ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่180 ราชาคิงคองยักษ์ขาวแดนพฤกษา

"ขอบคุณคุณชายยิ่งนักที่ช่วยข้า..ท่านเป็นใครมีนามว่าอะไรหรืิอ.."

เสียงของหญิงสาวร้องถามกริชเพชรก่อนที่รอยแตก ของม่านมิติจะปิดสนิทลงในเวลาอันรวดเร็ว ไม่มีเสียงตอบออกมาจากม่านมิติสาวชุดแดงนางจำเพียงแววตาของเขาได้เท่านั้นสร้างความงุนงงสงสัยให้กับนาง การกระทำของกฤชเพชรประทับเข้าไปในใจของสาวสวยจนไม่อาจลืมเลือน

'โอ้โห!! ..ดาบนี้ร้ายกาจจริงๆ ผ่ามิติได้ด้วย ..ไม่ได้ตั้งใจฆ่ามังกรตัวนั้นตายสักหน่อย..เฮ่อ..ไม่น่าฟันอะไรเรื่อยเปื่อยเลย เกิดแทงถูกคนดีเข้าไปบาปกรรมตาย..'

ชายหนุ่มรำพึงรำพันกับตัวเองมองดาบสนิมนั้นอย่างสังเวทย์ รูปลักษณ์ภายนอกของมันไม่มีอะไรดูดีแม้แต่น้อย เหมือนเศษเหล็กชิ้นหนึ่ง แต่กลับมีพลานุภาพรุนแรงร้ายกาจจนเขาคาดว่า อสูรระดับสูงกว่าราชันย์ก็ไม่อาจต้านการฟันของเขาได้ แม้แต่เพียงครั้งเดียว ดังนั้นดาบเล่มนี้เป็นไม้ตายที่ชายหนุ่มต้องเก็บงำไว้ไม่ให้ใครล่วงรู้ ไม่เช่นนั้นต้องถูกรุมสกัมแย่งชิงแน่

กริชเพชรบอกตัวเองก่อนจะเก็บดาบเข้ากล่อง แล้วออกจากกล่องนิลกาฬตรงไปหาพวกสาวๆ ที่ยืนคอยเขา ที่หน้าร้านค้าตระกูลเล็กพวกนางหันมายิ้มให้ชายหนุ่ม หมาล่าและเสี้ยวนาบีต่างยิ้มแย้ม เพราะพวกนางกำลังจะได้เดินทางไปหมู่บ้านของตัวเอง ส่วนเล็กตันหน้าของนางออกไปทางเศร้าสร้อยเดินเข้ามาคล้องแขนกริชเพชรอย่างอาลัยรัก

"คุณชายโจวก๋วย..ข้าใจหายเหลือเกินท่านต้องเดินทางไปแล้ว ถ้าข้าไม่มีภารกิจต้องดูแลร้านค้าของท่านพ่อ ข้าคงจะต้องขอติดตามท่านไป เรียนรู้การพัฒนาตัวเองขึ้น ข้าอิจฉาพี่หมาล่า และน้องเสี้ยวนาบีเหลือเกิน.."

นางกล่าวขณะที่น้ำตาคลอขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ กริชเพชรกอดคอหญิงสาวแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาของนาง พร้อมกับลูบศีรษะนางเบาๆ

"ข้าสัญญาเสร็จกิจธุระแล้วข้าจะรีบกลับมาเยี่ยมท่านอย่างแน่นอน..ฝากความคิดถึงแม่นางเล็กเซียวเซียนด้วย..."

ชายหนุ่มกล่าวร่ำลาหญิงสาวเกือบหนึ่งจิบชาก่อนจะออกเดินทาง พวกเขาลัดเลาะขึ้นสู่ภาคเหนือ เข้าสู่ป่าดงดิบ ด้วยการกลายร่างเป็นผีเสื้อโปร่งใสหมาล่าใช้ไอพ่นของนางที่ติดกับรองเท้า พุ่งทะยานไปข้างหน้าโดยมีเสี้ยวนาบีขี่คอผีเสื้อยักษ์กริชเพชรตามไปติดๆ

"พวกท่านปรากฏกายได้แล้วตามข้ามาหลายร้อยลี้ พ้นภูเขาลูกนั้นไปก็จะถึงเผ่าอสูรจักรกลของข้า ถ้าไม่ลงมือตอนนี้พวกเจ้าจะไม่มีโอกาสแล้วนะ.."

หมาล่ากล่าวขึ้นขณะหยุดยืนอย่างกะทันหันกลางป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้หนาแน่น กริชเพชรส่งกระแสจิตบอกนางว่ามีอสูร ห้าตนติดตามพวกเขามาเกือบหนึ่งจิบชา

เพราะเขาส่งพลังจิตควบคุมตรวจสอบการเดินทางระดับห้าร้อยวา ดังนั้นเมื่อพวกอสูรเหล่านี้ติดตามมา จึงจับคลื่นชีวิตของมันได้อย่างไม่ยากเย็น

"ช่างร้ายกาจเหลือเกิน..ข้าไม่นึกเลยว่าพวกอสูรจักรกลจะมีปฏิกิริยาว่องไว ล่วงรู้ถึงการมาของพวกเหล่าห้าอสูรหมียักษ์ วีรบุรุษเทือกเขาซานตง..."

เสียงชายผู้หนึ่งดังขึ้นปรากฏร่างอสูรตัวใหญ่เหมือนหมีควายขนาดยักษ์ขน ของมันดำสนิท

"ฮ่าๆ ..วีรบุรุษหรือพวกโจรกันแน่.."

หมาล่าหัวเราะลั่นเมื่อ เห็นอสูรหมีควายห้า ตัวยืนขวางพวกนางอยู่

"นางตัวดีหัวเราะร่าไปเถอะ..จะเป็นโจรก็ช่าง ผู้กล้าก็ดี วันนี้เจ้าต้องมอบทรัพย์สมบัติของพวกเจ้ามาให้เราให้หมด ข้าได้ยินข่าวว่าเจ้าขายลูกกุญแจและชนะการพนันในโรงเตี๊ยมตระกูลสือมา ข่าวนี้กระจายไปทั่ว เหล่าอสูรพฤกษาทุกเผ่าต่างเพ่งเล็งมาที่ตัวเจ้า

โดยเฉพาะไอ้หนุ่มหน้าขาวนั้น มันมีแผนที่กับอัญมณีเปิดประตูสู่แดนลึกลับของสุสานนางฟ้า พวกข้าจะให้ผ่านมือไปได้ยังไง ถ้าอยากมีชีวิตก็ทิ้งทรัพย์สมบัติมีค่าไว้ให้พวกเรา เผ่าอสูรอัสดงไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำคิดเข่นฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดหรอก ส่งมอบมาซะอย่าให้พวกเราได้ออกแรง..."

เสียงไอ้หมีควายตัวใหญ่สูงเกือบสิบฟุตแยกเขี้ยวคำรามกล่าวข่มขู่หมาล่า หวังจะเกลี้ยกล่อมให้นางมอบสมบัติออกมาโดยไม่ต้องออกแรง

"ใช้กำลังของพวกเจ้าเพียงห้าคน นี่นะดูถูกพวกเรามากเกินไปแล้ว กำลังกายอสูรราชันย์ระดับหนึ่งเช่นพวกเจ้าไม่อาจต้านกำลังของเราได้หรอก ข้าขอเตือนไว้ก่อนผู้คุ้มกันของข้าลงมือเมื่อใดแม้ แต่ลมหายใจจะเรียกคืนกลับมา ก็นับว่ายากยิ่งกว่าพาตัวเองขึ้นสู่สวรรค์เสียอีก..."

หมาล่าแยกเขี้ยวขู่คำรามตอบ นางมั่นใจในพลังรบของกริชเพชรถึงสิบส่วน ว่าเขาสามารถเก็บพวกนี้ได้ไม่ถึงอึดใจ แม้ว่ากายอสูรของเขาจะต่ำกว่าพวกมันหลายชั้น แต่ไม้ตายที่ซ่อนอยู่ในตัวเขามันมีมาก และมีพลานุภาพสูงพอ จะล้างบางทั้งห้าอสูรเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

"ฮ่าๆ ..เด็กหน้าขาวนี่เหรอที่จะเก็บพวกเราในชั่วพริบตา..กายอสูรของมันต่ำต้อยยิ่ง ข้าสืบมาแล้วว่ามันมีความสามารถเรื่องปรุงยาที่เด่นล้ำระดับเทพแต่พลังการรบ จะมาเปรียบกับวิธีปรุงโอสถใช้ไม่ได้หรอก พวกเราใช้กำลังเข้าห้ำหั่นกันมันจะมีคุณค่าอะไรนักรึ

และเพื่อไม่ต้องการการผิดพลาดพวกเรายังมีกำลังเสริมอีก คิดหรือว่าพวกเราจะโลภมากจนกลืนกิน ทรัพย์สมบัติเหล่านี้โดยไม่มีผู้ยิ่งใหญ่หนุนหลัง พวกเจ้านับว่าโชคร้ายแล้วล่ะที่บังอาจเก็บของล้ำค่าไว้กับตัว ถ้าเป็นสามตระกูลใหญ่ อาจจะพอเล็ดลอดไปถึงดินแดนสุสานนางฟ้าได้ พวกเจ้าคิดผิดเหลือเกินที่ครอบครองสมบัติเหล่านี้ด้วยตัวเอง.."

พวกอสูรหมีควายกล่าวอย่างผยองเพราะมีผู้ยิ่งใหญ่หนุนหลังพวกมันอยู่ หมาล่าขมวดคิ้ว นางเริ่มเข้าใจแล้วว่า พวกมันเป็นเพียงแค่ลิ้วล้อของตระกูลใหญ่ ที่แอบส่งคนออกมาดักพวกนางในทุกเส้นทางเท่านั้น

วิ๊ดดดดดส์..ตูมมมม!!!!

เสียงพุยิงขึ้นกลางอากาศมันส่องสว่างจ้าเป็นเส้นขึ้นสูงเกือบสองพันฟุต นี่คงเป็นพุส่งสัญญาณเพื่อเรียกหัวหน้าพวกมันมาสมทบอย่างไม่ต้องสงสัย

"คุณชายโจวก๋วยทำยังไงดี..พวกมันอาจจะส่งสัญญาณเรียกผู้ที่มีกำลังรบเข้มแข็งมาสมทบก็ได้ พวกมันกางตะข่ายขวางพวกเราไว้ ในแผนการของพวกมันแล้ว.."

หมาล่าหันไปถามกริชเพชร สำหรับตัวเขาเองถ้าคิดจะหลบหนีคนเหล่านี้ไป ไม่ใช่เป็นเรื่องยาก แต่ชายหนุ่มมีเป้าหมายอย่างชัดเจนที่จะไปสุสานนางฟ้า ยังไงเขาก็ต้องฝ่าฟันไปให้ได้ เพื่อองค์หญิงเจ้าเฟิงและหลงไป๋ ชายหนุ่มไม่อาจจะถอนตัวได้ กริชเพชรต้องงัดกับอสูรเหล่านี้ให้ถึงที่สุด

"พวกเรารีบผ่านไปก็แล้วกันคิดว่าคงอีกหลายอึดใจกว่าพวกมันจะมาสมทบ.."

ชายหนุ่มบอกสองสาวให้เตรียมพร้อมลุยฝ่าฟันออกไป

"ง้าวอสูรพลิกฟ้าออกมา..."

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

กริชเพชรพูดพร้อมกับเรียกอาวุธประจำกาย

ทะลวงลุย ฟาดฟันไอ้คนที่อยู่หน้าสุดอย่างปัจจุบันทันด่วน จนมันต้องยกแขนสร้างโล่ เกราะหนังหมีควาย ขึ้นป้องกันอย่างรีบด่วน เพราะมันไม่คิดว่า การเจรจายังไม่ทันได้รู้เรื่อง กริชเพชรกลับลงมือไม่ให้พวกมันถ่วงเวลานานเกินไป

! เปรี้ยง! เปรี้ยงๆ!!!

โครม! ตูม!

"อ๊ากกกก..?!!! .."

เสียงกระบวนท่าง้าวอสูรพลิกฟ้าอาวุธประจำตัวของกริชเพชร ก็สำแดงเดชฟาดฟันเจ้าอสูรหมีควาย ที่อยู่ด้านหน้ากระเด็นออกไป เท้าซ้ายของเขาเตะเข้าก้านคออสูรที่เสือกตัวใช้ท่อนแขน หมายเข้าตะปบกอดรัดชายหนุ่มด้านหลังหัวมันระเบิดออก เพราะแรงเตะของเขาอีกสามคนที่ยืนตะลึงงันอยู่ หน้าถอดสี ทุกคนต่างรู้ดีว่าพวกอสูรหมีควายมีหนังหนา และเรียนวิชาหมีอมตะ

แม้ว่าจะไม่สูงสุดระดับราชันย์ขั้นที่ห้าแต่จะใช้ลูกเตะธรรมดาของกริชเพชร ทำลายหัวพวกมันเป็นเรื่องที่น่าหัวร่ออย่างยิ่ง แต่เขากลับเตะสมองของมันระเบิดตายในทีเดียว

"มันเรียนวิชาพลังจิต..ลูกเตะของมันทำลายเกราะอมตะของพวกเราโดยเฉพาะ มันร้ายกาจยิ่ง นักระวังตัวด้วยไม่อาจปะทะกับมันตรงๆ สร้างค่ายกลอัสดงปิดฟ้ากักพวกมันไว้ สามอึดใจข้าคาดว่านายเหนือเราจะเดินทางมาถึง..."

ไอ้คนตัวใหญ่รีบสั่งการพวกมันต่างก็เพื่อนกายเป็นมุมสามเหลี่ยม โดยมีไอ้คนตัวใหญ่เป็นแกนกลาง เร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้สร้างเป็นโล่ ที่แข็งแกร่ง ขวางทางเสี้ยวนาบีหมาล่าและกริชเพชรไว้ทันที

ควับ! ตูม!

"ระเบิดพิษพฤกษากัดกร่อน.."

เสี้ยวนาบีตวัดมือขว้างลูกกลมๆ สีดำ เข้าไปในม่านพลังของอสูรหมีควายทั้งสี่ตัวเพื่อเบิกทาง

"คาถาหมีอัสดงคำราม.."

ไอ้หมีควายตัวใหญ่คำรามลั่นร่ายคาถาออกทั้งสี่คนต่างตะโกนลั่น สะท้อนเป็นคลื่นเสียงอัดกับระเบิดควันที่เสี้ยวนาบีขว้างใส่กระจายไปในอากาศ ไม่สามารถเปิดทางให้พวกกริชเพชรหนีไปได้ดั่งใจนึก

ปังๆ ๆ ๆ!!!!

ปืนกลสองมือของหมาล่าระเบิดยิงถล่มใส่ค่ายกลเพื่อเปิดทางอีกแรงหนึ่ง แต่ก็ไม่อาจทะลุพลังเกราะของเหล่าอสูรหมีควายได้เช่นกัน ลูกกระสุนเหล่านั้นถูกกระแทกปลิวว่อนไปในอากาศ เหมือนกับระเบิดควันของเสี้ยวนาบี กริชเพชรขมวดคิ้วเขาไม่ต้องการปะทะกับพลังเสริมของคนเหล่านี้ ดังนั้นเขาต้องการเผด็จศึกโดยไว

"ง้าวอัสนีคว่ำโลก.."

ชายหนุ่มเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้และพลังจิตอสูรของเขา ระเบิดง้าวในมือออกแสนเล่มเต็มท้องฟ้าในฉับพลัน

"ถล่มมันให้ราบเป็นหน้ากลอง.."

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยงๆ ๆ ๆ!!!

กริชเพชรคำรามระเบิดง้าวแสนเล่ม พุ่งเข้าถล่มค่ายกลหมีอัสดงโดยพร้อมเพรียงกัน เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว

ค่ายกลระดับราชันย์ของหมีควายทั้งสี่ตัวแตกกระจายในพริบตา กระแทกพวกมันกระเด็นไปคนละทิศละทาง กระอักเลือดแทบลุกไม่ขึ้น

ควับ!!

ตูมมมม.!!!!

เสียงตูมสนั่นหวั่นไหว ก้อนหินขนาดยักษ์ใหญ่เกือบพันฟุต ถูกขว้างมาดักหน้ากริชเพชรขณะที่เขากำลังจทะยานหนีออกไปสุดท้ายผู้ที่เป็นกำลังเสริมของอสูรหมีควายเหล่านี้ ก็มาถึง

ครอกๆ ๆ!!

แม้ว่าก้อนหินมันจะถูกขว้างมาระยะไกล แต่ขณะที่มันพุ่งระเบิดดักหน้ากริชเพชร ก้อนหินเหล่านั้นแตกกระจาย จนชายหนุ่มต้องเรียกเกราะ วิญญาณเกล็ดอาวุธเทพมังกรโลกันตร์บรรพกาล ออกมาป้องกันแรงระเบิดอย่างสุดตัวเพื่อปกป้อง หญิงสาวทั้งสองที่อยู่ด้านหลังแรงกระแทกมันทำให้เขากระเด็นกลับคืนไปที่เดิมเกือบสามร้อยวา สร้างความตกตะลึงให้กับหมาล่าและเสี้ยวนาบี อย่างคาดไม่ถึง

"ราชาคิงคองยักษ์ขาวแดนพฤกษา!! ..."

ผู้ที่ปรากฏตัวกลับเป็นราชันย์ลิงยักษ์แดนพฤกษา ร่างสูงใหญ่ไม่ต่ำกว่าสองพันฟุต ตัวของมันขาวปุกปุย แยกเขี้ยวคำรามลั่น ตาแดงก่ำตบหน้าอกเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

..........................................................................................................................................................................