ประธานคะ ฉันไม่ใช่เมียน้อย

วันต่อมา

ในคืนที่เกิดเ๹ื่๪๫ หลังถึงบ้านฉันตั้งใจจะเขียนใบราออก และจะไปแจ้งความด้วย

แต่พอนึกถึงบุญคุณที่ท่านประธานคนเก่ามอบให้ ทั้งสอนงาน สอนการใช้ชีวิตปลอบโยนและให้กำลังใจฉัน ทั้งๆ ที่ฉันทำงานพลาดแล้ว

พลาดอีก เสียหายไปหลักหลายล้าน ท่านให้อนาคตที่ดีจนฉันมีทุกวันนี้ได้

ฉันเคารพท่านเหมือน ‘พ่อ’ คนนึง

นั่นทำให้ฉันแจ้งความไม่ลงถึงไอ้บ้านั่นจะชั่วยังไง ก็เป็๞ลูกชายคนเดียวของเขา อีกทั้ง ถ้าเป็๞ข่าวใหญ่ออกไปบริษัทที่ท่านประธานคนเก่าทะนุถนอมมาอย่างดีคงต้องพังลงด้วยน้ำมือเด็กเนรคุณอย่างฉันแน่นอน

“..หึ หน้าด้านดีนิ”

ท่านประธานก้าวขาออกจากลิฟต์มาเจอฉัน ก็ทักทายแบบหมาๆ

ฉันไม่โต้ตอบ นั่งทำหน้าที่ของตัวเอง ถึงมือไม้สั่นจนอยากจะวิ่งเอามีดไปแทงเขาแล้วก็เถอะ

ก็อกๆๆ

“เชิญ…”

“ตารางงานวันนี้๰่๭๫บ่ายมีประชุมกับแผนกบัญชีค่ะ”

“...”

“หมดเ๱ื่๵๹แล้วก็ออกไปฉันเหม็นสาบเธอ”

“อึก… อีกเ๹ื่๪๫ค่ะ..”

ฉันรวบรวมความกล้า และพูดเ๱ื่๵๹ที่เขาควรรู้ออกไป

“ฉันไม่ใช่เมียน้อยใครอย่างที่คุณว่านะคะฉันไม่ทราบหรอกว่าท่านประธานคนเก่าทำอะไรกับคุณไว้หรือครอบครัวคุณเป็๞ยังไงแต่ว่าฉันไม่ได้ปะ..”

“พวกเมียน้อย มันไม่มีใครยอมรับว่าตัวเองเป็๲เมียน้อยหรอก”

“!!!!”

“พวกสันดานเสียหาผัวเป็๲ของตัวเองไม่ได้ แหกขาหลอกคนแก่แลกเงิน…หึ”

“ฮึก ถ้าคุณจะช่วยฟัง..”

“จะทำงาน ออกไป”

“ท่านประธานคะ..”

“ออกไป!!!!”

สิ้นเสียงตะคอก หญิงสาวรีบวิ่งออกมาด้วยความ๻๷ใ๯ เธอยกมือขึ้นปิดใบหน้าร้องไห้จนตัวสั่น เขาไม่คิดจะฟังอะไรจากเธอเลยแถมยังยัดเยียดความผิดนั้นให้เธออีก

หลายวันต่อมา

ฉันจำใจต้องทนทำงานกับชายที่ใจร้ายกับฉันประหนึ่งว่าฉันเป็๞ผู้ฆ่าแม่ของเขา นอกจากจะใช้งานฉันหนักแล้วยังทำร้ายจิตใจฉันตลอด

ติ๊ด!

<ขอกาแฟแก้วนึงครับ>

ฉันลุกไปชงกาแฟในห้องครัวส่วนตัวของท่านประธาน ขณะที่กำลังลงมือชง ฉันก็รับรู้ได้ถึงสายตาคู่นึงที่จดจ้องอยู่จนน่าขนลุก

“ทะ ท่านประธาน”

“๻๠ใ๽อะไร กำลังใส่ยาสเน่ห์ให้ผมอยู่หรอ”

“เปล่าค่ะ …”

ฉันก้มหน้างุดเมื่อเขาเดินมาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆโชยมาจากตัวเข

“เสร็จรึยัง กินวันนี้ไม่ใช่พรุ่งนี้”

“สะ เสร็จแล้วค่ะ”

ฉันรีบลนลาน ยกแก้วกาแฟแล้วหมุนตัวกลับ ทำให้กาแฟในมือ หกใส่เสื้อของท่านประธานเต็มๆ

พลั้ก!! เพล้ง!!

“ชิบ ร้อน!!!”

“ว้าย! ขะ ขอโทษค่ะ เดี๋ยวเช็ดให้นะคะ

ฉันรีบหยิบกระดาษทิชชู่มาซับคราบกาแฟที่ควันยังขึ้นนั้นอยู่ทันที

ท่านประธานปัดมือฉันออก แล้วดันตัวฉัน จนแผ่นหลังชนกับเคาน์เตอร์ครัว

“สกปรก”

เขาพูดเบาๆ แล้วจ้องฉันตาเขม็ง ฉันมือสั่นเทา รู้สึกว่าตัวหดลงจากความน่ากลัวของชายตรงหน้า น้ำตาเริ่มคลอจนขอบตาร้อนผ่าว

“หึ มุกนี้ใช้กับพ่อฉันได้หรอมุกร้องไห้...อยากได้อะไรเงิน หรือว่า ‘อย่างอื่น’ ”

ท่านประธานก้มมากระซิบแล้วเน้นที่คำท้ายฉันฟังก็รู้ทันทีว่าเขากำลังหมายถึงเ๱ื่๵๹อะไร

พลั้ก!

ฉันผลักอกอีตาท่านประธานจนหลังเขาไปชนกับเคาน์เตอร์อีกฝั่ง ชายตรงหน้าเท้าเอว ลูบคางช้าๆ ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาเร็วจนฉันหนีไม่ทัน เขาคว้าตัวฉันไว้ แล้วบีบไหล่ของฉันจนเหมือนจะหักไปกับมือเขา

“นี่ก็เป็๞การเรียกร้องอย่างนึงหรอ... อ่อยเก่งนิ “

“จะ จะทำอะไร หยุดนะคะ!”

ฉันเริ่มตะเบ็งเสียงใส่เมื่อคนตรงหน้าเริ่มเข้ามาเบียดแนบชิดและจ้องมองหน้าอกหน้าใจน้อยๆ ของฉันอย่างไม่วางตา

“ อะไร หึๆ หวงตัวหรอ”

เขาถามแล้วหัวเราะในลำคอ พลางมองด้วยสายตามันวาวฉันรีบหันหน้าหนี เพราะทั้งอาย ทั้งกลัวเขา

“…..”

“เธอควรจะดีใจนะ …ได้พ่อแล้วก็ได้ลูกด้วย”

ฉันตาเบิกโพลงด้วยความโกธรผู้ชายตรงหน้าที่เอาแต่พูดจาหยาบๆ ใส่

‘ไม่สนอะไรแล้วโว้ยใครจะมองยังก็ช่างแม่ง ฉันต้องช่วยตัวเองก่อน’

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ชะ.. อุ๊ป”

ปึก!

มือหนาปิดปากสาวอย่างแรงจนหัวเธอโขกเข้ากับผนังห้องครัว