ขณะที่แพรวากำลังจ้องจุดสีแดงบนหน้าจอมือถือที่หยุดนิ่งไม่วางตาฟันซี่หน้าเผลอกัดเล็บไม่รู้ตัว เธอมักเป็แบบนี้โดยไม่รู้ตัวในขณะที่ต้องใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อตัดสินใจบางอย่าง
จู่ เสียงแจ้งเตือนดังตริ๊งก่อนบนหน้าจอมือถือจะมีข้อความแจ้งเตือนจากใครบางคนที่เธอไม่สามารถเมินเฉยได้
(ห้ามทำอะไรเด็ดขาด ถ้าฉันไม่อนุญาต)ดวงตาเฉี่ยวเข้มขึ้นมาทันทีเพราะดูเหมือนจะมีคนรู้ทันแผนเธอเข้าแล้วจะจัดการได้อยู่แล้วเชียวดันมีคนมาขัดขวางและเขายังเป็คนที่หญิงสาวต้องหลีกทางให้เสมอ
(ค่ะ)
(ส่งโลเคชั่นนั่นมา) คิ้วเรียวผูกเป็โบด้วยความแปลกใจ ก่อนเหลือบมองดูคนที่นั่งเบาะรถข้างกันที่ยังนอนหลับเมื่อโน้มตัวไปใกล้ก็ได้ยินเสียงหัวใจที่ดังเข้าออกเป็จังหวะสม่ำเสมอ แพรวาจึงกลับไปนั่งพิงพนักตามเดิมแต่ยังไม่คลายความสงสัยยิ่งเมื่อมองชินที่รับหน้าที่เป็คนขับชั่วคราวก็ไม่น่าใช่เพราะ่นี้เขาตามติดแอรอนตลอด แทบไม่มีเวลามาสนใจเธอด้วยซ้ำ
(ค่ะ) แม้จะไม่ยินดีแต่ทางเดียวที่ทำได้คือทำตามคำสั่ง
“ทุกอย่างเตรียมพร้อมรึยัง”
“ครับนาย” ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจากการใส่คอนแท็คเลนส์ทรงหนวดเขี้ยวเน้นไว้ส่วนบนริมฝีปากให้ยาวพอม้วน พร้อมกับเคราบาง บวกกับผมสีบลอนด์ยาวประบ่าในชุดสูทเนื้อดีสีดำ สวมทับด้วยหมวกสีดำเหมือนเ้าพ่อในยุคแปดศูนย์มองไปที่รถลีมูซีนคันสีดำหรูที่มีชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธปืนครบมือ
รถเอ็มวีพีสีดำแบรนด์ญี่ปุ่นขนาบสองข้างและรถยนต์สีดำอีกห้าคันตามหลัง รวมทั้งมอเตอร์ไซค์ฮาเลย์สำหรับขับนำหนึ่งคัน
“ก็พอได้” ชายในชุดจีนสีดำแขนยาวความสูงไล่กันผ้าพันคอสีขาว สวมแว่นดำกรอบกลมเล็กสไตล์วินเทจไว้หนวดเครายาวเฟื้อยจนปิดคางตบท้ายด้วยหมวกสีดำสไตล์เ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ พร้อมไม้เท้าเดินมามาดมั่นมืออีกข้างคีบกระเป๋าทรงสี่เหลี่ยมสีดำ
ทำเอาเ้าของดวงตาสีมะกอกแทบกลั้นขำไม่ไหว“อย่างกับอาแป๊ะ” คนที่มาหลังถึงกับไม้เท้าสั่น“ไอ้ตาต่ำ นี่เ้าพ่อเซี่ยงไฮ้โว้ย” คนตาต่ำได้แต่ส่ายหน้ามองบนก่อนที่ทั้งสองจะขึ้นรถลีมูซีนคันหรูไปหยุดหน้าบ่อนคาสิโนแห่งหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยนักแสวงโชคและผีพนันที่ยืนดูดบุหรี่ราวกับขี้ยาข้างถนน
เมื่อชายสองคนก้าวลงจากรถพร้อมด้วยเหล่าชายฉกรรจ์เรียงหน้าหลังเป็กลุ่มใหญ่สร้างความตื่นตระหนกให้กับคนที่สวนไปมารวมทั้งร้านอาหารสถานบันเทิงใกล้กันนั้นดูแตกตื่น
“มึงว่าคืนนี้กี่ศพ” ชายตัวผอมแห้งที่นั่งอยู่สถานบันเทิงแบบเอาท์ดอร์ถามเพื่อนซี้ที่มาดื่มรอกรึ่มๆ แล้วค่อยไปแสวงโชคพูดขึ้นขณะที่มองไปยังกลุ่มชายชุดดำที่เพิ่งเดินเข้าไป
“มึงนับไหวเหรอ เอาอย่างนี้ดีกว่า มึงว่าพรุ่งนี้(ฟรองซัวร์) จะยังอยู่หรือจะเหลือแต่ชื่อ” ชายหนุ่มผมทองใต้ตาคล้ำเพราะเมื่อคืนสิงอยู่ที่นี่จนสว่างพูดขณะลูบคางอย่างใช้ความคิด ประกายตาแวววาวอย่างนึกสนุกเมื่อมองไปยังกลุ่มชายขี้ยาที่ยืนอยู่หน้าคาสิโนมาสักพักกำลังทยอยเดินเข้าไป
“พวกที่โง่เข้าไปนั่นแหละจะเหลือแต่ชื่อ”
“แล้วมึงรู้รึเปล่าว่าสองคนที่เพิ่งเดินเข้าไปนั่นเป็ใคร”ขอบตาดำคล้ำยิ้มเย็น ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงเ้าของคาสิโนเมืองน้ำหอมถึงได้กล้าไปมีเื่กับมาเฟียใหญ่จากแดนเทพีเสรีภาพแต่แบบนี้ก็ดีสำหรับผีพนันอย่างเขาที่เป็หนี้คาสิโนแห่งนี้หลายหมื่นยูโร บางทีพรุ่งนี้เขาอาจเป็อิสระสมชื่อ(ฟรองซัวร์)
“เป็ใครไม่สำคัญหรอกแต่ใครที่เดินเข้าไปแบบนี้มักจะไม่ได้ออกมา หึหึ” ชายผอมแห้งยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มความขมฝาดมันทำให้เืในตัวสูบฉีด
“ห้าพันยูโรสำหรับฟรองซัวร์ที่จะเหลือแต่ชื่อ”
“ห้าพันยูโร แด่ศพผู้มาใหม่” สองเพื่อนซี้ผีพนันกำลังเดิมพันกันข้างนอกโชคดีที่คืนนี้พวกเขาเข้าไปแสวงโชคกันช้า ไม่งั้นคืนนี้ไม่รู้ว่าจะยังหายใจอยู่ไหม
ในขณะที่เหล่าไอดอลไปถึงโรงแรมที่พักทอมที่เป็ผู้จัดการผิวสีรูปร่างสูงใหญ่ก็ไปยืนรออยู่ก่อนทางขึ้นโรงแรม
“คืนนี้เรามีเปลี่ยนแผนกันนิดหน่อย”สมาชิกสี่คนเริ่มมองหน้ากัน ไม่รู้ไอ้คนตรงหน้ามันจะมาไม้ไหนนี่ก็ง่วงจนจะลืมตาไม่ขึ้นยังต้องมาฟังมันพล่ามอีก
“แพรวานอนห้องแอรอน ส่วนคาเอลยูนอนที่ห้องแพรวากับไอ”
“ไม่ได้” เสียงเล็กคัดค้านด้วยความไม่พอใจทันทีในขณะที่เพื่อนร่วมวงเริ่มเหล่มาหาชายหนุ่มตาสีน้ำข้าวที่ยืนยักไหล่อย่างไม่แคร์และไม่ปฏิเสธ
“นี่เป็คำสั่งแจ้งให้ทราบและปฏิบัติตามทุกคนแยกย้าย” ทอมพูดจบต่างคนก็ต่างแยกย้ายเพราะตอนนี้ทั้งดึกและหนาวมากร่างกาย้าพักผ่อนและโหยหาความอบอุ่น มีแค่เพียงแพรวาที่ยืนประท้วงไม่ยินยอม
“รีบเข้าไปได้แล้ว อยากหนาวตายรึไง”คนที่คืนนี้ถูกจัดให้นอนด้วยกันกับแพรวาถอดชุดขนสัตว์มาคลุมไหล่บาง
“ฉันยอมตายดีกว่านอนด้วยกันกับนาย”พร้อมกับโยนเสื้อขนสัตว์ใส่อกแกร่ง เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี
“หึ คุณคิดว่าผมสวาทคุณ? หึ! Sorry you’re not my type” พูดจบแอรอนก็แสยะยิ้มเย้ยหยันแล้วเดินไปแพรวาได้แต่กำมือแน่นจะถอดรองเท้าส้นสูงเขวี้ยงใส่หัวมัน แต่โดนสายตาดุคาดโทษจึงจำต้องเดินตามหลังไปอย่างช่วยไม่ได้
“But I’m hot เชอะ” คนฮอตเชิดหน้าใส่ก่อนจะเดินนำไปยังลิฟต์ที่มีพนักงานบริกรชายยืนกดไว้รอแล้วชินถึงกับถอนหายใจให้กับคู่เ้าแง่เ้างอน
ขณะที่แพรวากำลังล้วงหาคีย์การ์ด ประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออกพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่และชายสองคนที่ยืนยิ้มแฉ่งขวางประตูห้องไว้อย่างกับละครหลังข่าวที่นางเอกถูกเฉดหัวออกจากบ้าน
“นี่มันอะไรกันคะ” คนถูกเฉดหัวออกจากห้องนิ่วหน้าไม่พอใจกับการกระทำที่มัดมือชกแบบนี้
“พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทาง เธอจะได้ไม่เสียเวลาเข้ามาเก็บกระเป๋าอีกรอบไง”คาเอลพยักหน้าเห็นด้วย พลางยกนิ้วหัวแม่มือแทนคำชมแพรวาฟังแล้วก็คล้อยตามจึงยอมลากกระเป๋าไปนอนห้องฝั่งตรงข้าม
“แล้วทำไมไอต้องมานอนกับยู” ทอมไม่ตอบคำถามแต่เลือกจะจับโทรศัพท์เพื่อโทรหาใครบางคนแทนคาเอลจึงได้แต่ถอนหายใจ นับั้แ่คืนที่เกรย์ถูกยิงทอมมักจะให้เขาไปอยู่ใกล้แอรอนไม่ก็แพรวาโดยไม่ได้บอกเหตุผลหรือมันอาจจะเป็เื่บังเอิญก็ได้คิดได้ดังนั้นคาเอลก็ปิดประตูเดินเข้าห้องตามไป
“ทางนี้เรียบร้อยครับ” ชายผิวสีร่างใหญ่กำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่ซึ่งคาเอลก็ไม่รู้และไม่อยากจะสนใจเพราะมันไม่ใช่เื่ของเขาเหมือนกัน“ครับผม เข้าใจแล้วครับ” วางสายเสร็จก็ทิ้งตัวลงนอนหลับตาอย่างเมื่อยล้าด้วยเพราะไม่ได้นอนมาหลายคืน และคาดว่าคืนนี้ก็คงต้องรับแขกมาใหม่เหมือนเคย
ด้านห้องนอนฝั่งตรงข้ามชินที่ได้แต่นอนตัวเกร็งกะพริบตาปริบปริบไม่กล้าจะขยับตัวความจริงไม่ใช่แค่ขยับตัวแค่หายใจยังไม่กล้าเมื่อคืนนี้เขาถูกใช้ให้เป็หมอนข้างอยู่คั่นกลางระหว่างนายน้อยและว่าที่นายหญิงในอนาคตอันใกล้ถ้าเขาไม่ตายก่อน
“ปิดไฟได้แล้วผมนนอนไม่หลับ” แอรอนที่นอนพลิกตัวไปมาด้วยรู้สึกอึดอัดหันไปออกคำสั่งให้เลขาที่มาทำหน้าที่ถึงบนเตียงนอนก่อนจะหันมาทำหน้าถมึงทึงใส่บอดี้การ์ดที่ทำท่าจะร้องไห้อยู่รอมร่อจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางก็ไม่ได้
“ชินยังไม่พูดอะไรมีแต่นายที่พล่ามไม่เลิก ถ้านอนไม่ได้ก็พิจารณาตัวเองไปนอนข้างนอกโน่น” เลขาสาวพลันหันไปจ้องตาอีกคนอย่างเอาเื่ขณะนิ้วชี้ไปที่ห้องรับแขกด้วยสองคนจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ชินได้แต่ทำตัวเล็กตัวน้อยค่อย ๆขยับลงก่อนจะถูกเท้าทาบที่เอวซ้ายขวาเอาไว้ชินทำได้แค่หลับตาปี๋นึกถึงเท้าเวสสุวรรณอาจารย์ที่ไทยบอกว่าสามารถขจัดผีร้ายได้
เพียงเสี้ยววินาทีแพรวาก็หันหลังกลับไปทันทีด้วยใบหน้าเห่อร้อนเมื่อแอรอนมองไปยังต้นขาเนียนสวยที่ถลกขึ้นขณะพาดเอวชินไว้ส่วนคนที่เผลอมองโดยไม่รู้ตัวรีบหันหลังหนีด้วยหัวใจที่เต้นแรงราวกับเสียงตีกลอง
ไม่นานเสียงเ้าของร่างเพรียวก็เผลอหลับสนิทโดยไม่ระวังตัวเนื่องจากหลายคืนมานี้เธอหมกหมุ่นอยู่แต่กับผู้ชายที่หมายจะเอาชีวิตเธอวันนั้นลมหายใจอุ่นดังเข้าออกสม่ำเสมอเ้าของั์ตาสีน้ำข้าวจึงพลิกตัวกลับมามองด้านหลังสาวเงียบ ๆ
หมับ
เอื้อก!!
พลั่ว
โอ๊ย!!
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากรู้ตัวอีกทีชินก็ถูกถีบลงมาจากเตียงจนหน้าคะมำทันทีที่ที่แพรวายกมือมาวางที่อกเขา ตัวเขาก็กลิ้งหลุน ๆ หัวคะมำเกือบฟาดพื้นชินรีบหยัดกายขึ้นแม้จะรู้สึกเจ็บ ๆ ชา ๆ ที่ก้นกบเขารีบวิ่งออกไปทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาห้องรับแขกด้วยความโล่งใจ
“ลูกปลอดภัยไหมคะ” เวลาหกโมงเช้าที่ประเทศไทยคาลอสหลังจากวางสายกับสมศักดิ์เคธีก็รีบถามข่าวคราวความปลอดภัยของลูกชายทั้งสองทันที คาลอสที่เห็นภรรยารักใต้ตาบวมคล้ำเล็กน้อยเนื่องจากไม่ได้นอนมาทั้งคืนเขาก็โน้มตัวลงไปจูบที่หน้าผากแ่เบาแล้วรั้งตัวเธอมากอดไว้
“ลูกจะไม่เป็ไร” คาลอสตบที่หลังเคธีแ่เบาเพื่อให้คนในอ้อมกอดคลายกังวล
>>> โรงพยาบาลที่เกรย์นอนพักฟื้นในห้องสุดวีวีไอพีพร้อมบอดี้การ์ดหน้าห้องรวมทั้งตำรวจทั้งในเครื่องแบบและนอกเครื่องแบบประจำตามมุมต่างๆ ของโรงพยาบาลในคืนฤดูหนาวที่หิมะเริ่มโปรยปราย
“ประกาศเนื่องจากทางโรงพยาบาลกำลังซ้อมอพยพในกรณีเกิดเหตุฉุกเฉินหรือเหตุร้ายไม่คาดฝันจึงไม่อนุญาตให้คนเข้าออกจนถึงเวลาหกนาฬิกาของเช้าวันนี้ดังนั้นทางโรงพยาบาลจึงขอทุกคนอย่าได้ตื่นตกใและขอความร่วมมือจากทุกคนและทางโรงพยาบาลมีความยินดีแจ้งให้ทราบว่าคืนนี้ทางโรงอาหารมีอาหารและเครื่องดื่มอุ่นๆ ฟรี พร้อมให้บริการค่ะ ขอบคุณค่ะ”
“ท่านครับ พวกเราจะตายกันไหมครับ”ภายในห้องสีขาวสะอาดตาโดยมีเหล่าผู้บริหารระดับาุโนั่งเกือบสิบชีวิตกำลังหน้าเครียดใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความกังวล “ไม่ตายก็รอด”
1K
