Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

เช้าวันใหม่ แม่ทัพโจ ซือเหยียน ออกจากบ้านพักตั้งแต่ฟ้ายังสาง เขาขี่ม้าตรงเข้าเมืองเพื่อตรวจตราความเรียบร้อยของเขตโดยรอบ

ร่างสูงบนหลังม้าภายใต้ชุดเรียบง่ายแต่ท่าทางยังสง่างามไม่ต่างจากวันที่อยู่ในสนามรบ

ในขณะเดียวกัน **ลี่อิน** ก็กลับมาทำหน้าที่ของตนในไร่ชาอย่างเคย เธอยืนเคียงข้าง **อี้** หนุ่มคนงานประจำไร่ที่กำลังอธิบายวิธีดูใบชารุ่นใหม่

“เจ้าตาไวดีนะลี่อิน ข้าสอนอย่างเดียว เจ้าเข้าใจหมดเร็วกว่าคนงานใหม่อีก” อี้พูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ

“ก็ข้าเคยเรียนหลายอย่างในโลกก่อน ขนาดพับโอริกามิยังทำเป็น” เธอแซวกลับพลางยิ้ม

“โอริ...อะไรนะ?” อี้ขมวดคิ้ว

“ช่างมันเถอะ เรื่องจากอีกยุค เจ้ายังไม่ต้องรู้ก็ได้” เธอหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วหันกลับมาทำงานต่อ

แม้มือจะขยับทำงานตามปกติ แต่ใจของลี่อินกลับลอยไปถึงแม่ทัพหนุ่ม — เธอรู้ว่าเขาออกไปแต่เช้า และคงไม่มีใครอยู่รอที่บ้าน ไม่มีใครถามว่าเหนื่อยไหม หิวหรือเปล่า

เขาแข็งแกร่งก็จริง แต่แข็งแกร่งแบบคนที่โดดเดี่ยว

เหมือนตัวเธอในโลกเดิม...ที่มีแต่หน้าที่ แต่ไม่มีใคร

ตกเย็น พระอาทิตย์คล้อยต่ำพอดี แสงสีทองอาบแนวไร่ชา — เสียงกีบม้าเบา ๆ ดังขึ้นจากหน้าทางเข้า

ลี่อินที่กำลังจัดตะกร้าใบชาเงยหน้าขึ้นทันที

**โจ ซือเหยียน** ขี่ม้ากลับมา ชุดของเขามีฝุ่นติดเล็กน้อย แต่ท่าทางยังสงบนิ่ง เขาใช้ผ้าขาวพาดไหล่เช็ดเหงื่อเบา ๆ ก่อนลงจากม้า

ลี่อินเดินตรงไปหาพร้อมรอยยิ้ม “วันนี้เหนื่อยไหมคะ?”

เขาหันมามอง พอเห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว

“ข้าไม่เหนื่อย...ตอนนี้ยิ่งไม่เหนื่อยเข้าไปใหญ่”

ลี่อินยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด รู้สึกได้ถึงบางอย่างในคำพูดนั้น — แม้มันเบา แต่กลับอบอุ่นกว่าแดดยามเย็นเสียอีก