ดอกเหมยสีชาด

        “หากไม่ใช่หมอก็อย่าให้นางรักษา จะทำให้พี่อาสุ่นเสี่ยงชีวิตเสียเปล่า”

        จบประโยคของหญิงสาวนางหนึ่งหลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

        “แต่พี่สาวเก่งพี่สาวรู้จักสมุนไพร พี่สาวปรุงยาได้”เสี่ยวเชียนยังคงยืนยัน

        นางได้ยินหมอทหารบอกว่าพิษที่ท่านแม่ทัพได้รับร้ายแรงมาก นายหญิงของนางยังรักษาจนหาย

        นายหญิงของนางเก่งกาจที่สุด

        “ก็นางบอกว่าไม่ใช่หมอจะรักษาได้อย่างไร” น้ำเสียงของอี้ฮวาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

        นางไม่ยอมให้ใครก็ได้มารักษาพี่อาสุ่นของนางหรอกนะ

        “อี้ฮวาที่นี่ไม่มีหมอ แค่แม่นางผู้นี้รู้จักสมุนไพร สำหรับพวกเราก็ดีมากแล้ว”

        “ใช่เจ้าจะมากความไปใย”

        “หรือว่าเจ้าไม่อยากให้อาสุ่นหาย”

        ถูกหลายคนตำหนิเข้าอี้ฮวาก็อ้ำอึ้ง “ไม่ใช่นะ ข้า...”

        ก็นางไม่ชอบให้ใครมาใกล้พี่อาสุ่นนี่

        “อี้ฮวา กลับมานี่”เมื่อเสียงของบิดาดังขึ้นอี้ฮวาจึงจำใจต้องเดินกลับไปหาครอบครัวของตนอย่างไม่เต็มใจนัก

        หลินเฟยหลันมองดูคนเจ็บอย่างลังเล

        นางไม่ใช่หมอจับชีพจรไม่เป็น ย่อมไม่กล้าที่จะรักษาผู้ใด

        นางปรุงยาก็ทำไปตามตำรับมิได้เก่งกาจ

        การที่เสี่ยวเชียนอวดอ้างเช่นนั้นจึงทำให้นางลำบากใจยิ่งนัก

        นางไม่อาจรับผิดชอบชีวิตผู้ใดได้

        “แม่..นางไม่เป็น...ไร หากข้า...ตาย ข้า...ไม่โทษเจ้า”น้ำเสียงแหบแห้งและอ่อนแรงของอาสุ่นทำให้หลินเฟยหลันชะงัก

        พาลให้นางคิดถึงใครบางคนขึ้นมา

        ‘นางทำได้ เชื่อนาง’

        แววตาของหลินเฟยหลันสั่นไหวหัวใจของนางเจ็บแปลบขึ้นมาโดยไม่อาจห้ามได้จึงกำมือแน่นเพื่อระงับความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

        จากนั้นก็บอกให้เตรียมน้ำและผ้าสะอาดมาแต่เมื่อทุกคนมีสีหน้าไม่สู้ดี ก็ทำให้นางเข้าใจสถานการณ์มากขึ้นจึงให้เตรียมแค่น้ำก็พอ

        หลินเฟยหยิบห่อสมุนไพรบดห่อเล้กที่ซ่อนอยู่ในสาบเสื้อออกมามันคือวัตถุดิบที่รองแม่ทัพจิ้งหามาได้ ที่นางลอบเก็บเอาไว้เผื่อได้ใช้ในยามฉุกเฉินสำหรับตนเอง

        และตอนนี้ก็ได้ใช้จริงๆ แต่ใช้กับคนอื่น

        ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่เพราะในช่วงเย็น มีฝนตกลงมา

        ที่ว่าโชคดีเพราะจะมีน้ำไว้ใช้ดื่มแล้ว

        และที่ว่าโชคร้ายคือหลังคาที่รั่ว ทำให้หลายคนต้องเบียดเสียดกันอยู่

        หลินเฟยหลันใจกระตุกเมื่อมองไม่เห็นเสี่ยวเชียนซึ่งไม่ว่าจะไถ่ถามใคร ก็ล้วนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ไม่เห็น

        อาหุยร้อนใจจึงคิดจะออกไปตามหา

        แต่ก่อนที่เขาจะออกไปพ้นเขตอารามเสี่ยวเชียนก็วิ่งกลับเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “พี่สาว ข้าเจอพี่ชายแล้ว”

        หลินเฟยหลันไม่ทันได้ถามให้เข้าใจก็เห็นร่างเปียกปอนขององครักษ์หนุ่มเดินเข้ามาเสียก่อน

        นางถึงกับหน้าซีด

        เจ้าเด็กนี่วิ่งไปตามคนของแม่ทัพว่านมาจับนางหรือนี่

        แต่เสี่ยวเชียนก็กอดแขนนางแล้วกระซิบบอก“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ นายหญิงอย่ากลัว ท่านแม่ทัพให้เขามาดูแลนายหญิง”

        “เจ้า...” หลินเฟยหลันแค่นเสียงออกมา

        นางคิดจะตำหนิเสี่ยวเชียนแต่เมื่อเห็นแววตาใสเป็นประกายนั่น นางก็พูดไม่ออก

        หากนางถูกจับกลับไปคราวนี้นางคงต้องถูกทรมานก่อนตายเป็นแน่

        เห็นทีว่าหากนางอยากหนีจากแม่ทัพว่านให้พ้น นางคงต้องสลัดเสี่ยวเชียนทิ้งจริง ๆ เสียแล้ว

        แต่ตอนนี้ยังทำเช่นนั้นไม่ได้

        หากนางหลบไปอยู่กับกลุ่มชาวบ้านกลุ่มอื่นอาจจะถูกฆ่าเหมือนตอนกลางวันก็เป็นได้

        ดังนั้นอยู่ที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน

        กลางดึกฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก ผู้คนต่างนอนเบียดเสียดกันเพื่อเติมความอบอุ่น

        เมื่อเสี่ยวเชียนขยับตัวจึงทำให้หลินเฟยหลันสะดุ้งตื่น นางพยุงให้เสี่ยวเชียนนอนในท่าสบายจากนั้นก็ขยับตัวเบา ๆ ลุกเดินออกมาที่ประตู

        องครักษ์หนุ่มคุกเข่าลงทันทีเมื่อเห็นนางเดินตรงมา

        หลินเฟยหลันเหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยัน“เจ้ากลับไปเสียเถิด บอกนายของเจ้า คนอย่างข้าไม่ใช่คนจะนั่งรอคอยความตายหากข้าไม่ยอมตาย ใครก็เอาชีวิตข้าไม่ได้”

        นางถูกคนแซ่ว่านหลอกลวงมาตลอด

        เขาคงคิดแค้นนางเรื่องราชโองการแต่งงานนั่นกระมัง

        ฮึ! นึกถึงเรื่องนี้แล้วนางยังเสียดายไม่หาย

        ตระกูลว่านไม่มีสตรีในวัยออกเรือนนางจึงให้หยวนเหวินหย่งแต่งกับคุณหนูตระกูลหานที่เป็นญาติสายเลือดใกล้ชิดของตระกูลว่านแทน

        ไม่รู้ว่าแม่ทัพว่านผู้นี้เป็นสายไหนของตระกูลว่าน มิเช่นนั้นคงมีเรื่องให้นางเบิกบานใจกว่านี้แน่

        “ตอนนี้ข้าน้อยมิใช่คนของท่านแม่ทัพแล้วขอรับ”องครักษ์หนุ่มตอบ พร้อมกับยื่นป้ายของตนให้แก่นาง

        หลินเฟยหลันที่ทำเสียงเฮอะ ในลำคอในตอนแรกถึงกับชะงัก

        นึกไม่ถึงว่าคนผู้นี้ถึงกับยกของที่เป็นตัวตนให้แก่นาง

        นั่นย่อมหมายถึงว่าเขายินดีรับนางเป็นนายอย่างแท้จริง

        องครักษ์มีสถานะเดียวกันกับบ่าวแม้ไม่มีสัญญาขายตัว แต่จะใช้ป้ายประจำตัวแทน

        เมื่อยกป้ายให้แก่ผู้ใดผู้นั้นก็คือผู้เป็นนาย

        การมีองครักษ์ฝีมือดีคอยอารักขาก็ดีอยู่หรอกนะแต่ว่า คนผู้นี้ก็เป็นคนของแม่ทัพว่าน

        นางเชื่อใจได้จริงหรือ

        เห็นว่านายคนใหม่ยังคงลังเลองครักษ์หนุ่มจึงสำทับขึ้น “ขอนายหญิงโปรดรับไว้ด้วย”