่ายการส่งกำลังบำรุงของพวกมันต้องหยุดชะงักลงแน่"

เขารู้ดีว่าการบุกโจมตีฐานลับที่เหลืออยู่ซึ่งตอนนี้ต้องเตรียมพร้อมป้องกันตัวอย่างเต็มที่แล้วนั้น... ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก
ดังนั้น... เขาจึงเปลี่ยนกลยุทธ์!

"ในเมื่อพวกหนูกำลังหวาดกลัวจนซ่อนตัวอยู่ในรู... ข้าก็จะไปเผารูของพวกมันทิ้งเสียเลย"

เป้าหมายต่อไปของเขาไม่ใช่ "บุคคล"... แต่เป็น "เส้นทางลำเลียง"!

ตามข้อมูลระบุว่า... ในอีกหนึ่งสัปดาห์... จะมีการส่งมอบ "หญ้าพิษวิญญาณอสูร" และทรัพยากรล้ำค่าอีกหลายรายการ ณ วัดร้างแห่งหนึ่งบนภูเขาชิงอวิ๋นนอกเมืองชลธาร มันคือการนัดพบที่สำคัญอย่างยิ่งเพื่อฟื้นฟูองค์กรขึ้นมาใหม่

"ข้าจะไม่ได้แค่ไปปล้น... แต่ข้าจะไปวางกับดัก... เพื่อล่อให้ปลาตัวใหญ่กว่าออกมา"

หลินฟานเดินทางไปถึงภูเขาชิงอวิ๋นล่วงหน้าหลายวัน...

ที่นั่น... เขาก็ได้พบกับวัดร้างที่ถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และสายหมอก... บรรยากาศเงียบสงบและวังเวง... เป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการลอบสังหาร

เขาไม่ได้รอเฉยๆ...

แต่กลับเริ่มลงมือ "ตกแต่ง" สถานที่แห่งนี้ใหม่...
เขาใช้ความรู้เรื่องค่ายกลที่ได้มาจาก "เคล็ดวิชาจิตทลายสวรรค์" และการวิเคราะห์ของระบบ... ผสานเข้ากับสภาพแวดล้อมตามธรรมชาติ...

เขาวางหินปราณไว้ตามจุดชีพจรพลังงานของภูเขา... เขาสลักอักขระลวงตาไว้บนต้นไม้โบราณ... เขาสร้างเขตแดนมายาขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ...

เขาไม่ได้สร้างค่ายกลสังหารที่อึกทึกครึกโครม... แต่กลับสร้าง "ค่ายกลผนึกมิติอสนีบาต" ที่น่าสะพรึงกลัว!

ค่ายกลนี้จะไม่โจมตี... แต่มันจะ "ผนึก" พื้นที่ทั้งหมดไว้! ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง! ไม่มีผู้ใดสามารถหนีออกไปได้! และไม่มีผู้ใดข้างนอกจะรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน!

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น... เขาก็เดินเข้าไปยังใจกลางของกับดักที่เขาสร้างขึ้น... นั่งขัดสมาธิลงบนแท่นบูชาที่ผุพัง... แล้วซ่อนกลิ่นอายของตัวเองลงจนหมดสิ้น...

หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความเงียบงัน...

นักล่า... ได้กลายเป็นพรานผู้เงียบขรึม...

และบัดนี้... เขาเพียงแค่รอ... รอให้เหยื่อผู้โง่เขลา... เดินเข้ามาสู่ใยแมงมุมที่ถูกถักทอขึ้นจากสายฟ้าแห่งความตาย...