ผ่านไปเจ็ดวันฉินหยางได้ดูดซับแก่นอสูรเสร็จ เค้ายืดตัวอย่างเมื่อย
"ในที่สุดก็จบสักที่ถ้านั้งมากกว่านี้ถ้าคงต้องตายแน่"
เค้าไม่เข้าใจคนที่นั่งสมาธิเป็ปีเค้านั้งกันได้ไง ฉินหยางได้บรรลุถึงสร้างรากฐานขั้นปลาย ท่าเป็คนอื่นมาดูดซับแก่นอสูรคงบรรลุกำเนิดพลังได้เป็สิบรอบ เค้าตรวจสอบตัวเองเสร็จก็ออกไป เมื่อเค้าเห็นลำธารเค้าก็ลงไปอ่าบน้ำ
"ไม่ว่าที่ไหนการอ่าบน้ำก็ดีเสมอ"
เมื่อฉินหยางกำลังใส่เสือผ้าเสร็จ ก็มีคนล้อมรอบไว้ฉินหยางไม่แปลกใจ เพราะในป่าต้มไม้รอบๆคือหูตาของเค้า
"โอ๋..นี้ไม่ใช่อันธพาลตัวน้อยหรอ"
ฉินหยางตอบอย่างล้อเลียน เมื่อหวังเซียวิได้ยินมุมตาบอดกระตุก
"ข้าหวังว่าแก่จะปากดีแบบนี้ ตอนที่ข้ากำลังทรมานแกน่ะ"
หวังเซียวิตอบด้วยน้ำเสียงเกวี้ยวกราด
"เ้าพาคนมานี้เองหรอ"
"หึ.!ทำเป็อวดเก่งข้าที่อยู่ถึงสิบคน สร้างรากฐานชั้นต้นห้าคนขั้งกลางสี่คน แล้วมีขั้นสูงอีกคนเ้าว่าแค่นี้พอไม"
"ลูกพี่ข้าว่าอย่าไปคุยกับมันให้มากเลยจำการให้มันจบไปเลย"
"ใช้มันก็แค่ขั้นต้นจะเสียเวลาคุยกับคนตายไปทำไม"
"โอ๋..ดูเหมือนเ้าจะเป็หัวหน้าดีกว่าเ้านั้นน้ะ"
ฉินหยางพูดราวกับหวังเซียวิไม่เหมาะที่จะเป็ หวังเซียวิโกรธเป็อย่างมากกำลังจะลงมือก็มีเถาวัลย์มาพันขาเค้าไว้ ก่อนที่หวังเซียวิจะเข้าใจ เถาวัลย์ก็พุ่งมาพันขาขึ้นไปถึงลำตัวอย่างรวดเร็ว สีหน้าหวังเซียวิเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"เ้าทำไรข้า"
"ปล่อยข้าไปเข้าไปเกี่ยวข้าไม่รุ้เื่
"สำนักห้ามฆ้ากันไม่งั้นเ้าจะโดนไล่ออกจากสำนัก"
"ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าจะไม่มาหาเื่เ้าอีกแล้ว"
ฉินหยางไม่สนใจเค้าบังคับเถาวัลย์แทงเข้าไปดูดซับพลังชีวิต เมื่อพวกอันธพาลรู้สึกได้ถึงความตายก็ได้กริดร้องออกมาก่อนจะกลายเป็ผง ฉินหยางไม่เข้าใจทำไมถึงเอาแต่พูดแทนที่จะที่รับสู่เลยจะมาพูดดำเพื่อทำไม ปล่อยให้ข้าวางแผนตั้งนาน เค้าได้เก็บแหวนมิติก่อนจะเดินจากไป เมื่อฉินหยางเดินมาตามที่เยเหยาบอกก็มาถึงเหวแห่งหนึ่ง ฉินหยางได้มองลงเห็นแต่ความมืดราวกับแสงก็ไม่ยอมลงไป ไปถึงกลับกลืนน้ำลาย
"นี่ข้าต้องโดดลงไปงั้นหรอ"
"แค่นี้เ้าก็กลัวรึ"
เยเหยาพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม
"หึ.ก็แค่โดดทำไมจะไม่กล้าล่ะ"
เค้าพูดอย่างกล้าหาญเป็ถึงชายแท้จะให้มาขายหน้าต่อสตรีได้ไง ฉินหยางทำใจสักพักก่อนจะะโลงไป ฉินหยางได้ตกลงมานานแค่ไหนก็ไม่รู้เค้ามองลงไปเห็นพื้นฉินหยางได้สร้างเถาวัลย์ออกมาแทงไปที่ผนังถ้ำเพื่อชะลอความเร็ว เมื่อถึงพื้นฉินหยางได้มองไปรอบๆ มีเถาวัลย์อยู่ตามผนังถ้ำ ฉินหยางได้เดินไปเรื่อยๆ เค้าเดินมานานแค่ไหนก็ไม่รู้ผ่านกับดัก โชคดีที่เค้ามีพลังชีวิตเยาะ เมื่อเค้ามาถึงทางออกเค้ามองไปรอบๆอย่างดีใจ
"มารดามันเถอะ อย่าให้ข้ารู้น่ะว่าใครทำกับดักไม่งั้นปูผู้นี้จะทำให้เ้ารู้สึกถึงความเ็ป"
ฉินหยางสบถออกมา ร่างกายเค้าเต็มไปด้วยเืแห้ง เสือผ้าขาดหายมีรูอยู่เต็มไปหมด ผมเผ้ายุ่งเหยิงหน้าตาสกปรก มีแต่ผีเท่านั้นเหละที่รู้ว่าเค้าผ่านไรมา เดินเข้าไปก็เจอศรพุ่งมาแทงที่เค้า พอเดินมาได้หน่อยนึงเค้าไปค่ายกล มีดาบนับไม่ถ้วนฟันมาที่เค้ากว่าจะออกมาได้ก็โดนฟันไปไม่รุ้กี่แผล พอเดินออกมาก็ไปเจออีกค่ายกลอีก
"โชคดีที่ข้ามีพลังชีวิตมากทำให้าแหายอย่างรวดเร็วไม่ยังหน้าตาอันหล่อเหลาของข้าคงเสียแน่นอน"
ฉินหยางบ่นเสร็จก็ได้นำเสื้อออกมาเปลี่ยน เมื่อฉินหยางได้เปลี่ยนเสร็จก่อนจะเดินต่อไป บนถ้ำมีหินเรืองแสงทำให้สว่างไปทั่ว มีแม่น้ำใหลออกมาจากบนถ้ำ มีต้นไม้ชนิดหนึ่งต้นไม่ใหญ่มากมีผลไม้สีแดงสด
"นั้นคือผลเืท่าเ้ากินเข้าไปจะทำให้สายเืเพิ่มถึงหนึ่งขั้น "
เยเหยาแนะนำผลเื เมื่อฉินหยางได้ยินก็ไม่ได้สนใจยังไงเค้าก็ไม่มีสายเื แต่ถ้าเอาไปประมูลคงได้ราคาดี เค้าได้ค่อยๆเก็บไปในมิติ
"ข้าแนะนำมอบให้กู่เฉิน ในตัวเค้ามีสายเือยู่ถึงข้าจะไม่มีในว่าสายเือะไรแต่ก็ไม่ธรรมดาแน่นอน"
เมื่อฉินหยางได้ยินก็ไม่แปลกใจถ้าไม่มีสิถึงจะแปลก
"ดูเหมือนเ้าจะไม่แปลกใจน่ะ"
"แน่นอนจากขยะสู่อัจฉริยะก็ต้องมีอะไรแปลกๆอยู่แล้ว"
ฉินหยางพูดอย่างจริงจัง เมื่อเค้าเดินไปเรื่อยๆตาก็เริ่มเป็ประกาย ตามทางเต็มไปด้วยสมุนไพรมากมายอันไหนที่ไม่รู้จักเยเหยาก็ได้อธิบาย แต่ละชิ้นก็สามารถทำให้เกิดการนองเืได้ เมื่อเค้าเดินต่อไปก็ไปถึงใจกลาง มีต้นกล้าชนิดหนึ่งอยู่ใจกลางเส้นิญญา แต่ละใบเต็มไปด้วยเจตนาดาบ
"นั่นต้นดาบเก้าใบ ในตำนานแต่ละใบเต็มไปดาบเจตดาบที่ไม่เหมือนกัน ถ้าใครได้เข้าใจเจตนาดาบ แม้แต่ขยะก็เป็ยอดยุทธ์ได้"
เยเหยาพูดอย่างตกตะลึงเล็กน้อย เมื่อฉินหยางได้ยินถึงกับตื่นเต้นถ้าหรวมรวมได้เค้าก็จะก้าวกระโดน ฉินหยางได้ค่อยๆเก็บอย่างระมัดระวัง เค้าไม่ได้ทำความเข้าใจโดยตรงยังไงสิ่งที่ทำให้เยเหยาตกลึงได้ต้องไม่ใช้ของธรรมดาแน่นอน ฉินหยางได้มองไปที่เส้นิญญาแล้วเดินเข้าไปดูดซับ ฉินหยางได้บ่นเพราะเป็เวลาหนึ่งเดือน รอบข้างฉินหยางเต็มไปด้วยปลาณดาบค่อยๆเข้าไปในร่างกาย สีหน้าฉินหยางเต็มได้ด้วยความเ็ป เค้าได้บรรลุสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์ั้แ่สิบวันแรกแล้ว แต่เค้าคิดว่าเค้ายังสามารถไปได้ไกลกว่านี้ เค้าจึงบ่นเพราะต่อไปยิ่งนานเท่าไรก็ต้องอัดพลังิญญามาก็ขึ้นเรื่อยๆ แต่ความเ็ปก็เพิ่มเช่นกัน เค้าทนมายี่สิบวัน เค้านึกว่าจะบ่มเพาะต่อไปแต่
"เพล้ง..!"
ฉินหยางได้ยินเสียงเหมือมีอะไรแตก จูๆฉินหยางก็รู้สึกตัวเบาลงพลังิญญาะเิออกมาทำให้รอบๆเต็มไปด้วยพายุิญญา ตรงใจพายุฉินหยางได้ลืมตาขึ้นมาพายุิญญาก็สลายไป เค้ามองไปที่ด้วยความสงสัย
"เยเหยาข้าบรรลุถึงขั้นไหน?"
เยเหยาเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบ
"ข้าก็ไม่แน่ใจมากที่สุดก็แค่สร้างรากฐานขั้น์ ข้าเองก็บรรลุขั้นนั้น แต่ของเ้าข้าไม่เคยเห็นมาก่อน น่าจะเป็เพราะเคล็ดวิชาของเ้า คนที่สร้างน่าจะเป็อัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่ข้าไม่เคยได้ยินวิชานี้มาก่อน"
ฉินหยางได้มองไปในร่างกายตัวเอง มีปลาณดาบเป็จำนวนมากจนเห็นเป็แม่น้ำ เค้าไปมองที่ทะเลดาบด้วยความสงสัยก่อนจะถามเยเหยา
"นั้นคือทะเลพลังิญญาจะมีได้เฉพาะขั้นกำเนิดพลัง ยิ่งมีพลังิญญามากเท่าไหร่ก็ยิ่งทรงแข็งแกร่งมากเท่านั้นนี้คือขั้นกำเนิดพลัง ขั้นก่อกำเนิดคือการอัดให้พลังิญญาทำให้เกิดมิติในตัวสามารถสร้างพลังิญญาในตัวได้ ยิ่งมีมิติกว้างกว่าแค่ไหนพลังก็ยิ่งเยาะตามนี้คือขั้นก่อกำเนิด"
788
