ท่านพ่อ! ข้าอยากเป็นบุตรสาวขุนนาง

        “เอาล่ะ เจ้านำรังนกไปตุ๋นตามในตำราเล่มนี้ แล้วยกมันไปให้กับนายท่าน คนป่วยต้องบำรุงร่างกายเสียหน่อย”

        สะบัดฝ่ามือไล่ให้นางกำนัลนำรังนกไปจัดการตามคำสั่ง นางลืมไปได้อย่างไรว่า วันนี้คือวันที่เหลียงอ๋องเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวง

        สามีของนางเกลียดคนสกุลฮั่วยิ่งกว่าอะไรดี ยิ่งเป็นบุตรเขย สามีของนางไม่แม้แต่จะให้โอกาสพบหน้า ที่ป่วยอย่างกะทันหันในวันนี้ หากนางมองไม่ออกจะเป็นภรรยาที่อยู่ครองคู่กับสามีมาจนป่านนี้ได้อย่างไร

        “ตาเฒ่าผู้นี้ อคติกับบุตรเขยของตนเองยิ่งนัก”

        ถึงสามีของนางและบุตรชายทั้งสองจะเกลียดบุตรเขย แต่องค์หญิงใหญ่กลับชื่นชอบบุตรเขยผู้เก่งกาจในด้านประจบสอพลอ บุตรีของนางเหมาะกับบุรุษเจ้าสำอาง มิใช่พวกหยาบกระด้างที่ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา

        “ตุ๋นรังนกเสร็จยกมาให้ข้าลองชิม ส่วนที่เหลือนำไปมอบให้กับบุตรชายและลูกสะใภ้ของข้า” องค์หญิงใหญ่ปรีดากับความห่วงใยที่บุตรสาวและหลานมีให้

        นางกำนัลจากตำหนักขององค์หญิงใหญ่ ยกถ้วยรังนกตุ๋นมายังเรือนของนายท่านที่อยู่ใกล้กับตำหนัก

        บ่าวรับใช้หน้าประตูเรือนของหวังจิ้น ยืนขวางไม่ให้นางกำนัลจากตำหนักขององค์หญิงใหญ่เข้าไปภายในเรือน

        “นายท่านป่วย มีเรื่องใดอันใด”

        “องค์หญิงใหญ่ให้นำรังนกตุ๋นมาบำรุงร่างกายของนายท่าน”

        นางกำนัลยื่นถาดที่มีถ้วยรังนกตุ๋นวางอยู่ออกไปตรงหน้าของบ่าวเฝ้าหน้าประตูเรือน

        “รอสักประเดี๋ยว” บ่าวรับใช้หายเข้าไปในเรือนของหวังจิ้น สักพักก็ออกมาเชิญนางกำนัลเข้าไปด้านในเรือน

        นางกำนัลผ่านประตูเข้าไปในเรือน เดินก้มหน้าตามบ่าวในเรือนลัดเลาะไปตามระเบียงทอดยาว

        หวังจิ้นยืนอกผายไหล่ผึ่งเอามือไขว้หลัง แหงนหน้ามองดูต้นหอมหมื่นลี้ที่กำลังออกดอกในช่วงสารทฤดู

        “องค์หญิงใหญ่ทราบว่านายท่านป่วย จึงสั่งให้นำรังนกตุ๋นมาช่วยบำรุงร่างกายเจ้าค่ะ”

        “รังนกตุ๋น?” หวังจิ้นทวนชื่อที่ได้ยิน

        “ท่านหญิงอันหยางกับบุตรสาวทั้งสอง ส่งรังนกและสมุนไพรชั้นเลิศจำนวนมากมาที่จวน ในจดหมายได้กล่าวเอาไว้ว่า รังนกสีเลือดมีสรรพคุณช่วยบำรุงร่างกายเจ้าค่ะ นี่คือจดหมายที่ท่านหญิงและคุณหนูหมิงจู ส่งมาถึงนายท่านเจ้าค่ะ”

        ส่งสายตาให้นางกำนัลอีกคนที่ติดตามมาด้วย นำจดหมายทั้งหมดมอบให้

        หวังจิ้นปรายตามองจดหมายจากบุตรสาว แค่นเสียงเย้ยหยัน เวลาผ่านไปหลายเดือนบุตรสาวกลับพึ่งนึกถึงตน

        รับจดหมายออกมาเปิดอ่าน ข้อความในจดหมายของบุตรสาวบอกว่าตนเองสบายดี คนทางนี้ไม่ต้องเป็นทุกข์ใจเพราะนาง พร้อมกับอวยพรให้สุขภาพร่างกายของเขาแข็งแรง

        จดหมายอีกฉบับที่อยู่ในมือ ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นจดหมายจากหลานสาวคนเล็ก ความสัมพันธ์ระหว่างหลานสาวทั้งสองกับหวังจิ้น เรียกได้ว่าห่างเหินคล้ายคนแปลกหน้า

        “นางเกลียดขี้หน้าข้ายิ่งกว่าอะไรดี ไฉนถึงได้ส่งจดหมายมาหาข้า”

        หลานสาวคนเล็กเป็นไม้เบื่อไม้เมากับตน เด็กคนนี้ออกหน้าปกป้องบิดาที่ไม่ได้ความอย่างเต็มกำลัง แสดงท่าทางไม่พอใจทุกครั้งที่ตนบอกให้บุตรสาวเลิกกับสามีแล้วกลับมาอยู่บ้านเดิม การกระทำเหมือนไม่ได้รับการอบรมของเด็กคนนี้ ทำให้หวังจิ้นไม่อยากจะพบหน้าหลานสาว

        [ท่านตาสบายดีหรือไม่ หลานอยู่ทางนี้สบายดีเจ้าค่ะ แต่คิดถึงท่านตาเอามากๆ เมื่อใดที่ได้กลับเมืองหลวง หลานจะรีบไปเยี่ยมท่านตากับท่านยาย และท่านลุงทั้งสองนะเจ้าคะ]

        หวังจิ้นมองดูลายมือบิดเบี้ยวคล้ายกับลายมือเด็ก สงสัยว่าเป็นลายมือของเด็กน้อยก้าวร้าวที่เคยต่อว่าตนต่อหน้าคนทั้งจวนหรือเปล่า นางบอกว่าคิดถึงเขาหรือ แล้วยังบอกอีกว่าถ้ากลับถึงเมืองหลวงจะรีบมาเยี่ยม

        จดหมายฉบับนี้สงสัยเป็นของปลอมกระมัง เด็กคนนี้น่ะหรือจะมาคิดถึงตน คนที่นางนึกถึงคงมีแต่บิดาไม่ได้ความคนเดียวเท่านั้น

        มิฉะนั้นนางจะร้องไห้งอแง ยอมอดข้าวอดน้ำประท้วง เพื่อให้ได้เดินทางไปตกระกำลำบากกับบิดาไม่ได้ความทำไมกัน

        หวังจิ้นเปิดถ้วยออก พบว่าสิ่งที่อยู่ในถ้วยมีสีน้ำตาลอมแดง “นำไปวางไว้บนโต๊ะนั้น” ชี้ไปยังโต๊ะที่ตั้งอยู่ใต้ร่มไม้ ยื่นจดหมายให้บ่าวรับใช้นำไปเก็บในห้องทำงาน

        แหงนหน้ามองดอกหอมหมื่นลี้ต่อ หลับตาและสูดดมกลิ่นหอมของมัน

        นางกำนัลที่แอบเหลือบตาเห็นการกระทำของนายท่านผู้เฒ่า รีบหลุบสายตามองพื้นอย่างว่องไว การกระทำที่เห็นเมื่อสักครู่คล้ายคนป่วยเสียที่ไหน เรื่องที่บอกว่านายท่านไม่ต้องการออกไปรอต้อนรับเหลียงอ๋องกลับเมืองหลวง คงจะเป็นเรื่องจริง

        จวนสกุลฮั่ว

        เหลียงอ๋องเพิ่งเหยียบย่างเข้ามาในจวนของสกุลฮั่ว หลังจากไปประจำการอยู่ที่ชายแดนหลายปี

        พระชายาเหลียงเห็นสามีกลับมาถึงก็ส่งยิ้มให้ “ขอต้อนรับท่านอ๋องกลับจวน” นางกับสามีต้องอยู่ห่างไกลกันเป็นระยะเวลานานหลายปี

        บัดนี้สามีนางกลับมายืนอยู่เบื้องหน้า ทำให้พบว่าเขาดูชราลงกว่าแต่ก่อนมาก

        “เจ้าสบายดีหรือไม่” เพียงก้าวเข้ามาในจวน เหลียงอ๋องสัมผัสได้ว่าทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก

        “ข้าสบายดีเจ้าค่ะ”

        “หลายปีมานี้ ข้าละเลยหน้าที่สามี ปล่อยให้เจ้าเหนื่อยดูแลทุกอย่างภายในจวนเพียงลำพัง”

        “ท่านอ๋องมีหน้าที่ปกป้องบ้านเมืองจากศัตรู ข้าผู้เป็นภรรยามิอาจช่วยเหลือสิ่งใดได้ นอกเสียจากแบ่งเบาภาระอยู่ภายในจวนเท่านั้น” พระชายาเหลียงเผยรอยยิ้มอันอบอุ่น ก่อนจะเชิญสามีเข้าไปในเรือน

        สองสามีภรรยาเดินเคียงคู่กัน ลูกสะใภ้และหลานสาวเดินตามหลังคนทั้งสองอย่างเป็นระเบียบ

        “เอ้อร์หลางเป็นอย่างไรบ้าง”

        ถามถึงบุตรชายคนรองที่ได้รับบาดเจ็บ จนต้องถูกส่งตัวกลับมารักษาอาการอยู่ในเมืองหลวง

        “หมอหลวงรายงานว่ากำลังฟื้นตัวเจ้าค่ะ ท่านพี่ฝากมาขออภัยท่านพ่อที่ไม่สามารถออกมาต้อนรับท่านกลับบ้านด้วยตนเองได้”

        ฮูหยินรองรายงานอาการของสามี และถ่ายทอดคำพูดของสามีที่ฝากมาบอกกับชายชรา

        เหลียงอ๋องยกมือห้ามไม่ให้ลูกสะใภ้คนรองพูดต่อ โบกมือไล่ให้ลูก สะใภ้กับหลานกลับไป เขาต้องการสนทนากับภรรยาเพียงสองคนเท่านั้น

        “ท่านมิได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือเจ้าคะ”

        “ฝ่าบาททรงพระเมตตาให้ข้ากลับมาพักผ่อน พรุ่งนี้ถึงเรียกเข้าเฝ้า”

        บ่าวรับใช้เปิดผ้าม่านให้เจ้านายทั้งสองเข้าไปในห้อง เมื่อเห็นมือของฮูหยินผู้เฒ่ายกขึ้น บ่าวรับใช้รีบถอยออกไปนอกห้องด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม