ฟางจิ้งเหยียนเฝ้ามองอยู่อย่างนั้นกระทั่งเห็นแผ่นหลังของคุณชายรองฟางลับตาไปนางถึงได้หมุนตัวกลับเข้าไปพักพิงอิงกายอยู่บนแคร่ไม้ตัวยาวโดยมีสาวใช้คนสนิทคอยโบกพัดให้
“คุณชายกงดูเหมือนจะหลงใหลในตัวคุณหนูเอามากๆ แล้วเหตุใดคุณหนูถึงไม่สนองไมตรีของคุณชายกงเล่าเ้าคะ?”
ลั่วหลินถามไปตามประสาเพราะในสายตาของนางได้ประเมินไว้แล้วว่าคุณชายกงไม่ได้ด้อยกว่าคุณชายเสิ่นเลยแม้แต่น้อยหนำซ้ำคุณชายกงยังได้เปรียบคุณชายเสิ่นในด้านวรยุทธ์ รูปร่างค่าตาก็หาได้ด้อย
‘ก็เพราะเขาเป็ตัวร้ายในนิยายที่ข้าแต่งอย่างไรเล่ามีคนดี ๆ ที่ไหนกันที่อยากจะลงเอยกับตัวร้าย’
จิ้งเหยียนตอบคำถามของลั่วหลินเพียงในใจพลางยกเรียวนิ้วมือขึ้นนวดขมับอย่างเหนื่อยหน่ายจากนั้นไม่นานจิ้งเหยียนก็สะบัดชายแขนเสื้อสั่งให้ลั่วหลินออกไปจากเรือนโดยใช้เหตุผลที่ว่านาง้านอนกลางวัน หากไม่ได้เรียกหาก็อย่าให้มีผู้ใดเข้ามารบกวนเด็ดขาด...
ด้วยเห็นว่าคุณหนูของนางอารมณ์คุ้มดีคุ้มร้ายั้แ่เช้าลั่วหลินจึงไม่ได้ถามคำถามเดิมซ้ำขึ้นมาอีก สาวใช้ตัวน้อยค่อย ๆ ปลีกตัวออกไปเงียบๆ ตามความ้าของคุณหนูทั้งไม่ลืมที่จะกำชับคนสวนและบ่าวไพร่ในจวนให้รักษาระยะห่างกับเรือนนอนของคุณหนูให้ดี...
เมื่อได้อยู่คนเดียวอย่างที่้า จิ้งเหยียนจึงเผลอไผลคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย...กระทั่งความเงียบงันผสานกับสายลมอ่อน ๆ โชยเข้ามาััเรือนกายมันชวนให้น่างีบหลับเสียจริง
ความที่เฝ้าคิดทบทวนหาเหตุผลว่าทำไมตัวร้ายอย่างเสวี่ยหานผู้ซึ่งไม่เคยมีวี่แววว่าจะสนใจในตัวนางมาก่อนทำไมอยู่ดี ๆ ถึงได้หันมาหมายปองนางดั่งจะกลืนกินไปทั้งตัวเช่นนี้ในหลายราตรีที่ผ่านมาจิ้งเหยียนจึงอดหลับอดนอนจนมีสภาพอ่อนเพลียเหมือนอย่างที่เห็นอยู่นี้
ทำไมกัน? ทำไมตัวร้ายอย่างกงเสวี่ยหานถึงได้หันมาสนใจในตัวนางด้วยเล่า...
แต่เดิมกงเสวี่ยหานควรสนใจในตัวมู่หรงเยว่ซึ่งมีสถานะเป็นางเอกถึงจะถูกทว่าอิงตามเนื้อเื่...ในตอนสุดท้ายคนที่กงเสวี่ยหานได้ลงเอยด้วยก็คือลู่ชิงเหมยซึ่งเป็บุตรสาวของจวนคหบดีใหญ่ผู้มีสถานะเป็แค่ตัวประกอบที่จืดจาง
ส่วนจุดจบของนางร้ายอย่างฟางจิ้งเหยียนก็ใช่ว่าจะดีนักเพียงครึ่งปีให้หลังฟางจิ้งเหยียนจะแต่งเข้าจวนสกุลเสิ่นในตำแหน่งอนุภรรยา
เหตุก็เกิดจากจิ้งเหยียนวางยาปลุกกำหนัดหวังรวบหัวรวบหางคุณชายเสิ่นในราตรีนั้นเสิ่นอวี้สือจึงแสดงความรับผิดชอบด้วยการแต่งนางเข้าจวนแต่ทว่าให้นางเป็ได้แค่อนุภรรยาเท่านั้น
นางหลงรักเสิ่นอวี้สือจนหน้ามืดตามัวแม้ต้องอยู่ในตำแหน่งอนุภรรยาที่ต่ำต้อย นางก็ยินดีขอเพียงได้แต่งเข้าจวนเสิ่นเป็พอ หลังจากแต่งเข้าจวนเสิ่นไปได้ไม่นานมู่หรงเยว่ก็แต่งตามเข้ามาในฐานะฮูหยินเอก ครั้นได้เห็นภาพบาดตาบาดใจอยู่ทุกวันได้เห็นว่าเสิ่นอวี้สือดูรักใคร่มู่หรงเยว่มากเพียงใดนางก็ยิ่งเกลียดชังมู่หรงเยว่มากขึ้นเท่านั้น
วันดีคืนดีฟางจิ้งเหยียนจึงคิดแผนการชั่วช้าขึ้นมาหนึ่งอย่างนางวางยาสลายเส้นเอ็นแล้วจัดฉากให้บุรุษไร้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาย่ำยีมู่หรงเยว่ถึงในเรือนนอนหนำซ้ำจิ้งเหยียนยังใส่ร้ายว่ามู่หรงเยว่ลอบคบชู้กับทาสเลี้ยงม้าที่ต่ำต้อยผู้นั้น
การกระทำเลวทรามดั่งอสรพิษร้ายของจิ้งเหยียนคือแรงจูงใจหลักที่ทำให้มู่หรงเยว่คิดสั้นฆ่าตัวตายนางฆ่าตัวตายทั้งที่กำลังตั้งครรภ์เป็เช่นนั้นแล้วจวนเสิ่นก็จะมีจิ้งเหยียนเป็นายหญิงแต่เพียงผู้เดียว...
ทว่าฟางจิ้งเหยียนเฉิดฉายและทำตัวจองหองเสวยสุขอยู่ในจวนสกุลเสิ่นได้ไม่ถึงเดือนบุรุษที่รักแรงเกลียดแรงอย่างเสิ่นอวี้สือก็พาทหารของกรมทางการมาลากตัวนางออกไปรับโทษ!
ฟางจิ้งเหยียนพยายามปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาแต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่อาจหนีพ้นกฎแห่งกรรมได้ ในท้ายที่สุดฟางจิ้งเหยียนที่เคยเป็คุณหนูสูงศักดิ์ก็ถูกขับไล่ไสส่งให้ไปอยู่ชายแดนฟางจิ้งเหยียนในเวลานั้นไม่ได้ต่างอันใดกับขอทานข้างถนน
อันที่จริงนางจะต้องถูกคาดโทษตายจำพวกลงทัณฑ์ปะาชีวิต นางจะไม่มีโอกาสได้มีลมหายใจเลยด้วยซ้ำหากไม่ใช่ว่าเห็นแก่หน้าคุณชายใหญ่ฟางและมีคุณชายรองฟางมาคุกเข่าขอร้องอยู่หน้าสำนักว่าการนานถึงสามวันสามคืนมิเช่นนั้น... ฟางจิ้งเหยียนคงได้กลายเป็ผีเฝ้าสุสานไปตั้งนานแล้ว
‘ให้ข้าตกอยู่ในสภาพนี้มิสู้ฆ่ากันให้ตายไปเลยเสียยังจะดีกว่า’
รำพึงรำพันตัดพ้อขอความตายอยู่ทุกวันจนท้ายที่สุดฟางจิ้งเหยียนผู้นี้ก็เลือกปลิดชีพตนเองเพื่อหนีความอัปยศของชีวิต...
ในเมื่อรู้จุดจบของตัวละครนี้เป็อย่างดี แล้วเื่อะไรที่ฟางจิ้งเหยียนคนใหม่จะต้องพาตัวเองเดินทางผิดพลาดในเส้นทางเก่าด้วยเล่าตราบใดที่ร่างนี้มีิญญาของผิงเซียวหรันสวมอยู่ความผิดพลาดที่ทำให้ร่างนี้ต้องตายอย่างอนาถเซียวหรันจะไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้นทับรอยเดิมเด็ดขาด
เช่นนั้นจึงไม่แปลกที่ฟางจิ้งเหยียนคนใหม่จะหลีกเลี่ยงพระเอกและไม่รู้สึกหลงใหลในตัวเสิ่นอวี้สือเฉกเช่นที่สมควรเป็ชาติที่แล้วผิงเซียวหรันตายลงด้วยวัยเพียงยี่สิบห้าปีเท่านั้นคุณนักเขียนตัวน้อยยังใช้ชีวิตได้ไม่คุ้มค่าเท่าที่ควรกระทั่งก่อนสิ้นใจตายก็ไม่มีโอกาสได้บอกลาใครเลยด้วยซ้ำ
ยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่เซียวหรันอยากทำยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่เซียวหรันยังทำไม่สำเร็จยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่เซียวหรันยังไม่สมปรารถนาผิงเซียวหรันอยากเป็นักเขียนที่โด่งดังและเป็ที่นับหน้าถือตาของคนในวงการผิงเซียวหรันอยากมีครอบครัวอบอุ่น อยากมีสามีที่รักนางดั่งจะเทิดทูนถวายหัวผิงเซียวหรันอยากมีชีวิตเรียบง่ายไร้กังวล ไร้อุปสรรคทั้งปวง
แต่!ยังไม่ทันได้สำเร็จสักอย่างผิงเซียวหรันคนสวยก็มาโผล่อยู่ในโลกแห่งจินตนาการที่ตัวเองเป็คนสร้างขึ้นแล้วนางก็เพิ่งมาค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ ว่าท้องเื่ที่กำลังดำเนินไปมีส่วนผิดเพี้ยนไปจากที่ควรจะเป็ตั้งหลายอย่าง
ที่ชัดเจนที่สุดก็น่าจะเป็เื่ที่จิ้งเหยียนกับเสวี่ยหานถูกวางยาปลุกกำหนัดแทนที่จะเป็เสิ่นอวี้สือที่ร่วมหลับนอนด้วยกันกับนางในค่ำคืนที่แสนสงัด...
“แต่งกับข้ามันน่าผิดหวังขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงกับทำให้คนงามหน้าบูดบึ้งได้ทั้งวัน”
เสียงพราวเสน่ห์ของใครคนนั้นทำให้จิ้งเหยียนหลุดจากห้วงภวังค์เ้าตัวผินหน้านวลงามมองไปยังต้นเสียงแต่ก็ไม่พบเงาของผู้ต้องสงสัยแต่ชั่วอึดใจเดียวชายร่างสูงโปร่งก็มาหยุดยืนอยู่ข้างกายนางพร้อมกับใช้เรียวนิ้วมือเชยคางมนให้หันมาสบตากับเขา
เป็กงเสวี่ยหานผู้นั้นอีกแล้ว!เป็คู่เวรคู่กรรมหรืออย่างไร ถึงใดตามมารังควานนางถึงที่ ทั้งที่เพิ่งจากกันหลัดๆ เมื่อไม่กี่ชั่วยามนี้เอง
แต่ทว่า!เขาบุกเข้าเรือนนอนของนางได้อย่างไร คนในจวนสกุลฟางไม่มีหูไม่มีตากันแล้วหรือไรถึงได้ปล่อยให้คนผู้นี้เข้านอกออกในได้ตามใจชอบ
“ปล่อยนะ!อย่ามาทำเหมือนข้าเป็ของเล่นของท่าน”
ใบหน้าร้ายกาจของนางชวนให้ขุนนางหนุ่มถึงกับเผลอระบายยิ้มอ่อนคงไม่เคยมีผู้ใดบอกกับนางสินะ ว่ายามที่นางทำจมูกย่นเช่นนี้มันเหมือนจิ้งจอกตัวน้อยก็ไม่ปานทั้งน่ารักและน่าชังในเวลาเดียวกัน
1K
![รักนะนายตัวแสบ [เคะท้องได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1589355432_81710566.webp)
