รอยร้าวระหว่างสองพี่น้องมันเริ่มขึ้นเมื่อเกือบสองปีก่อนหลังจากที่ท่านอาร์คัส ออร์บิส พรีมัส รับพวกเขามาไม่นานฮารุเองก็ดีใจที่ได้รับการศึกษาที่ดีตามสัญญาที่อาร์คัสให้ไว้แต่เขาเป็คนเดียวที่ไม่รู้ว่าเื้ัความเมตตานั้นมีอะไรซ่อนอยู่
ในขณะที่ฮารุได้ไปเรียนต่อซากิก็ทำงานรับใช้ท่านอาร์คัสอย่างไม่หยุดหย่อน วันเวลาผ่านไปงานของซากิยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆจนไม่มีแม้แต่เวลาจะมานั่งทานข้าวกับฮารุด้วยซ้ำฮารุรู้ว่าสิ่งที่พี่ทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อเขา เพื่อให้เขามีชีวิตที่ดีกว่าตนเองซากิยอมรับได้กับการที่ต้องทำงานสกปรกยอมรับได้กับการที่ต้องเหน็ดเหนื่อยแทบตายเพื่อให้ฮารุมีชีวิตที่ใสสะอาด
แต่แล้วความลับนั้นก็ถูกเปิดเผยในคืนหนึ่ง...คืนที่ฮารุนอนไม่หลับและออกมานั่งรอการกลับมาของพี่ชายเวลาไหลผ่านจนดึกดื่น ในที่สุดร่างของซากิก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูคฤหาสน์แต่เขากลับมาในสภาพที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเืมากมาย ทั้งของตนเองและของผู้อื่นบริเวณไหล่ขวาของซากิมีเืไหลเป็ทางไม่หยุดหย่อนแถมศีรษะยังแตกจนเส้นผมเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวเหนียวหนืดกลิ่นคาวเืคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินปืนแค่นี้ก็ชัดเจนมากแล้วว่าเขาไปทำอะไรมาเพียงลำพังซากิตื่นใเมื่อเห็นน้องชายของตนที่ตอนนี้ยังไม่นอนเขาไม่น่าประมาณกลับบ้านมาในสภาพนี้เลย
"ไอ้โง่เอ๊ย..." ซากิสบถด่าตัวเองในใจอย่างหงุดหงิด
"พี่... ไปทำอะไรมา?" ฮารุถามขึ้นใบหน้าของเขาซีดเผือด แม้จะรู้เต็มอกว่าซากิไปทำอะไรมา แต่เขาก็ยังอยากรู้ว่าพี่ชายของตนจะกุเื่อะไรขึ้นมากลบเกลื่อนความเงียบเข้าครอบงำทั้งสอง ซากิเพียงเบี่ยงหน้าหลบสายตาของผู้เป็น้อง ไม่กล้าที่จะสบเข้าไปตรงๆ
"เหอะ! พี่เข้าไปยุ่งกับไอ้วงจรอุบาทว์นี้อีกแล้วใช่ไหม!?" ฮารุตะคอกใส่ซากิ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่รุนแรง
"พี่จะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน!?"
"ต้องให้ผมย้ำกับพี่ไหมว่าพ่อตายได้ยังไง!? ว่าแม่ต้องตาย!?ว่าทำไมพวกเราถึงได้มีชีวิตบัดซบขนาดนี้กัน!? พี่จะตามรอยพวกเขารึไง!จะต้องให้พวกมันมาตามฆ่าพวกเราแบบเดียวกันใช่ไหมถึงจะพอใจ!?"
ความรู้สึกของเด็กน้อยตีกันปะปนวุ่นวายทั้งเศร้า โกรธแค้น เป็ห่วง และเหนื่อยล้า เขาไม่อยากให้พี่ของตนต้องมายุ่งกับเื่พวกนี้อีกแล้วไม่อยากให้ต้องเสี่ยงอันตรายอีกแล้วเงินที่ได้มาก็ล้วนเป็สิ่งที่เปื้อนเืคนนับไม่ถ้วนมาทั้งนั้นเขาไม่อยากเห็นพี่ชายตนต้องกลายเป็คนเลว อาชญากร หรือฆาตกรหรอกนะ
.
เสียงถอนหายใจแ่เบาดังขึ้นในห้องนั่งเล่นของบ้านพักหลังเล็กซากิมองน้องชาย ที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยแววตาอ่อนล้า การมีปากเสียงเื่เดิมๆระหว่างเขากับฮารุดูเหมือนจะกลายเป็ปกติไปแล้ว และฝ่ายที่ยอมแพ้เสมอคือซากิเองเขาเหนื่อยหน่ายกับเื่เหล่านี้เต็มกลืน ฮารุไม่แม้แต่จะเปิดใจรับฟังเลยสักนิดซากิได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยายามเปลี่ยนเื่
"วันนี้ไม่ไปเรียนรึไง?" ซากิถามขึ้น
"ไม่ไป" ฮารุตอบห้วนๆ
"ทำไม?" ซากิเลิกคิ้ว
"หายไปสักวันจะเป็ไรล่ะ ผมจะไปเล่นเกมบ้านเพื่อน" ฮารุตอบกลับอย่างหงุดหงิดราวกับรำคาญก่อนจะลุกขึ้นเตรียมกลับไปยังห้องของตน
ซากิลุกตามทันทีคว้าข้อมือของน้องชายไว้แน่น
"มีอะไร?" เขาถามอย่างจริงจังปกติฮารุเป็เด็กตั้งใจเรียนมาก การที่มาอ้างแบบนี้มันแปลกเกินไป
"ทำไม? ถ้าผมไม่บอก พี่จะไปทำตัวเป็มาเฟียตามสืบเื่ที่โรงเรียนผมรึไง?"ฮารุถามกลับอย่างกวนๆ ด้วยสายตาท้าทาย
"ใช่ ฉันจะทำ" คนพี่สวนกลับอย่างทันควันด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด
"แค่ต่อยตีนิดหน่อยตามประสาวัยรุ่น พี่อย่ายุ่งไม่เข้าเื่เถอะ"ฮารุไล่ซากิ ก่อนจะสะบัดข้อมือหนีเข้าห้องไป ปล่อยให้ซากิยืนนิ่งอยู่กลางห้องด้วยความรู้สึกหลากหลายทั้งเป็ห่วง กังวล และเ็ปกับท่าทีห่างเหินของน้องชาย
.
หลังจากนั้นไม่นานซากิก็กลับมายังคฤหาสน์ใบหน้าเรียบเฉยของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆออกมาแต่ภายในใจกลับรู้สึกหนักอึ้งเมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ของเขากับฮารุเครอสกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ในห้องทำงาน เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อประตูเปิดออกและเห็นซากิเดินเข้ามา
"กลับมาแล้วเหรอ" เครอสเอ่ยทักรอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นซากิเดินเข้ามาใกล้เครอสก็สังเกตเห็นแววตาที่หม่นหมองเล็กน้อยของอีกฝ่าย
"เป็อะไรไป?" เครอสถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดกับปกติ"ดูเหนื่อยๆ นะ"
ซากิส่ายหน้าเบาๆไม่ได้ตอบอะไร เครอสละเอกสารในมือลง ยื่นมือออกไปดึงซากิให้เข้ามาใกล้
"ไม่ต้องโกหกฉันหรอก" เครอสเอ่ยพลางประทับริมฝีปากลงบนมือสวย"บอกมาสิ เกิดอะไรขึ้น?"
ซากิไม่ได้ขัดขืนเขายืนพิงเข้ากับโต๊ะทำงานของเครอสอย่างผ่อนคลายก้มลงมองมือของตนที่เครอสเอาไปเกลี่ยเล่นไปมาความตึงเครียดที่สะสมมาค่อยๆคลี่คลายลง
"ทะเลาะกับฮารุอีกแล้วเหรอ?" เครอสถามขึ้นอย่างรู้ดีว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ซากิเป็แบบนี้ซากิเพียงพยักหน้าเบาๆ
เครอสยืนขึ้นมือหนาประคองใบหน้าของซากิขึ้นมา ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของซากิ
"บางที... นายก็ควรจะปล่อยให้เขาได้เรียนรู้ด้วยตัวเองบ้างนะ" เครอสเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล
"เด็กผู้ชายในวัยนี้ก็มักจะเป็แบบนี้แหละ"
ซากิเงยหน้าขึ้นสบตาเครอส "ฉันแค่เป็ห่วงเขา"
"ฉันรู้" เครอสเอ่ยพลางยิ้มบางๆก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบเบาๆที่หน้าผากของซากิััอ่อนโยนที่ทำให้ซากิรู้สึกอบอุ่นไปทั้งใจ
"ไม่เป็ไรนะ ฉันจะอยู่ข้างนาย"
เครอสดึงซากิกลับเข้ามากอดแต่คราวนี้เป็อ้อมกอดที่กระชับแน่น ใบหน้าคมคายซบลงกับกลุ่มผมของซากิ สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆที่เป็เอกลักษณ์เฉพาะตัว
ซากิหลับตาลงช้าๆปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของเครอสเขารู้สึกถึงความสบายใจที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกเหนื่อยล้าทางกายและใจค่อยๆบรรเทาลงด้วยไออุ่นจากเครอส เครอสมองใบหน้าของซากิที่ซบอยู่กับอกเขายิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะก้มลงหอมแก้มเนียนนุ่มของซากิเบาๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"น่ารักจริงๆ" เขาพึมพำกับตัวเอง
ในเวลานี้ซากิไม่ได้สนใจเื่ราวความขัดแย้งกับน้องชายอีกแล้ว เขาสนใจเพียงแค่ความอบอุ่นและความรู้สึกที่เครอสมอบให้ราวกับว่าอ้อมกอดของเครอสคือที่พักพิงเดียวที่เขา้าในโลกที่โหดร้ายและสับสนใบนี้
6K
