“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

พี่กรชะงักมือที่กำลังเช็ดจานครั้งสุดท้าย หันมามองแพร ดวงตาที่ตอนแรกยังมีรอยยิ้มค้างอยู่ ตอนนี้เปลี่ยนเป็๲นุ่มลึกและจริงจังขึ้นทันที

“นอนค้างที่นี่... ได้สิครับ แพร”  

เสียงทุ้มต่ำ สั่นนิด ๆ เพราะพยายามกลั้นความตื่นเต้นที่พุ่งขึ้นมาเต็มอก  

เขาวางผ้าเช็ดจานลง แล้วเดินตรงมาหาแพรช้า ๆ จนยืนห่างแค่คืบกว่า ๆ

“พี่ดีใจมากเลยนะที่แพรอยากอยู่ต่อ...  

แต่พี่ขอถามอีกทีได้ไหมครับ แพรแน่ใจจริง ๆ เหรอ ไม่ต้องรีบกลับบ้าน ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น พี่สัญญาเลยว่าจะไม่ทำให้แพรไม่สบายใจแม้แต่นิดเดียว”

พี่กรยกมือขึ้น ลูบผมแพรเบา ๆ ปลายนิ้วสอดเข้าไปในเส้นผมสลวย แล้วเลื่อนลงมาที่แก้มแพร  

“ถ้าแพรอยากนอนค้าง พี่จะให้แพรนอนเตียงใหญ่เลยนะครับ พี่นอนโซฟาได้ ไม่ต้องห่วง  

หรือถ้าแพรอยากให้พี่นอนข้าง ๆ แล้วกอดกันหลับเหมือนเมื่อคืน... พี่ก็ยินดีมากเลยครับ  

แพรแค่บอกว่าอยากให้พี่ทำยังไง พี่จะทำตามนั้นทุกอย่าง”

พี่กรก้มลงต่ำ จมูกแตะจมูกแพร หายใจร้อน ๆ พ่นเบา ๆ ใส่ริมฝีปาก  

“แพร... คืนนี้พี่จะไม่ปล่อยแพรกลับไปไหนทั้งนั้นนะครับ ถ้าแพรยอมอยู่  

พี่จะกอดแพรทั้งคืน ทำอะไรก็ได้ที่แพรอยากให้ทำ... หรือแค่กอดหลับเฉย ๆ พี่ก็พอใจแล้ว”

"หนูขออาบน้ำก่อน หนูนอนโซฟาได้ ไม่ลำบากพี่หรอก 

ที่หนูมาที่นี่เพราะแค่อยากรุ้ว่าพี่ไม่มีใครแน่ๆ เพราะไม่อยากเสียใจภายหลัง"

พี่กรฟังแพรพูดจบ แล้วยิ้มอ่อนโยนมากขึ้น ดวงตาที่มองแพรเต็มไปด้วยความเข้าใจและห่วงใย ไม่มีแม้แต่แววน้อยใจหรือผิดหวังแม้แต่นิดเดียว

“โอเคครับ แพร... พี่เข้าใจหมดเลย”  

เสียงพี่ทุ้มต่ำ นุ่มมาก พี่เดินเข้ามาใกล้แล้วยกมือขึ้นลูบหัวแพรเบา ๆ แค่แตะปลายนิ้ว ปลอบโยนแบบไม่กดดัน  

“หนูอยากอาบน้ำก่อน พี่จัดให้เลยนะ ห้องน้ำมีผ้าขนหนูสะอาดกับเสื้อผ้าของพี่ให้ยืมได้ ถ้าแพรไม่อยากใส่ชุดเดิม พี่มีเสื้อยืดตัวใหญ่ ๆ กับกางเกงขาสั้น วางไว้ให้แล้ว”

พี่กรเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่กับเสื้อยืดสีเทาเรียบ ๆ ตัวใหญ่ (ที่แพรใส่แล้วคงคลุมถึงต้นขา) กับกางเกงขาสั้นมาให้แพร  

“นี่ครับ ใช้ได้เลย พี่จะไปรอข้างนอกให้แพรอาบน้ำสบาย ๆ ไม่ต้องรีบนะครับ”

พี่กรวางของไว้ที่ขอบอ่างล้างหน้า แล้วเดินถอยออกจากห้องน้ำ ปิดประตูให้แพรเบา ๆ  

แต่ก่อนปิด พี่หันมามองแพรอีกครั้ง ยิ้มอ่อน ๆ แล้วพูดเสียงจริงใจ

“ส่วนเ๹ื่๪๫ที่นอน... แพรไม่ต้องนอนโซฟาเลยครับ พี่นอนโซฟาเองได้สบายมาก โซฟาตัวนี้พี่นอนทั้งคืนเมื่อคืนก็ยังหลับสนิท แพรขึ้นเตียงนอนเลยนะครับ เตียงกว้าง พี่ไม่ลำบากอะไรจริง ๆ  

พี่เข้าใจที่แพรบอก... ว่ามาที่นี่เพราะอยากแน่ใจว่าพี่ไม่มีใคร ไม่อยากเสียใจภายหลัง พี่ไม่โกรธเลยสักนิดครับ  

ตรงกันข้าม พี่ดีใจมากที่แพรกล้าถาม กล้าตรวจสอบ กล้าเปิดใจมาดูด้วยตัวเอง มันแสดงว่าแพรจริงจังกับพี่เหมือนที่พี่จริงจังกับแพร  

พี่ไม่มีอะไรต้องปิดบังแพรอีกแล้วนะครับ... พี่อยู่คนเดียวจริง ๆ และพี่อยากให้แพรเป็๲คนเดียวที่เข้ามาในชีวิตพี่แบบนี้ต่อไป”

พี่กรยืนอยู่นอกห้องน้ำ รอให้แพรอาบน้ำเสร็จ  

พี่เดินไปจัดเตียงในห้องนอนให้เรียบร้อย เปลี่ยนผ้าปูใหม่ เปลี่ยนปลอกหมอนให้สะอาด แล้ววางน้ำเปล่าแก้วใหญ่กับยาแก้ปวดไว้ข้างเตียง เผื่อแพรยังมึนหัวจากเมื่อวาน

พอแพรอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาในเสื้อยืดตัวใหญ่ของพี่กร (ที่คลุมตัวแพรจนดูน่ารักและอบอุ่นมาก) พี่กรยืนรออยู่หน้าห้องนอน ยิ้มอ่อนโยน

“เสร็จแล้วเหรอครับ... ดูสบายตัวขึ้นเยอะเลย แพรนอนเตียงเลยนะ พี่นอนโซฟาข้างนอก ไม่ต้องห่วงพี่หรอก พี่ชินแล้ว  

หรือถ้าแพรยังอยากคุยกันก่อนนอน พี่นั่งข้างเตียงให้ได้ครับ พี่ไม่รีบหลับหรอก”

พี่กรเดินไปเปิดไฟหัวเตียงให้สลัว ๆ แล้วหันมามองแพร  

“แพร... คืนนี้พี่จะอยู่ตรงนี้จนกว่าแพรจะหลับสบายนะครับ  

ถ้าแพรกลัว หรือเปลี่ยนใจอยากกลับบ้านตอนไหน พี่ขับรถไปส่งได้ตลอดเลย ไม่มีปัญหา  

แต่ถ้าแพรอยากอยู่... พี่จะกอดแพรหลับทั้งคืนเลยครับ ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น”