[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

กรี๊ด!

เสียงกรีดร้องดังออกมาจากซอมบี้ระดับ 6 มันพยายามใช้ร่างยาวดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดจากชายที่กำลังลากมันไปกับพื้นดิน ต่อให้สิ่งๆนั้นจะมีขนาดเล็กมากกว่ามันก็ตามที เพียงแค่ร่างเล็กๆหันกลับมาเตะมันไม่กี่ครั้ง กระดูกทั้งร่างของมันก็หักผิดรูปจนต้องใช้น้ำฝนสีเลือดในการรักษา ทุกครั้งที่ร่างของมันกลับมาเป็นปกติจากน้ำฝนที่ตกลงมา มันจะถูกเตะร่างซ้ำๆจนอยากจะหนีไปให้ไกล

แอลลี่หันมองพี่ชายที่เดินเข้ามาใกล้ ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาบนถนนไม่ว่าจะเป็นทางฝั่งซ้ายหรือขวา แม้จะเป็นถนนสี่เลนก็ตามมันเต็มไปด้วยรอยลากจูงของพี่ชายที่พยายามนำซอมบี้ระดับ 6 จากสถานที่อันห่างไกลกลับมาให้เธอสังหาร การที่เธอตากฝนไม่ได้เขาจึงพยายามทำให้เธอสัมผัสกับฝนน้อยที่สุด ดังนั้นสภาพของถนนหลายเส้นสายจึงถูกร่างของซอมบี้ลากจนเกิดร่องมากมาย

ปัง!

เหล็กในจากกำปั้นอัดกระแทกเข้าบริเวณกลางศีรษะของงูตัวใหญ่ ขนาดของมันเท่ากับรถบรรทุก 5 คันจอดต่อกันเป็นขบวน หลังจากที่โยฮันอัดมันด้วยเหล็กในพร้อมพิษเพื่อทำให้มันใช้สมองสั่งการสิ่งใดไม่ได้อีก เขาจึงกวักมือเรียกน้องสาวให้เข้ามาสับเปลี่ยน ส่วนตนวิ่งออกไปยืนอยู่ในระยะห่างที่เชื้อซอมบี้ไหลเข้าสู่ร่างของเขาไม่ได้

แอลลี่ที่ใช้ไม้พยุงร่างเข้าใกล้ซอมบี้เธอจึงชักดาบออกมาฟันคอของมันด้วยพละกำลังมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่งผลให้งูค่อยๆถูกตัดคอลึกลงไปถึงกระดูก ก่อนที่มันจะตายกลายเป็นค่าวิวัฒนาการให้กับเธอ

“ พี่คะ หนูว่าอีก 2 ตัวก็น่าจะวิวัฒนาการแล้วล่ะ ”

“ ฆ่าไปแค่ 6 ตัวเองนะ ”

โยฮันทำหน้าสงสัย เขาพึ่งให้น้องสาวฆ่าระดับ 6 ไปเพียง 6 ตัวเท่านั้น อย่างน้อยจะต้องฆ่า 9 - 10 ตัวเพื่อให้วิวัฒนาการ 1 ครั้ง อย่างไรก็ตามแอลลี่ได้อธิบายให้พี่ชายฟังเกี่ยวกับการฆ่าซอมบี้ระดับ 4 และระดับ 5 ของเธอ แม้จะได้อัตราวิวัฒนาการที่น้อย มันกลับสะสมมาเรื่อยๆจนทำให้เธอฆ่าซอมบี้เพียงแค่ 6 ตัวก็เก็บค่าประสบการณ์ได้มากถึง 76 %

“ งั้นก็เข้าไปหลบด้านในก่อน ฉันเอาร่างมันไปทิ้งให้กลุ่มไอริสได้ใช้เป็นจุดฟาม ”

แอลลี่ใช้ไม้พยุงพาตัวเองเข้าไปหลบในตึกอีกเช่นเคย อีกไม่นานท้องฟ้าจะสว่างแล้ว ทว่าก้อนเมฆสีดำกลับไม่ได้ลดปริมาณของมันลงเลย ในวันที่ 20 ฝนคงจะตกหนักเช่นเคย

“ คุณไอริส ผมนำซอมบี้มาเพิ่มให้ ”

“ ขอบคุณค่ะ  ” หากจะให้ลากซอมบี้ไปยังจุดอื่นที่มีนักสู้กำลังพยายามฆ่าซอมบี้ที่พยายามจะวิวัฒนาการ คงเป็นเรื่องยากที่ต้องยกหามมันไปมา โยฮันจึงเลือกที่จะนำมากองรวมกันในจุดที่ใกล้ที่สุดนั่นก็คือจุดที่ไอริสกำลังต่อสู้ ตลอดคืนที่ฝนร่วงตก ยังไม่มีข่าวการติดต่อจากผู้รอดชีวิตกลุ่มใหม่ เธอจึงสามารถล่าที่นี่ได้อย่างสบายใจ

“  ผมกลับก่อนนะครับ ถ้ามีอะไรให้ช่วยอย่าลืมติดต่อมา ”

“ ค่ะ ฉันขอวานคุณเลยได้ไหมคะ ”

“ มีอะไรงั้นเหรอครับ ” โยฮันกำลังจะเดินทางกลับ ไอริสกลับเรียกตัวเขาเอาไว้ก่อนจึงรออีกฝ่าย

“ พอดีใกล้จะเช้าแล้ว เราไม่สามารถทำอาหารได้ ซอมบี้พวกนี้ก็เหมือนจะไม่ให้เราได้พัก คุณช่วยไปนำอาหารจากห้างมาให้เราได้ไหมคะ ”

“ อาหารงั้นเหรอครับ ”

“ ค่ะ เรามีเวลากินอาหาร แต่ไม่มีเวลาเดินทางกลับไปรับ หากจะทำกินที่นี่ซอมบี้ก็คงไม่ยอมให้ทำ ถ้าหากฝนไม่หยุดตกง่ายๆเราก็ต้องฆ่าซอมบี้ไปเรื่อยๆ ”

โยฮันหันมองนักสู้ที่พยายามต่อสู้กับซอมบี้อย่างเอาเป็นเอาตาย คนไหนที่เหนื่อยจะวิ่งกลับมาใจกลางกลุ่มเพื่อพักเอาแรง เพียงแต่ว่าการพักไม่ใช่การนอนนิ่งเป็นเวลาหลายชั่วโมง แค่ 10 นาทีหลังจากหยุดนิ่งพวกเขาจะต้องวิ่งกลับไปต่อสู้ ทำวนไปเรื่อยๆจนกว่าฝนจะหยุดตก  การร่วงตกของฝนทำให้ซอมบี้พยายามวิวัฒนาการไประดับสูงด้วยอัตราเร่งที่มากกว่าเดิม พวกเขาจึงต้องรีบฆ่ามันเช่นกัน

“ ผมจะรีบกลับมา ”

ปีกด้านหลังกางอ้าออกก่อนจะรีบบินกลับไปยังห้าง ทันทีที่มาถึงวินที่เตรียมอาหารไว้หลายหม้อจึงเข้ามาสอบถามโยฮัน เนื่องจากว่าอาหารที่เตรียมเอาไว้ให้กับนักสู้แต่ละกลุ่มไปแจกจ่ายในช่วงเช้าที่กำลังจะมาถึง ยังไม่มีนักสู้กลุ่มใดกลับมารับมันไปแจกจ่ายให้กลับกลุ่มตนเอง เมื่อรู้ว่าเขาจะต้องทำหน้าที่แจกจ่ายอาหารนี้ให้ทุกคน โยฮันจึงบอกให้วินปิดฝาหม้อขนาดใหญ่ให้แน่น ก่อนที่เขาจะบินแหวกเม็ดฝนนำอาหารไปแจกให้กับกลุ่มต่างๆ

“ ลุง เป็นยังไงบ้าง ”

ลุงพลหันมองโยฮัน การต่อสู้ท่ามกลางฝนนับว่าอันตรายไม่น้อย เพราะยิ่งต่อสู้กำลังคนของพวกเขาก็ยิ่งลดน้อยลงไป เนื่องจากว่าคนที่มีบาดแผลจะต้องหลบเข้าไปอยู่ในตึกไม่สามารถต่อสู้ได้ หากว่าจำเป็นต้องต่อสู้ก็ต้องรอให้นักสู้ที่ตากฝนได้ไล่ต้อนมันเข้ามาในตึก

“ หนักพอตัว แต่ก็ยังไม่มีระดับ 6 ให้แกอีกหรอกนะ ”

“ ถ้ามีก็เรียกผมได้ วินให้ผมมาส่งอาหาร ผมไปก่อนยังเหลือกลุ่มอื่นๆที่ยังไม่ไปส่ง ”

“ ได้หน้าที่ดีเลยนี่ ”

“ ดีกับผีน่ะสิลุง ลองมาเป็นผมที่ต้องบินวนรอบๆเดี๋ยวลุงจะรู้เองว่าเป็นยังไง ผมไปก่อน ” 

โยฮันยิ้มให้ลุงพลเตรียมบินจากไป คืนที่ผ่านมาเขาแวะมาจัดการกับซอมบี้ระดับ 6 ให้ทางฝั่งนี้ แต่ก่อนจะลากมันไปให้แอลลี่ฆ่า เขาก็ได้ทำชุดเกราะง่ายๆให้กับตัวหลักในกลุ่มลุงพลเพื่อให้พวกเขาเป็นตัวหลักในการยืนชนกับซอมบี้ ไม่ใช่แค่กลุ่มของลุงพลเท่านั้น กลุ่มของโอ๊ต กลุ่มของบาส และกลุ่มของก๊อตต่างก็ได้รับชุดเกราะที่ทำจากใยของเขาเช่นเดียวกัน ถึงแม้จะไม่ได้ใส่ใจเหมือนของไอริสก็ตาม มันกลับป้องกันการโจมตีจากระดับ 6 ได้ทุกทาง หากอีกฝ่ายไม่ใช้พิษไม่มีทางที่พวกเขาจะถูกฆ่าตายได้

 “ เดี๋ยวก่อนโยฮัน ”

“  มีอะไรเหรอลุง ”

“ ดูท่าเราจะต้องสู้อีกวัน ไม่แน่อาจจะลากยาวถึงวันที่ 21 เลย ช่วยสร้างเกราะให้เราเพิ่มได้ไหม อย่างน้อยก็ให้ยืนท่ามกลางกรงเล็บซอมบี้ได้สบายๆหน่อย ”

“ มันไม่ได้สร้างง่ายน่ะสิลุง ”

“ ไม่ ครั้งนี้ไม่ได้ต้องการให้สร้างเกราะที่ดีขนาดนั้น ฉันแค่อยากได้เส้นใยของแกพันร่างนักสู้ทุกคน อย่างน้อยมันก็เหนียวพอจะต้านทานแรงฟันได้ ”

“ ใยของผมเหรอ ”

“ ใช่ ”

“ แล้วจะให้ผมใช้มันยังไง ”

“ ยิงใส่ร่างนักสู้เลย ทำให้มันกางเหมือนตอนหว่านแห ”

 “ผมจะลองดูก็แล้วกัน ”

โยฮันปรับของเหลวบริเวณแขน เส้นใยที่เขาต้องการไม่ต้องมีขนาดเส้นที่ใหญ่ เขาต้องการความบางและสามารถแผ่ออกเป็นตาข่ายคลุมร่างของนักสู้ได้ ต่อให้มันจะรับแรงกระแทกไม่ได้ แต่หากเป็นการรับคมจากกรงเล็บที่ข่วนมานับว่าทำได้ดี

นักสู้คนหนึ่งที่นำชิ้นส่วนซอมบี้ยัดใส่ภายในเสื้อเพื่อสร้างเกราะบ้านๆ เขาได้วิ่งเข้ามาหาโยฮันเพื่อขอเป็นคนแรก โยฮันจึงปล่อยใยออกจากฝ่ามือไปยังอีกฝ่ายจนทำให้เกิดเส้นใยสีขาวพุ่งออกจากมือแผ่ออกไปเป็นวงกลมราวกับหว่านแหคลุมร่างของนักสู้เอาไว้ อีกฝ่ายที่ถูกใยพันร่างกลับม้วนตัวลงไปกับดิ้นแล้วกลิ้งให้ใยแปะติดไปตามส่วนต่างๆให้ได้เยอะที่สุด ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งเข้าไปต่อสู้กับซอมบี้ แม้ชุดป้องกันจากใยที่ทำง่ายดายจะดูช่วยอะไรไม่ได้ มันกลับดีกว่าวิ่งตัวเปล่าไปเผชิญหน้ากับซอมบี้

พิ้ว พิ้วพิ้ว !

โยฮันเริ่มยิงใยให้กับนักสู้ จนกระทั่งนักสู้ทางฝั่งลุงพลได้รับใยกันทั้งหมดเขาจึงบินจากไปเพราะต้องรีบไปส่งอาหารให้กับคนอื่นๆ ซึ่งในระหว่างบินโยฮันก็ได้แวะควักตับซอมบี้มากินเพื่อฟื้นฟูของเหลวที่ใช้สร้างใย ก่อนจะแบ่งใยให้กับกลุ่มอื่นๆเพื่อต่อชีวิตพวกเขา 

บางคนที่พันร่างด้วยใยพวกเขาก็เสริมการป้องกันด้วยการนำกระดองของซอมบี้หรือหนังของมันแปะทับ ด้วยใยของโยฮันที่สร้างขึ้นมาแบบง่ายๆทำให้นักสู้เริ่มรับการโจมตีจากซอมบี้ได้มากขึ้น

“ ทำไมครั้งนี้กลับมาช้าจัง ”

“ ยิงใยให้นักสู้เพื่อสร้างชุดเกราะ ”

“ พวกเขายังไม่ได้ชุดเกราะจากทางฐานอีกเหรอคะ ”

ชุดเกราะฉุกเฉินสามารถทำได้ง่ายๆเหมือนที่พี่ของเธอทำแจกจ่ายกลุ่มของพี่สาวไอริส ด้วยการนำเปลือกของซอมบี้มาประกบเข้าด้วยกันเหมือนเสื้อกั๊กก็ได้ชุดเกราะแล้ว 1 ตัว การที่พี่ของเธอใช้ใยของตนเองสร้างชุดเกราะชั่วคราวให้กับคนอื่น หมายความว่าฐานจะต้องสร้างชุดเกราะไม่พอต่อความต้องการของนักสู้

“ ฐานสร้างชุดเกราะให้เรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่พอจะแจกจ่ายทุกคน สถานการณ์ตอนนี้นับว่าเร่งรีบมาก ฉันก็เลยทับตัวพวกเขาด้วยใยบางๆอย่างน้อยก็ป้องกันคมจากกรงเล็บได้ระดับหนึ่ง ”

“ เกือบลืมไป  ลูกรักของพี่วิวัฒนาการเป็นระดับ 6 แล้วนะคะ นอกจากนั้นมันกำลังสู้กันด้วย ”

โยฮันมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มสว่างเล็กน้อยเพราะช่วงเวลาเช้าได้มาถึงแล้ว ทันทีที่เขามองเห็นซอมบี้ทั้ง 10 ที่เลี้ยงเอาไว้ มี 2 ตัวกำลังต่อสู้กัน ขนาดของมันเท่ากับตึก 5 ชั้นเพียงเท่านั้น ซึ่งขนาดตัวของมันทำให้เขาสงสัยอีกเช่นเดิม ราวกับว่ามีบางอย่างทำให้พวกมันตัวไม่โตไปมากกว่านี้

“  พี่สงสัยอะไรงั้นเหรอ ”

“ ขนาดของซอมบี้ไม่โต หรือว่าจะมีต้นเหตุมาจากเชื้อในร่างของพวกมัน ”

“ นั่นน่ะสิ พี่คะ หรือว่าพวกที่เป็นระดับ 6 กลุ่มแรกจะเป็นพวกกลายพันธุ์ ในร่างของมันมียีนทรงพลังทำให้ร่างกายสูงใหญ่ พวกระดับ 2 ไม่ได้ผ่านความลำบากอะไรแค่กินศพของระดับ 7 ไม่ได้ดิ้นรนอะไรมากจึงตัวไม่โต  ”

“ ไม่รู้สิ แต่ยังไงมันก็วิวัฒนาการแล้ว ไปฆ่ามันกันดีกว่า ”

โยฮันอุ้มน้องสาวขึ้นหลังแล้วเดินเข้าไปใกล้ซอมบี้ทั้ง 2 ที่กำลังฆ่ากันเพื่อแย่งเนื้อกั้ง ซอมบี้ระดับ 5 อีก 8 ตัวที่ถูกมัดติดเอาไว้ด้วยกันพยายามวิ่งหนีไปอีกฝั่งเพราะกลัวที่จะถูกฆ่าสังหาร

ทันทีที่มาถึงเขาก็เตะเท้ากระแทกข้างลำตัวของพวกมันจนล้มลงไปนอนชักดิ้นบนพื้นดิน ก่อนจะให้น้องสาวลงไปฟันคอของซอมบี้ทั้ง 2 ออกจากตัวจนอัตราวิวัฒนาการของเธอเต็ม 100%

“ กินต่อไปสิ พวกแกต้องการแข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่เหรอ ”

“ มันกลัวพี่ขนาดนั้นคงจะกล้ากินต่ออยู่หรอก หนูปวดตัวแล้ว รีบเข้าไปในตึกกันเถอะพี่ ”

โยฮันบินกลับเข้าไปในตึกแล้วเริ่มเช็ดตัวให้น้องสาว จนกระทั่งวางเธอลงไปบนโซฟาแอลลี่ก็เริ่มกรีดร้องด้วยท่าทางทรมานจากการวิวัฒนาการครั้งที่ 5   หลังจากที่เขามั่นใจว่าภายในตึกปลอดภัยโยฮันก็เริ่มหันมองซอมบี้ทั้ง 8 ตัวที่เหลืออยู่ จากเดิมเขาคิดว่าจะต้องใช้มันทั้ง 10 ตัวเพื่อวิวัฒนาการแอลลี่ ตอนนี้หน้าที่ของพวกมันกลับหมดลงแล้ว น้องของเขาวิวัฒนาการแล้ว เขาจึงปล่อยให้พวกมันกินกั้งเพื่อดูว่ามันจะเป็นระดับ 7 ได้หรือเปล่า.