ฉันมีเทเลพอร์ตสุดเจ๋ง(ทั้งเรื่องติดหัวใจแค่4ตอน)

ตอนที่45 อาณาจักรเจียงอันเกรียงไกร

ในห้องนอนคฤหาสน์เมืองซู

หลิวเย่หยิบสมุนไพรที่จะใช้สำหรับการปรุงเม็ดยาแกนทองคำออกมาจากมิติพื้นที่

ผลอัคคีวิญญาณบัวธาราสวรรค์ ผลหิมะไฟ และสมุนไพรหายากอื่นๆ

จากนั้นเขารวบรวมสมาธิและใช้พลังปราณพ่นไฟนิรมิตออกมาพลางหยิบสมุนไพรหลอมรวมทีละรายการ

ครึ่งชั่วยามผ่านไป

กลิ่นหอมฟุ้งกระจายเต็มห้องนอน

เม็ดยาสีน้ำตาลอ่อนขนาดเท่าเล็บมือส่องประกายสวยงามจำนวนสามเม็ดบินเข้าหาหลิวเย่

เขากำมันไว้แล้วหยิบเข้าปากทั้งหมด

คลื่นความอบอุ่นแผ่กระจายทั่วร่างกายทันที

หลิวเย่รีบขับเคลื่อนพลังปราณหมุนวนรอบตันเถียนและจุดชีพจรทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว

ที่โลกโบราณนี้มีพลังฉีเข้มข้น

จึงไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาในการเลื่อนขั้นขอบเขตการฝึกฝนแต่อย่างใด

ถ้าเป็นที่โลกปัจจุบันเขาคงลำบากมากนัก

รุ่งเช้าห้องนอนของหลิวเย่มีคลื่นพลังอันแข็งแกร่งเปล่งประกายออกมานอกห้องเป็นระยะ

หลิวเย่ค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้ามีหมอกพลังปราณหมุนวนรอบตัวสีขาวจางๆ

เขาสำรวจขอบเขตพลังใหม่ด้วยความสุขใจ

กำหมัดแน่นมีเสียงดังเปรี๊ยะของกล้ามเนื้อที่ทรงพลังมากขึ้น

รอยยิ้มอย่างพึงพอใจระบายเต็มใบหน้า

เขาใช้สัมผัสสวรรค์ตรวจสอบบริเวณโดยรอบคฤหาสน์และพื้นที่ข้างเคียง

พบว่าสามารถเปิดใช้งานสัมผัสสวรรค์ได้ไกลมากถึง20 ลี้(10 กิโลเมตร)

นี่มัน! สุดยอด!

ทักษะระดับเทพ!

“เอ๊ะ!”ทันใดนั้นหลิวเย่พบว่าโยวจี้นอนหลับในห้องข้างๆ คล้ายหมดเรี่ยวแรง

เขาส่งเสียงทางจิตวิญญาณปลุกมันขึ้นมา

“หาว หาวนายท่านมีอะไรขอรับ?”เสียงงัวเงียของโยวจี้ดังขึ้น

“พวกเราต้องเดินทางไปเมืองหลวงกันแล้วจะมีการสถาปนาอาณาจักรเจียงวันนี้” หลิวเย่อธิบายอย่างใจเย็น

เขากำลังอารมณ์ดีที่วันนี้เลื่อนขอบเขตได้สูงขึ้นดังนั้นความผิดเล็กน้อยของโยวจี้ สามารถอภัยให้ได้

“โอ้! ข้าจำได้นายท่าน! โปรดรอสักครู่!”โยวจี้ดีดตัวขึ้นจากเตียงนอนอย่างรวดเร็ว

หลิวเย่ส่ายหัวเบาๆให้กับพฤติกรรมของโยวจี้

ยังมีเต่าทองคำอีกตัวที่มีพฤติกรรมแปลกๆ

หลิวเย่เดินไปเก็บใบเว่ยเข้ามิติพื้นที่คราวนี้มีมากถึง 400,000 ชั่ง

หลังจากนั้นครึ่งก้านธูปโยวจี้ก็พร้อมออกเดินทาง

..........

ครึ่งชั่วยามต่อมา

โยวจี้บินนำหลิวเย่มาถึงเมืองหลวงเดิม

มันตกใจที่พบว่ามีทหารและผู้คนมากมายจากทั่วสารทิศหลั่งไหลมุ่งหน้าเข้าเมืองหลวง

การแต่งกายที่แปลกตาและแตกต่างจากชนพื้นเมืองของที่นี่

หลิวเย่ขมวดคิ้วแน่นและแปลกใจกับปรากฏการณ์นี้เช่นกัน

เขาไม่คิดว่าการสถาปนาอาณาจักรใหม่จะสร้างความโกลาหลได้มากขนาดนี้

โยวจี้ค่อยๆร่อนลงจอดอย่างสง่างามบนลานกว้างหน้าพระราชวัง

ที่ตอนนี้คับแคบถนัดตาเนื่องจากมีขบวนทหารและขุนนางน้อยใหญ่จากทั่วสารทิศ

เมื่อหลิวเย่กระโดดลงจากหลังของโยวจี้แล้ว

มันหันหน้ามาบอกหลิวเย่ทันทีว่า“นายท่านขอรับ ข้าไปแปลงโฉมก่อนนะ วันนี้ข้าต้องหล่อเหลาไม่น้อยกว่าเจ้าเต่าทองคำ”

ทันทีที่พูดจบมันโผบินไปทางด้านหลังของพระราชวังอย่างรวดเร็ว

หลิวเย่อมยิ้มเล็กน้อยกับพฤติกรรมของมัน

เขาคิดว่ารู้แล้วพวกมันทั้งคู่เป็นอะไร?

ส่ายหน้าเล็กน้อยๆกับพฤติกรรมขี้เล่นของพวกมัน

เมื่อขุนนางน้อยใหญ่และทหารมองเห็นหลิวเย่

พวกเขาพากันคุกเข่าและตะโกนทำความเคารพเสียงดังลั่น

“คารวะองค์จักรพรรดิหลิวเย่!”

เสียงทักทายนั้นสะท้อนออกไปยังนอกวังทำให้ประชาชนที่อยู่ด้านนอกที่ได้ทราบข่าวการเปลี่ยนแปลงราชวงศ์ต่างพากันคุกเข่าและส่งเสียงทำความเคารพเช่นกัน

“คารวะองค์จักรพรรดิหลิวเย่!”

“คารวะองค์จักรพรรดิหลิวเย่!”

หลิวเย่ยิ้มเล็กน้อยหันไปมองลานกว้างหน้าพระราชวังที่ตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนและส่งเสียงบอกพวกเขา

“ลุกขึ้น! จงรักษาความเรียบร้อยให้ดี! อย่าได้ก่อความวุ่นวายใดๆ!”

เขาบอกอย่างกังวลใจที่พบเห็นผู้คนมากมายมาร่วมงานวันนี้

“นายท่านมาแล้ว! นายท่านมาแล้ว!”เจ้าเต่าทองคำที่ตอนนี้ได้แปลงโฉมเป็นชายวัยกลางคนหล่อเหลารีบเดินเข้ามาต้อนรับหลิวเย่

“อืม”หลิวเย่พยักหน้ารับเบาๆ

“ข้าเตรียมการไว้ให้นายท่านเรียบร้อยแล้วขอรับพิธีจะเริ่มขึ้นที่ห้องโถง แม่ทัพฟางหลงจินและแม่ทัพซุนต้าหวงมาพร้อมแล้วขอรับ”เต่าทองคำรายงานผลงานอย่างรวดเร็ว

“อืมข้าจะไปเปลี่ยนชุดก่อน” หลิวเย่ตอบรับเบาๆ

“เชิญองค์จักรพรรดิทางนี้”ขันทีหนุ่มคนรับใช้ รีบก้าวเท้าออกมาเชิญหลิวเย่ไปแต่งตัว

หนึ่งก้านธูปต่อมาณ ห้องโถงพระราชวัง

ในตอนนี้มีจักรพรรดิอาณาจักรเหอเหอฟ่าน พร้อมธิดาหนึ่งเดียว องค์หญิงเหอหยุน ที่สวยงามอ่อนหวานน่ารัก

จักรพรรดิอาณาจักรหยางหยางเป่า พร้อมธิดาหนึ่งเดียว องค์หญิงหยางเป่าเจี๋ย ซึ่งมีท่าทางตื่นเต้นดีใจพลางชะเง้อคอหาใครบางคน

จักรพรรดิอาณาจักรลู่ลู่โจว พร้อมธิดาหนึ่งเดียว องค์หญิงลู่อิง ที่สวยเย้ายวนเซ็กซี่ ทรวดทรงองค์เอวเว้าโค้งสวยงาม

แม่ทัพซุนต้าหวงพร้อมด้วยบุตรสาวคนโต ซุนต้าหลิน ที่สวยสง่างดงาม แต่เดิมนางเป็นคู่หมายขององค์ชายรองเล่ยซุนอย่างไรก็ตามนางไม่ได้รักใคร่ชอบพอกับองค์ชายรอง เมื่อบิดาให้นางมาถวายตัวต่อองค์จักรพรรดิใหม่

นางไม่พึงพอใจแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนยังคงยึดถือคำสั่งของบุพการีเป็นสำคัญ

หลิวเย่เดินเข้ามาในห้องโถงด้วยชุดจักรพรรดิสีเหลืองทองเต็มพิธี

ใบหน้าที่หล่อเหลาและสูงโปร่งเมื่อสวมชุดอันศักดิ์สิทธิ์เข้าไปยิ่งทำให้ความหล่อเหลามีออร่ากระจายคล้ายเทพเซียนบนสวรรค์

หญิงสาวในห้องโถงต่างพากันอึ้งตะลึงและอ้าปากค้างด้วยความตื่นเต้นยินดี

หลายคนใบหน้าแดงก่ำใจเต้นแรงสั่นไหว และเขินอายที่ได้พบกับองค์จักรพรรดิที่หล่อเหล่าเช่นนี้

พวกนางยินดีที่จะได้เป็นพระมเหสีสนมเอก หรือแม้แต่นางสนมตัวเล็กๆ

“คารวะองค์จักรพรรดิหลิวเย่!”

“คารวะองค์จักรพรรดิหลิวเย่!”

“คารวะองค์จักรพรรดิหลิวเย่!”

เสียงทำความเคารพดังกึกก้องห้องโถง

หลิวเย่พยักหน้าและตอบกลับ“ลุกขึ้นเถิด!”

วันนี้เต่าทองคำทำหน้าที่แทนขุนนางทุกคนเนื่องจากยังไม่ได้มีการแต่งตั้งใหม่จากองค์จักรพรรดิ

“กราบทูลองค์จักรพรรดิพิธีสถาปนาอาณาจักรในครั้งนี้มีองค์จักรพรรดิจากอาณาจักรเหอ อาณาจักรลู่และอาณาจักรหยาง ได้มาถวายบรรณาการและเสนอพิธีมงคลสมรสระหว่างอาณาจักรเพื่อแสดงความจงรักภักดี”

หลิวเย่ผงะไปชั่วครู่และคิดในใจอย่างตื่นตระหนก“อะไรนะ? จะยกลูกสาวให้ข้าเหรอ?”

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถามจักรพรรดิทั้งสามคนว่า

“ข้าไม่ปฏิเสธน้ำใจของพวกท่านแต่หากในอนาคตข้างหน้ามีบุตรที่เกิดจากพวกนางทุกคน แต่พวกเขาจะไม่มีสิทธิ์ได้ครองบัลลังก์นี้พวกท่านยินยอมหรือไม่?”

“โอ้นั่นคืออะไร?”

“องค์จักรพรรดิหมายความเช่นไร?”

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

เสียงฮือฮาดังไปทั่วห้องโถงพวกเขาสับสนงุนงงกับคำกล่าวขององค์จักรพรรดิหลิวเย่

มันหมายความว่าอย่างไร?

พวกเขาไม่เข้าใจ?

หลิวเย่ปล่อยให้พวกเขาแสดงความคิดเห็นกันอย่างเต็มที่

เขาเข้าใจพวกเขาเหล่านั้นเป็นอย่างดี

พวกเขาต้องการให้มีแม่ของแผ่นดินหรืออาณาจักรเพื่อความเจริญรุ่งเรืองสืบไป

แต่เขาไม่สามารถทิ้งความห่วงใยไว้เบื้องหลังเมื่อมีภารกิจสำคัญที่ต้องทำในอนาคต

ผู้ที่เขาต้องการให้ครองบัลลังก์ต่อจากเขานั่นคือ เจิ้งอี้ น้องชายต่างสายเลือด

หากว่าเขาคือผู้ทรงธรรมตามตำนานเขาย่อมเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด

หลิวเย่แค่ช่วยทำให้เรื่องราวมันกระชับขึ้นและเสียเลือดเนื้อของประชาชนน้อยที่สุด

สงครามอาจไม่ใช่คำตอบสุดท้ายของสันติสุข

แต่สงครามนำมาซึ่งสันติสุขอย่างแท้จริง

ครึ่งก้านธูปที่หลิวเย่ปล่อยให้พวกเขาวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเต็มที่

ในตอนนี้เขาส่งเสียงโดยใช้พลังปราณเพื่อขจัดความวุ่นวายตรงหน้า

“พวกท่านเห็นว่าอย่างไรกันบ้าง?”

“ทูลองค์จักรพรรดิหลิวเย่ข้าจักรพรรดิเหอฟ่านและองค์หญิงเหอหยุน ยินดีตกลงกับข้อเสนอของท่าน”จักรพรรดิเหอฟ่านตอบรับอย่างไม่เต็มใจ เป็นเพราะว่าธิดาของตนได้ตกหลุมรักหลิวเย่โดยปราศเงื่อนไขใดๆนางยินยอมที่จะได้ตกแต่งถึงแม้จะไร้อำนาจก็ตาม แต่ที่สำคัญคือเขาเกรงกลัวในพลังความแข็งแกร่งของหลิวเย่

จักรพรรดิหยางเป่าก็พูดขึ้นต่อมา“ทูลองค์จักรพรรดิหลิวเย่ ข้าจักรพรรดิหยางเป่าและองค์หญิงหยางเป่าเจี๋ยยินดีตอบแทนพระคุณและตกลงกับข้อเสนอของท่าน” หยางเป่าแทบจะยื่นธิดายกใส่พานถวายหลิวเย่

ในช่วงที่หลิวเย่หายตัวออกจากวังตั้งแต่ครานั้นนางซึมเศร้าและทานอาหารได้น้อยลง ทุกวันพร่ำเพ้อถึงแต่หลิวเย่

จักรพรรดิลู่เหลียวมองรอบตัวและไม่ยอมแพ้เช่นกัน“ทูลองค์จักรพรรดิหลิวเย่ ข้าจักรพรรดิลู่โจวและองค์หญิงลู่อิง ยินดีตกลงกับข้อเสนอของท่าน”องค์หญิงลู่อิงกระตุกชายแขนเสื้อของจักรพรรดิลู่โจวพลางยิ้มเอียงอายอย่างพอใจนางยินดีที่จะได้เป็นหนึ่งในสตรีของเขา ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งใดก็ตาม

อันที่จริงเขาไม่กล้าต่อรองกับหลิวเย่นั่นเป็นเพราะข้อมูลการต่อสู้ที่ชายแดนอาณาจักรเล่ยและอาณาจักรเทียนความโหดเหี้ยมและวรยุทธ์ที่สูงส่งดั่งเทพในตำนานทำให้เขาไม่กล้าขัดขืนและเกรงกลัวหลิวเย่มาก

แม่ทัพซุนต้าหวงรีบเอ่ยขึ้นทันที“ทูลองค์จักรพรรดิหลิวเย่ ข้าแม่ทัพซุนต้าหวง ข้ายินดีตกลงกับข้อเสนอนั้น”

ที่ผ่านมาบุตรสาวของตนไม่เคยชายตาแลชายใดแต่ตอนนี้นางหน้าแดงเขินอายยิ่งนักเมื่อได้พบกับหลิวเย่

เขาได้แต่ถอนหายใจที่จำต้องยกบุตรสาวที่รักดั่งแก้วตาดวงใจให้กับหลิวเย่

หลิวเย่รู้สึกสมองบวมและปวดหัวทันใดพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก

เขาครุ่นคิดหนักและจำยอมรับสภาพนั้น“เฮ้อ นี่ข้าจะมีภรรยาหลายคนในคราวเดียวเหรอนี่!”

อันที่จริงเขาต้องการสูญเสียความบริสุทธิ์ของตนให้กับหญิงคนรักที่โลกมนุษย์ไม่ใช่ที่โลกโบราณแห่งนี้

หลิวเย่พยักหน้ารับคำตอบตกลงจากจักรพรรดิทั้งหลายและป่าวประกาศทันที

“ตกลงถ้าเช่นนั้นข้าจะรับไมตรีนี้ไว้ และแต่งตั้งองค์หญิงทุกคนและบุตรสาวแม่ทัพซุนให้เป็นพระสนมจะไม่มีพระมเหสีหรือสนมเอกแต่อย่างใด”

คำประกาศกร้าวของหลิวเย่สร้างความพึงพอใจให้กับองค์หญิงและซุนต้าหลินพวกนางยินยอมและยินดีที่มีฐานะเท่าเทียมกับทุกคน ไม่มีใครสูงหรือต่ำกว่ากันมันยุติธรรมสำหรับพวกนาง

จักรพรรดิทั้งสามคนก็ถอนหายใจโล่งอก

จากนั้นหลิวเย่ประกาศข้อความสำคัญ

“นับแต่นี้ต่อไปที่นี่คืออาณาจักรเจียง มีอาณาเขตเหนือใต้ครอบคลุมพื้นที่เดิมของอาณาจักรเทียนและอาณาจักรเล่ย”

“การปกครองอำนาจสูงสุดอยู่ที่จักรพรรดิแต่ให้มีผู้ทำหน้าที่ตรวจสอบ สั่งการ และดำเนินงานได้ทันทีโดยไม่ต้องรอจักรพรรดิโดยจะมอบหมายตำแหน่งงานดังนี้”

“งานทหาร แบ่งเขตทางเหนือมอบหมายการรักษาความสงบเรียบร้อยและความปลอดภัยของประชาชนให้กับแม่ทัพซุนต้าหวงส่วนอาณาเขตทางใต้มอบหมายให้แม่ทัพฟางหลงจินทำหน้าที่เช่นเดียวกับทางเหนือ”

“ด้านการค้าขายมอบหมายให้จูผิงอัน เปิดเสรีระหว่างอาณาจักร ยึดถือความเสมอภาคและยุติธรรมเป็นหลักผู้ใดคดโกงต้องโทษสถานหนักถึงขั้นประหารชีวิต และจะมีกฎบังคับย่อยออกมารักษาความสงบเรียบร้อยภายในอาณาจักร”

“ด้านการเกษตรมอบหมายให้ไป๋ฉวนและหลี่ชางเจ๋อเร่งฟื้นฟูพื้นที่ทำการเกษตรและเพาะปลูกโดยเร็วเพื่อลดปัญหาขาดแคลนอาหาร”

“ด้านการพัฒนาชีวิตและความเป็นอยู่ของประชาชนให้ครอบคลุมเด็ก สตรี คนชรา ผู้อพยพให้คืนภูมิลำเนาเดิมส่งเสริมอาชีพและสร้างรายได้มอบหมายให้จูผิงเอ๋อและหลี่อันอัน”

“ด้านการจัดเก็บภาษีเข้าคลังหลวงให้เดือดร้อนประชาชนน้อยที่สุดและมีความเป็นธรรม มอบหมายให้ไป๋หมิงและจูผิงเหอ”

“ตำแหน่งอื่นๆให้คงไว้และจะทำการตรวจสอบคุณสมบัติหากมีความสามารถและซื่อตรงจะได้ดำรงตำแหน่งเดิมต่อไป หากพบความผิดใดๆจะลงโทษตามความผิดนั้น”

“ด้านการดูแลทรัพย์สินส่วนตัวของจักรพรรดิมอบหมายให้หลินซ่ง”

สิ้นคำประกาศราชโองการของหลิวเย่

ทุกคนในห้องโถงยกเว้นจักรพรรดิสามองค์ ต่างพากันคุกเข่าและขานรับเสียงดังก้องห้องโถง

“น้อมรับคำสั่งองค์จักรพรรดิ!”

“น้อมรับคำสั่งองค์จักรพรรดิ!”

“น้อมรับคำสั่งองค์จักรพรรดิ!”

เต่าทองคำประกาศต่อท้ายทันที“พรุ่งนี้จะมีพิธีมงคลสมรสขององค์จักรพรรดิและพระสนม”

หลิวเย่แปลกใจที่พบว่าพิธีขั้นตอนการแต่งงานไม่เหมือนกับโลกหรือประเทศของเขาเลย

ดูเหมือนในโลกโบราณแห่งนี้พวกเขาจะทำแบบเรียบง่ายและสะดวก

ในตอนนี้หญิงสาวงดงามทั้งสี่คนยืนอยู่ต่อหน้าเขาคล้ายมารายงานตัว

หลิวเย่โบกมือบอกพวกนางอย่างนุ่มนวล

“พวกเจ้าแยกย้ายกันไปพักผ่อนและเตรียมตัวสำหรับงานในวันพรุ่งนี้เถิด”

..........

หลังเสร็จสิ้นพิธีการสถาปนาอาณาจักรเจียง

ในห้องรับรองที่ตำหนักของหลิวเย่

เขากลับมาพักผ่อนและเตรียมตัวเตรียมใจเข้าพิธีมงคลสมรสในวันพรุ่งนี้

“เฮ้อ! ทำอย่างไรดี?” หลิวเย่เท้าคางอย่างกลุ้มใจว่าควรจะจัดการปัญหาเจ้าสาวหลายคนเช่นไรดี

โยวจี้และเต่าทองคำเดินเข้ามาหาและทำความเคารพหลิวเย่

“คารวะองค์จักรพรรดิ!”

หลิวเย่โบกมือพลางบอกเสียงเบาๆอย่างกังวลใจกับทั้งสองตัวว่า“พูดเหมือนเดิมเถอะ อย่าให้ข้ามีตำแหน่งตลอดเวลาเลย”

ทั้งสองตัวมองหน้ากันและขานรับทันที“ขอรับนายท่าน!”

เต่าทองคำที่มองเห็นพฤติกรรมของหลิวเย่ถามขึ้นอย่างสงสัย“นายท่านเป็นอะไรขอรับ?”

หลิวเย่ถอนหายใจเฮือกใหญ่และกล่าวว่า“ข้ากลุ้มใจว่าควรจัดการว่าที่ภรรยาหลายคนอย่างไรดี?”

โยวจี้ยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเสนอแนะว่า“ไม่เห็นยากเลยนายท่าน ท่านชอบทีละหลายคนหรือทีละคน”

โยวจี้และเต่าทองคำมองหน้ากันและหัวเราะเบาๆ

หลิวเย่กลอกตาไปมาอย่างปลงกับชีวิตตนเอง“เฮ้อ! คนมันหน้าตาหล่อเหลาเกินไปก็ลำบากเสียนี่”

โยวจี้เสนอแนะความคิดเห็น“นายท่านก็จับฉลากสิ ให้แล้วแต่โชคชะตาจะนำพา หรือไม่ก็วันละคน หรือวันละสองคนเวียนไปเรื่อยๆก็ครบเอง”

“ข้าไม่โลภเหมือนพวกเจ้านี่อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าพวกเจ้าไปทำอะไรกันมา?”หลิวเย่เหล่ตามองทั้งสองตัวอย่างจับผิดกับพฤติกรรมแปลกๆของพวกมัน

“อุ๊ย! ไม่มี!ไม่มีอะไรเลยนายท่าน!” โยวจี้โบกมือปฏิเสธเสียงดัง

“ใช่ๆไม่มีอะไรเลย! นายท่านคิดมากเกินไปแล้ว!” เต่าทองคำยืนยันคำตอบของโยวจี้

อันที่จริงหลิวเย่เพียงแค่ต้องการรีบกลับไปจัดการเรื่องที่ค้างคาทางโลกปัจจุบัน

ไม่รู้ว่าโปรแกรมคอมพิวเตอร์ตรวจสอบนักฆ่าแกนทองคำนั่นไปถึงไหนแล้ว?

“ไปๆ พวกเจ้าออกไปเถอะ”สุดท้ายหลิวเย่โบกมือไล่พวกเขาออกไปจากห้อง

เขาคิดว่าเร่งสร้างความแข็งแกร่งให้กับตัวเองดีกว่า

ครานี้ได้พบกับคู่ต่อสู้น่าหวาดหวั่นแกนทองคำ!

อนาคตไม่รู้ว่าจะได้พบเจอคนที่แข็งแกร่งมากกว่านี้อีกหรือไม่?!

สมุนไพรสำคัญที่จะใช้ปรุงยาแกนสวรรค์ก็จะยิ่งหายากมากขึ้น!

ในที่สุดหลิวเย่ก็นั่งบนเตียงนอนและเริ่มทำการฝึกฝนอย่างจริงจังจวบจนรุ่งสาง

บรรยากาศเริ่มคึกคักแต่เช้าผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใสดูมีความสุขกันถ้วนหน้า

มีเสียงกระซิบจากทหารและขุนนางน้อยใหญ่เป็นระยะ

“ข้าละอิจฉาองค์จักรพรรดิเสียจริงที่ได้แต่งงานคราวเดียวหลายคน แต่ละนางงามหยดย้อยปานเทพธิดา”

ทหารเฝ้าประตูคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอิจฉา

“เรื่องแบบนี้มันขึ้นอยู่กับโชคชะตาแต่ละคน” ทหารอีกคนกล่าวอย่างทำใจ

“เฮ้อภรรยาที่บ้านข้า หากนางงามได้สักครึ่งก็คงจะดีไม่น้อย”ทหารอีกคนกล่าวอย่างไม่เต็มใจ

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็แต่งคนใหม่เสียสิ” ทหารอีกคนยุยงเพื่อน

และอีกหลายเสียงที่หลิวเย่เปิดใช้สัมผัสสวรรค์แล้วได้ยินคำนินทาเหล่านี้

อืม มันช่วยไม่ได้จริงๆที่จะมีภรรยาสวยงามทีละหลายคน

นอกเขตพระราชวังหลิวเย่พบว่าประชาชนเริ่มกลับมาค้าขายและใช้ชีวิตกันอย่างเต็มที่

ความหวาดระแวงจากภัยสงครามไม่มีในแววตาพวกเขา

ผู้อพยพเริ่มลดน้อยลงแม้แต่ขอทานยังมีรอยยิ้มเนื่องจากมีคนใจดีหยิบยื่นสิ่งของให้อย่างเต็มใจ

หลิวเย่มองภาพเหล่านั้นด้วยความสุขใจ

ขอเพียงเจิ้งอี้สามารถทำได้เท่านี้หรือดียิ่งมากกว่านี้

นั่นก็ถือได้ว่าเป็นบุญวาสนาของปวงประชา!

บางทีเขาอาจเป็นแค่คนที่ผ่านมาและผ่านไป

วันข้างหน้าจะพบเจอสิ่งใดหรืออะไร? ไม่มีใครตอบได้!

เพราะเขาเองก็ไม่ใช่คนที่กลับมาเกิดใหม่เหมือนในนิยาย!

..........

ในห้องโถง บางคนเรียกท้องพระโรงนั่นแล้วแต่คำเรียกขาน

ผู้คนแต่งกายสวยงามตระการตางานมงคลที่สร้างรอยยิ้มให้กับใครหลายคน

แต่ห้ามสายตาอิจฉาจากชายหนุ่มชายแก่ทั้งหลายไม่ได้

นี่เป็นครั้งแรกของอาณาจักรเจียงที่มีงานพิธีมงคลสมรสพร้อมด้วยพระสนมจำนวนมากในคราวเดียว

สิ่งนี้สร้างความฮือฮาทั่วทั้งอาณาจักรทั้งสี่แห่งนั่นคือ อาณาจักรเจียง อาณาจักรเหอ อาณาจักรหยาง และอาณาจักรลู่

“กราบไหว้ฟ้าดิน!”

“กราบไหว้บุพการี!”

“กราบไหว้กันและกัน!”