EP 10 — สุบรรณมรณะกำลังเดินทาง
(POV : อ.พิศาล)
ผมอยู่ไม่ได้แล้ว
ั้แ่วันที่ผมยอมปล่อย สุบรรณมรณะ ให้กับไอ้เด็กทะเยอทะยานที่ชื่อตฤณ ผมก็ไม่เคยกินและนอนเป็ปกติ
ผมรู้ว่าตัวเองทำบาปมหันต์
ผมไม่ได้ขายระนาด...แต่ผม ส่งเหยื่อ ให้กับมัน
ตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา...ผมทำทุกวิถีทางเพื่อ ผนึก เสียงของระนาดมรณะไว้
ผืนระนาดนั้นไม่้าแค่เสียงเพลง
มัน้า จิตที่ยิ่งใหญ่ เพื่อเป็พลังงานให้มันดำรงอยู่
และ วิรัช...ก็เป็จิตที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าใครจะจินตนาการ
ผมจำใบหน้าของวิรัชได้ดี...ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเ็ปในนาทีสุดท้ายที่ผมทำพลาด...
ผมยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
นี่เป็ครั้งที่ห้าที่ผมพยายามโทรหาตฤณ แต่ก็ไม่มีใครรับสาย
ผมต้องเตือนมัน...ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
"ตฤณ...รับสายกูสิวะ! อย่าให้กูต้องใช้ วิธีนั้น" ผมะโใส่โทรศัพท์
จังหวะที่ผมกำลังจะวางสาย...
เสียงของตฤณก็ดังขึ้นในสาย
"อาจารย์พิศาล? คุณนั่นเอง"
เสียงของมัน... เ็า
มันไม่ใช่เสียงของเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ แต่เป็เสียงที่ ว่างเปล่า
"ตฤณ! เอ็งอยู่ไหน? หยุดซ้อมระนาดนั่นซะ! เอ็งต้องทำลายมันเดี๋ยวนี้!" ผมพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"ทำลาย?" ตฤณหัวเราะเบา ๆ
มันเป็การหัวเราะที่ฟังดูเหมือน เสียงสะท้อนจากโถงที่ว่างเปล่า
"ทำไมผมต้องทำลาย ความสมบูรณ์แบบ ที่อาจารย์้าให้ผมได้มาล่ะครับ?"
ผมรู้ทันที... มันถูกกลืนกินไปแล้ว
ิญญาในระนาดมันเริ่ม ยึดครอง จิตของตฤณแล้ว
"เอ็งไม่รู้หรอกว่าเอ็งกำลังพูดอยู่กับใคร! นั่นไม่ใช่เสียงของเอ็ง! นั่นคือ จิตที่ถูกผนึก ไว้ในเนื้อไม้!" ผมตะคอก
"จิตที่ถูกผนึก? อาจารย์วิรัชไงครับ?" ตฤณถามกลับอย่างไม่แยแส
"ผมรู้เื่ที่คุณทำกับเขาแล้วนะ...อาจารย์พิศาล"
สมองของผมหยุดทำงานไปชั่วขณะ
มันรู้ได้อย่างไร?
"เอ็ง...เอ็งได้ยินเสียงของมันแล้วใช่ไหม?"
"ผมไม่ได้ยินแค่เสียง...ผมเห็น ภาพ ด้วย" ตฤณตอบ
"ภาพที่คุณทำกับอาจารย์วิรัช...ภาพที่คุณ ฆ่า เขา...เพื่อที่ระนาดจะได้ กิน เสียงของเขา"
ผมยืนตัวแข็ง
ความผิดที่ผมซ่อนไว้มาสามสิบปี...ถูกเปิดเผยโดย เครื่องดนตรี
"มันโกหกเอ็ง! ตฤณ! ฟังให้ดีนะ! วิรัช...เขาฆ่าตัวตายเอง! เขาบ้าไปแล้ว! เขาอยากทำลายระนาด! ฉันแค่ พยายามจะช่วย ให้ระนาดนี้ไม่ถูกทำลาย...เพราะฉันรู้ว่าถ้ามันแตก... ิญญาร้าย ที่อยู่ในนั้นจะถูกปลดปล่อย!"
ผมพูดด้วยความจริงใจที่สุด
ผมไม่ได้อยากฆ่าวิรัช...แต่ผมกลัว อำนาจ ของระนาดมรณะมากกว่า
แต่ตฤณไม่ฟัง
"อาจารย์พูดเหมือนตัวเองเป็ ผู้บริสุทธิ์ นะครับ" ตฤณตอบ
"คุณยอมให้ เสียงของวิรัช ถูกขังอยู่ในระนาดนี้เพื่ออะไร? เพื่อที่จะได้ ควบคุม มันได้ไงล่ะครับ"
"ไม่! ผมยอมให้มันถูกขังไว้...เพราะฉันรู้ว่าถ้ามันถูกปลดปล่อย...มันจะกลับมา ทวงคืน สิ่งที่มัน้า..." ผมพยายามอธิบาย
"แล้วตอนนี้มัน้าอะไรครับ?" ตฤณถามด้วยเสียงที่กดต่ำ
"มัน้า จิตที่ยิ่งใหญ่ อีกคนไงล่ะ! มันกำลังจะขโมยเสียงของเอ็งไปจนหมด!"
ความเงียบเข้าปกคลุมสายโทรศัพท์อีกครั้ง
"ไม่ทันแล้วครับอาจารย์พิศาล" ตฤณตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจที่น่ากลัว
"ผมไม่ได้มาเป็ เหยื่อ ...ผมมาเป็ ผู้ปลดปล่อย"
"เอ็งจะทำอะไร? ตฤณ! อย่าทำบ้า ๆ!"
"ผมกำลังไปหาอาจารย์ครับ...เพื่อเล่น โน้ตสุดท้าย ของเพลงกังวานครูบาให้คุณฟัง"
ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...
สายถูกตัดไป
ผมทรุดตัวลงบนพื้นไม้
มันกำลังจะมาหาผม!
มันไม่ได้้าแค่จิติญญา...มัน้า การล้างแค้น ผ่านร่างของตฤณ!
ผมมองไปที่ตู้เก็บของเก่า
ผมรู้ดีว่าผมเหลือ พิธีกรรม ที่จะสามารถหยุดยั้ง สุบรรณมรณะ ได้เพียงวิธีเดียวเท่านั้น
มันเป็วิธีที่อันตรายและเต็มไปด้วยความเสี่ยง
ผม...จะต้องเป็คนทำลายระนาดนั้นด้วยมือของตัวเอง
แต่...ผมไม่กล้าพอ
ผมลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม
ผมต้องหนี...หรือ...ผมต้องเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับ ปีศาจ ที่ผมเองเป็คนช่วยให้มันมีอำนาจ
ผมมองไปที่หน้าต่าง
รถของตฤณกำลังเลี้ยวเข้าถนน... สุบรรณมรณะ กำลังเดินทางมาถึงแล้ว...!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
3K
