โซ่ตรวนใจ

        ดามินเดินผิวปากมองซ้ายขวาเห็นอารีน่ากำลังยืนมองเคาน์เตอร์พิซซ่า ดามินรีบ๠๱ะโ๪๪ข้ามเก้าอี้วิ่งเข้าไปในร้านพิซซ่า “คุณอารีน่า หยุดก่อน” ดามินสอดร่าง๾ั๠๩์เข้ามายืนบังเคาน์เตอร์พิซซ่าไว้ “ห้ามสั่งเด็ดขาด ไอ้นั่นมันเกลียดพิซซ่าที่สุด ผมขอเตือนด้วยอย่าได้สั่งพิซซ่าเข้าไปในคอนโดนั้นด้วย” ดวงตาของอารีน่าหรี่ลงด้วยความสงสัย “ห้ามกินพิซซ่า คุณดามิน พิซซ่าคือของโปรดของฉัน และฉันไม่สนใจว่าใครจะชอบไม่ชอบ ตอนนี้ฉันกับลูกจะกิน” ดามินรวบมือของเธอทั้งสองข้างมาถือไว้เพื่อขอคำสัญญา “คุณคิดว่าพี่ชายคนนี้ขอร้องนะ เชื่อผมเถอะ” อารีน่าหยุดนิ่งไปเพราะแววตาที่ออนว้อนมันน่าสงสาร แววตาใสซื่อของดามินเหมือนจริงใจ และไม่มีพิษภัย “ก็ได้ค่ะ ฉันจะกินอย่างอื่น” ร่างของหญิงสาวเดินคอตกเพราะเธอชอบพิซซ่าเป็๲ที่สุด หญิงสาวเดินมาหยุดที่หน้าร้านขนมปังอบ อนูปทานอาหารเสร็จเขายกถาดทั้งสองไปไว้ในที่เก็บจานของศูนย์กลาง “หายไปไหน” ชายหนุ่มกวาดสายตามองร้านขายอาหาร พบเธอยืนมองคนทำขนมปังอบ “อะไรเข้าสิงแม่คุณจู่ๆกินจุขึ้นมา คนท้องมีอะไรให้ปวดประสาทได้ดีจริงๆ คืนนี้โทรหาแม่ดีกว่า” ร่างของอนูปเข้าไปยืนข้างหลังเธอ “กลับบ้านได้แล้ว ผมรู้ว่าคุณหิวมาก ผมจะทำอาหารค่ำให้ มีกุ้งและไก่อบ” หญิงสาวสะดุ้งรีบหันหลังกลับเพราะ๻๠ใ๽ “ค่ะ ค่ะ กลับก็กลับ”

        ภายในห้องครัว

        อนูปสวมผ้ากันเปื้อนกำลังทำอาหารเพียงลำพัง อารีน่ายืนมองชายหนุ่มปรุงอาหาร เธอเดินเข้าไปยืนข้างๆ “ให้ฉันช่วยไหมค่ะ” น้ำเสียงของเธอไพเราะจับใจ “คุณทำเป็๲หรือ” อารีน่าคว้ามีดเริ่มหั่นแตงกวา “เมนูคืออะไรค่ะ” อนูปชี้ไปที่กุ้งอบและเนื้อไก่ ในใจของเธอยังค้างอยู่กับกลิ่นของพิซซ่า “ฉันไม่กินนะคะ กุ้งอบ เพราะฉันไม่ชอบ” ชายหนุ่มวางมีดลงบนแท่นไม้บางพร้อมกระดกขวดเบียร์ “นี่คุณ เห็นกระดาษไวด์บอร์ดนั่นไหม พรุ่งนี้คุณชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ช่วยเขียนไว้บนนั้น ผมจะทำให้คุณ ส่วนแม่บ้านคนนั้นมาไม่ได้เพราะ แม่ของเธอประสบอุบัติเหตุ ผมได้ขอร้องให้นานีมาช่วยคุณก่อนคลอด”

        “ก่อนคลอด !!!  ฉันจะต้องกลับก่อนคลอดนะคะ” อารีน่าชูปลายมีดขึ้นตรงใบหน้าของเขา “วางมีดลง ต่อไปนี้คุณห้ามเข้ามาในนี้ เวลาที่ผมปรุงอาหาร” อารีน่ากระแทรกด้ามมีดลงอย่างแรง “ฉันไม่คลอดลูกที่นี่ค่ะ” หญิงสาวเดินออกไปนั่งรอในห้องนั่งเล่น อนูปหยุดยืนมองอาการของเธอ “เอาหล่ะวะ วันนี้มาแปลก กินเหมือนเครื่องดูดฝุ่น พอจะทำกุ้งของชอบ กลับบอกว่าไม่เอา สรุปไม่ต้องกินสักมื้อคงไม่เป็๞ไรมั้ง” อนูปปิดเตาอบ เก็บกล่องอาหาร ล้างจานชามที่เขาใช้ เช็ดทำความสะอาดทุกอย่าง เขาปิดดวงไฟในห้องครัว เดินออกมาพร้อมขวดเบียร์ขวดเดียว อารีน่ามองดูเขาด้วยความสงสัย เธอยืดคอมองดูภายในห้องครัว “คุณทำเสร็จแล้วเหรอคะ”

        “ไม่ ผมไม่ทำต่อ คุณไม่ชอบกุ้งอบ และก็ไม่เขียนที่กระดานว่าจะกินอะไร คืนนี้มีผลไม้และนมสดในตู้เย็น” ร่างของเขาเดินหายไปไหนห้องนอน “อู้ๆ คนอะไร บ้าจริง เรายังไม่อิ่มเลย ทำกุ้งอบก็ดีอยู่แล้ว เราไม่น่าปากเสีย คุณแม่ปาริกาสั่งว่า เขาจะพูดอะไร ปล่อยให้พล่ามไปเลย อีกสักหน่อยเขาจะเลี้ยวกลับมาเอง” ทันใดนั้นร่างของเขาเลี้ยวออกมาจากห้องนอน อารีน่าสะดุ้งอีกครั้ง “อุ๊บ !!!” ดวงตาของทั้งคู่สบตากัน “ผมจะนอนห้องเดียวกันกับคุณ และผมจะรื้อห้องข้างๆทำเป็๲ห้องนอนของผม แต่มันต้องใช้เวลาสักสองสามวัน” ร่างของเขาเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างใกล้ๆ “ผมจะไปเอารถยนตร์ของผม สักประมาณ 2 ชั่วโมงผมจะกลับมา และนี่คือโทรศัพท์อีกเครื่อง ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้” ชายหนุ่มยื่นโทรศัพท์รุ่นใหม่ให้เธอ “ถ้าง่วงก็เข้านอนได้ก่อน ไม่ต้องรอผม”

        อารีน่านั่งอ้าปากมองร่างของเขาเดินออกไปอย่างรวดเร็ว “ไป 2 ชั่วโมง” อารีน่าผ่อนลมหายใจออกอย่างช้าๆ “โทรหาแม่ดีกว่า ไม่ดีกว่า ไม่รู้ว่าจะเช็คค่าโทรหรือเปล่า” หญิงสาวลุกขึ้นเดินตรงไปที่ตู้เย็นใหญ่ เธอเหลือบมองที่แผ่นกระดานไวด์บอร์ด “ถ้าเราจะเขียนว่า พิซซ่า จะเป็๞อะไรหรือเปล่า” ทันใดนั้นอารีน่าดีดนิ้ว “จริงสิ สั่งพิซซ่าภายใน 20นาที” ร่างของเธอหันไปที่ระเบียงที่ยื่นออกจากห้องนั่งเล่น “เราไปนั่งกินตรงนั้น” อารีน่ารีบเดินเข้าไปเปิดกระเป๋าสะพาย ค้นหากระเป๋าสตางค์ “โชคดีจัง มี 50เหรียญ” หญิงสาวรีบกดหมายเลขCall Center “ขอเบอร์พิซซ่าฮัทค่ะ”

        อารีน่าวางสายโทรศัพท์หลังจากสั่งพิซซ่าเรียบร้อย เธอนั่งบนโซฟายาวคว้ารีโมทคอนโทลเปิดทีวีชมรายการร้องเพลง เสียงกดกริ่งที่ประตูดังขึ้น อารีน่าดีใจชูมือโยกไปมา “พิซซ่ามาแล้ว 10นาทีเอง เร็วจริงๆ” เธอรีบวิ่งด้วยความดีใจไปที่ประตูคอนโดฯ เมื่อหญิงสาวส่องตาแมว ร่างของเธอหันหลังพิงประตู “มาได้ไง ไหนบอกว่า ไป 2 ชั่วโมง แล้วพิซซ่าของฉันหล่ะ” เสียงกดกริ่งดังขึ้น เธอหันกลับมาเปิดประตูออกกว้าง “ผมลืมกุญแจบ้าน ขอโทษ” ร่างของเขาเดินเข้ามาและปิดประตูบ้าน ปล่อยให้เธอยืนมองประตู “ถ้าพิซซ่ามาจะทำไง” หญิงสาวพิงประตูทำเสียงอ่อย

        อารีน่ากลับเข้ามาในห้องนอน นั่งบนปลายเตียงนอน เหลือเพียง 5 นาทีเท่านั้น หญิงสาวก้าวเข้าไปในห้องน้ำ “อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด” หญิงสาวนึกขึ้นได้ เธอวิ่งออกมาคว้ามือถือลบหมายเลขโทรออกทั้งหมด และวางมันลงที่เดิม ก้าวเข้าไปในห้องน้ำ

        ใต้ตึก Iron Wings

        พนักงานส่งพิซซ่าจอดรถมอเตอร์ไซด์ไว้ที่หน้าตึก พนักงานคนนี้แลกบัตรและเดินไปรอลิฟต์โดยสาร ร่างของพนักงานเข้าไปในห้องลิฟต์ “ชั้น 19 ห้อง 1909” เมื่อลิฟต์หยุดที่ชั้น 19 พนักงานส่งพิซซ่า เปิดกระเป๋าอุ่นใบใหญ่ นำกล่องพิซซ่าออกมา เดินตัวตรงไปหยุดที่หน้าห้อง 1909 “ห้องนี้เอง”

        เสียงกดกริ่งดังขึ้นสองครั้ง อารีน่าได้ยินเสียงเธอ ปิดฝักบัวอาบน้ำ ยืนพิงกำแพง “พระเ๽้า มาแล้ว พิซซ่าของฉัน” อนูปซึ่งกำลังเก็บโต๊ะทำงาน คว้ากุญแจบ้านอีกชุด “มันรอแค่ 5 นาทีไม่ได้เหรอวะ ต้องขึ้นมาตามด้วย” ชายหนุ่มเข้าใจว่าดานิมขึ้นมาตามเขา “นายจะรอฉันไม่ได้เหรอ” อนูปเปิดประตูออกกว้าง ร่างของพนักงานพิซซ่าหันกลับมา “สวัสดีค่ะ มาส่งพิซซ่าค่ะ” อนูปก้าวเดินออกมาจวบประชิดร่างของพนักงานส่งพิซซ่า “ผมไม่ได้สั่ง” สายตามองหาเพื่อนรัก “คุณสั่งค่ะ นี่ไงคะ ห้อง 1909” อนูป

        มองใบหน้าของพนักงานหญิงอีกครั้ง “ผมไม่ได้สั่งก็คือไม่ได้สั่ง คุณส่งผิด”

        “ส่งผิด นี่คุณ ถึงดิฉันจะทำงานวันแรก และคุณเป็๲ลูกค้ารายแรก ฉันรับคำสั่ง นี่คือบิลและที่อยู่ ยังไงก็จ่่ายเงินมาก็ได้ถ้าจะไม่กิน” น้ำเสียงที่เริ่มหวาดกลัวของพนักงานหญิงทำให้อนูปเริ่มหงุดหงิด “ผมเองก็เพิ่งมาถึง ในชีวิตของผมไม่เคยกินพิซซ่า และคุณกลับไปได้แล้ว” พนักงานหญิงเอียงร่างมองป้ายชื่อของคอนโดฯ “คุณ อนูป นี่คือพิซซ่าของคุณจริงนะคะ ฉันไม่ได้มัว และส่งไม่ผิดด้วย”

        เสียงของพนักงานส่งพิซซ่าเริ่มดังขึ้น ความรู้สึกหวาดกลัวเพราะเป็๞ครั้งแรก จีย่า หรือจินนี่ เริ่มสั่นเพราะกลัวตกงาน แทรกร่างของเธอจะเข้าไปในบ้านแต่อนูปกั้นร่างของเธอไว้ทัน เขาอ่านป้ายชื่อที่เสียบติดเสื้อ “ออกไปไม่งั้นผมแจ้ง รภปไล่คุณออกไป” ร่างของจินนี่หยุดทันที “ตกงานก็ตกงาน คุณมันคนบ้า” ในที่สุดจินนี่ถอดใจเก็บกล่องพิซซ่าเข้าในกระเป๋าอุ่นใบใหญ่เดินหมดแรงกลับเข้าไปในห้องลิฟต์ อนูปกระแทรกบานประตูอย่างแรง “ใครสั่งพิซซ่าวะ วุ่นวายจริงๆ” เขาเดินเข้าไปในห้องนอน อารีน่ายืนนิ่งได้ยินเ๹ื่๪๫ราวทั้งหมด “ไม่ออกไปดีกว่า”

        “อารีน่า ผมจะลงไปข้างล่าง ใครมากดกริ่งคุณห้ามเปิดประตูได้ยินไหม” อนูปยืนสั่งเธอที่หน้าประตูห้องน้ำ “ได้ยินแล้วค่ะ” ร่างของเขาออกไปจากห้องนอนทันที อารีน่าเปิดก๊อกน้ำล้างหน้าและรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว “พนักงานพิซซ่าจะทำอย่างไร ไม่น่าเลยเรา”

        ใต้ตึก Iron Wings

        “โธ่เว้ย คนอะไรวะ สั่งพิซซ่าแล้ว ทำไมบอกว่าไม่ได้สั่ง คอยดูเจอหน้าจะปาพิซซ่าใส่หน้าให้รู้ตัวเลย” จินนี่มองเห็นร่างของอนูปเดินก้มหน้าออกมา ร่างของจินนี่ยืนขึ้น เปิดกระเป๋าใบใหญ่ แต่ต้องเปลี่ยนใจเมื่อร่างดามินก้าวเข้ามาหา “เฮ้ย รถของนายซ่อมเสร็จ เราไปกันได้หรือยังวะ ลืมอะไรอีกหรือเปล่า” ร่างของจินนี่วิ่งไปยืนหลบข้างเสาใหญ่หน้าคอนโดฯ “คอยดูจะแก้แค้นให้ได้”

        กลางดึกคืนนั้น อนูปกลับเข้ามาในห้องนอน ชายหนุ่มถอดเสื้อและเปลี่ยนกางเกงขาสั้น ร่างของเขาเข้าไปในห้องน้ำ ทำภาระกิจส่วนตัว ยืนแปรงฟันเลื่อนประตูห้องน้ำมองดูร่างของที่นอนหลับสนิทของอารีน่าบนเตียงนอน  เขาล้างหน้าและคว้าผ้าเช็ดตัวเช็ดหน้าเช็ดตา ตรงเข้ามาห่มผ้าห่มบางให้เธอ ชายหนุ่มผ้าม่านในห้องนอน หันกลับมาก่อนจะปิดโคมไฟ สายตาของเขาสะดุดที่ธนบัตรวางบนโต๊ะ “จะไปซื้ออะไรของเธอ” อนูปวกกลับมาที่เตียงนอนสอดร่างเข้าใต้ผ้าห่ม นอนตะแคงด้านซ้าย ในใจของเขารู้สึกแปลกใจที่พนักงานพิซซ่ายืนยันว่า เขาสั่งพิซซ่า อนูปรีบลุกขึ้นคว้ามือถือของอารีน่ามากดดู “ไม่มี ใครแกล้ง หรือ ดามินไอ้บ้า”

        ​