“ไม่มีร่องรอยของการาเ็ร้ายแรง...”
“มีแค่รอยฟกช้ำนิดหน่อย...อาจจะเกิดจากแรงกระแทกกับพื้น...”
“แต่กลับสลบไปจนถึงตอนนี้...ก็ยังไม่ฟื้น...”
“แล้วไหนจะเื่การหายตัวไป่หนึ่ง จนคิดว่าสลายไปด้วยเวทมนต์กำแพงเพลิงพร้อมกับเ้าปีศาจนั่นแล้ว...”
“แล้วจู่ๆ ก็โผล่กลับขึ้นมา...”
“เอ๊ะ...หรือว่าตอนนั้นบราซีอุส...จะเป็คนช่วยไว้...???”
“ไม่น่าใช่...ตอนนั้นบราซีอุสเองก็ใเช่นกัน”
“อาการโล่งอกปนดีใจของบราซีอุสที่เห็นเ้าหนุ่มนี่ยังมีชีวิตรอดปลอดภัยแสดงออกค่อนข้างชัดเจน”
“แล้วก็...หอกเขี้ยวอสูร อาวุธวิเศษในตำนานนั่นอีก...”
“ทักษะการต่อสู้ที่เกินกว่าจะเป็คนที่เพิ่งได้มาโลกนี้อีก...???”
“เ้าหนุ่มนี่...เป็ใครกันแน่...”
ความคิดของคุณยายหัวหน้าทีมแพทย์ สับสนปนเปกันไปหมด ถึงแม้จะรู้สึกโล่งใจที่ลีออนไม่เป็อะไร
แต่ปริศนามากมายจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในการประเมินที่แสนหฤโหดเมื่อวานนี้มันช่างน่าสงสัยยิ่งนัก
“แอ่กแอ่ก...”
ลีออนตื่นขึ้นพร้อมการสำลักนิดหน่อยเพราะคอแห้งจากการที่สลบไปนาน
ด้วยประสบการณ์คุณยายจึงรีบเข้าไปประคองลีออนแล้วเอาน้ำให้ดื่ม
“ค่อยๆ ดื่มนะ...ฟื้นมาก็ดีแล้ว เธอสลบไปทั้งคืนเลย”
คุณยายค่อยๆ ป้อนน้ำลีออนด้วยท่าทางคล่องแคล่วแต่ให้ความรู้สึกนุ่มนวล ทำให้ผู้เป็คนไข้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย
“ขะ...ขอบคุณครับ ผมยังไม่ตายเหรอครับ แล้วคุณ...”
ลีออนขอบคุณและเริ่มถามขึ้นด้วยความสับสนจากอาการที่เพิ่งฟื้น
“ฉันชื่อเรเชล เป็หัวหน้าทีมแพทย์ที่คอยดูแลเธอใน่ที่สลบไป...เธอชื่ออะไร”
เรเชลแนะนำตัวพรางถามชื่อลีออน ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว แต่ถามเพื่อตรวจสอบอาการเบื้องต้น
“ลีออนครับ”
ลีออนตอบ ขณะที่เรเชลยื่นแก้วไปวางที่โต๊ะด้านข้างหัวเตียง
“มีอาการผิดปกติหรือเจ็บตรงไหนอยู่ไหม”
เรเชลค่อยๆ ประคองลีออนขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง หลังจากสังเกตเห็นว่าลีออนพยายามจะลุกขึ้นมา
“อืมมม...แค่มึนหัวนิดหน่อยครับ อย่างอื่นก็...ไม่เป็อะไรนะครับ”
ลีออนตอบพรางสังเกตตัวเอง
###########################
# [ลีออน] Level 29
###########################
ข้อมูลที่แสดงให้ลีออนเห็นทำให้ลีออนแปลกใจถึงพลังของตัวเองที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
“เธอจำอะไรได้บ้างไหม”
เรเชลสังเกตเห็นอาการแปลกๆ จึงถามลีออนเพิ่มเติม
“ผมเข้าร่วมการประเมิน...กำลังต่อสู้จนไปถึง่ที่เกาะอยู่บนคอของเ้าตัวใหญ่ แล้วก็...”
ลีออนค่อยๆ เล่าไปจนนึกถึง่ที่เขาอยู่ในห้วงลึกของจิตใจตัวเอง ภาพที่หอกเขี้ยวอสูรพุ่งเข้ามาสกัดการโจมตีของสครอว์ลินซ์ไว้ และจนไปถึงภาพที่เขากำลังพุ่งสู่กำแพงเพลิงอันร้อนแรงไปในขณะที่เกาะอยู่ที่คอของเ้าปีศาจ และก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย
“อึ้กกกก...ผมจำได้ประมาณนี้ครับ...มันค่อนข้างสับสน”
ลีออนยกมือขึ้นกุมขมับเพราะมีอาการปวดหัวปรี๊ดขึ้นมา
“ไม่เป็ไร...เท่านี้ก็ดีแล้ว...งั้นเธอก็น่าจะปลอดภัยแล้วล่ะ...พักผ่อนซะนะ...้าอะไรก็กดปุ่มนี้เรียกพยาบาลได้เลย”
เรเชลไม่อยากเค้นถามลีออนมากไปกว่านี้ จึงแนะนำให้พักผ่อนก่อนที่จะเดินจากไป
ลีออนค่อยๆ ลดมือลงมา เมื่อสังเกตถึงอะไรแปลกๆ ที่พันอยู่ที่ข้อมือ
###########################
# [เมเธเนล]
เชื่อกันว่าเป็ผ้าคลุมเวทมนต์ประจำตัวอันทรงพลังของเซเมดอซ หนึ่งในเนฟีลีม (หรือบุตรหลานแห่งพระเ้ากับมนุษย์เพศหญิง) ผู้ที่เป็ตำนานจากศึกครั้งใหญ่ระหว่างฝ่ายปีศาจกับมนุษย์ในมิติแห่งหนึ่ง ล่ำลือกันว่ามันสามารถเปลี่ยนรูปร่างเป็สิ่งอื่นนอกเหนือจากผ้าคลุมได้
MDEF +200
(สามารถต่อต้านและดูดซับการโจมตีจากเวทมนตร์ที่มีอานุภาพน้อยกว่าได้)
# [Amethyst] Level 1
# [Amethyst] Level 1
# [Amethyst] Level 1
###########################
ระบบโฮโลแกรมแสดงข้อมูลของไอเท็มที่ข้อมือลีออนอย่างละเอียด
“หืมมม...”
ลีออนค่อยๆ แกะผ้าออกเมื่อสังเกตเห็นว่าน่าจะมีของอย่างอื่นซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าผืนนี้อีก
อัญมณีหินสีม่วงทั้งสามนั่นเอง ลีออนจำได้จากหนังสือที่ได้อ่านในห้องสมุด หินเวทมนตร์เหล่านี้มีคุณสมบัติพิเศษสามารถนำไปหลอมรวมกับอาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆ เพื่อเสริมคุณสมบัติพิเศษได้ และมันยังสามารถนำหินเวทมนตร์ที่เหมือนกันหลายๆ ชิ้นมารวมหลอมขึ้นใหม่เพิ่มอัพเกรดคุณสมบัติของหินเวทมนตร์เ่าั้ได้
ลีออนจึงเก็บใส่เข้าไปในลิ้นชักของโต๊ะข้างหัวเตียงไว้ก่อน เพราะมันค่อนข้างเกะกะสำหรับเขาที่ปกติไม่ได้ใส่อะไรไว้ที่ข้อมือเลย ทำให้เขาสังเกตเห็นหอกเขี้ยวอสูรที่พิงกำแพงไว้อยู่ระหว่างหัวเตียงกับโต๊ะด้านข้าง
แกร๊กกกก...
เสียงเปิดประตูเข้ามาเบาๆ ราวกับกลัวว่าจะเป็การรบกวนผู้ที่พักฟื้นอยู่ในห้อง
“อ้าว...ฟื้นแล้วเหรอ เป็ยังไงบ้างลีออน...ดังใหญ่แล้วนะเรา”
การ์เล็ตเปิดประตูเข้ามาพร้อมกล่าวทักทาย ในขณะที่อีกมือก็ประคองกล่องใบใหญ่ไว้อยู่
“ดีจ้า...”
ไลลาและเอสต้าเดินตามการ์เล็ตเข้ามาติดๆ พร้อมกล่าวทักทายด้วยสีหน้าดีใจเมื่อเห็นว่าลีออนฟื้นแล้วและดูแข็งแรงดี
แต่ดูเหมือนว่าเอเดรียนจะไม่ได้มาด้วยในครั้งนี้
“เป็ยังไงบ้างลีออน พวกเราเป็ห่วงแทบแย่”
เอสต้าเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ก็ดีครับ แค่มึนหัวนิดหน่อย อย่างอื่นก็ปกติดีครับ”
ลีออนตอบพรางเกาหัวแก้เขิน
“อ่ะนี่จ๊ะลีออน พวกเราแวะไปเอาขนมกับผลไม้ที่โรงอาหารก่อนจะมาเยี่ยมจ๊ะ ทานเยอะๆ นะ”
ไลลายื่นถาดที่ใส่ขนมเค้กและเบเกอรี่ รวมทั้งมีจานผลไม้หั่นเรียงไว้สวยงาม
“ขอบคุณมากไลลา...แล้วทุกคนปลอดภัยดีใช่มั้ย”
ลีออนนึกขึ้นได้จึงรีบถามสิ่งที่ค้างอยู่ในใจทันที
“ปลอดภัยดีจ๊ะ ก็เพราะลีออนนั่นแหละ เก่งมากเลยนะ แต่ต่อไปอย่าทำอะไรแบบนี้อีกนะ มันเสี่ยงเกินไป”
ไลลาตอบพรางตำหนิลีออนด้วยความเป็ห่วงแต่ในใจนั้นก็ปลื้มสุดๆ กับความสามารถที่เกินจะบรรยายของลีออน
“แหะแหะ...”
ลีออนยิ้มแห้งๆ ให้ไลลาแทนคำตอบ
“เอ้า...ทั้งหมดนี่เป็จดหมายของเธอ”
การ์เล็ตส่งกล่องใบใหญ่ให้ลีออน
“มีทั้งจดหมายเชิญให้เข้าไปร่วมกับกลุ่มกิลด์ต่างๆ รวมทั้งเหล่าบรรดาแฟนคลับทั้งหลายที่ดูเหมือนส่วนใหญ่จะเป็สาวๆ นะ”
การ์เล็ตพูดขำๆ แต่ก็ก็แอบสังเกตอาการของสาวสวยทั้งสอง ที่ดูเหมือนจะไม่พอใจแต่ก็เก็บอาการไว้
“จดหมายเชิญงั้นเหรอครับ...”
ลีออนพึมพำเล็กน้อยขณะทยอยหยิบจดหมายทีละซองขึ้นมาดู
“ลองตัดสินใจดูนะ...สงสัยอะไรก็ปรึกษาได้ตลอดเลยนะจ๊ะ”
การ์เล็ตบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะคุยอีกเล็กน้อยและขอตัวไปทำธุระก่อน ปล่อยให้สองสาวกับลีออนพูดคุยปรึกษากันไป
4K
